Berichten van 1 april 2022 tot 30 april 2022

Ik heb eens een gedichtje geschreven.
Omdat mijn hoop vervlogen was.
Want hoop op een beter leven
Dat was totaal verdwenen.

hoop doet leven
is een gezegde
hoop doet leven
valt soms niet mee

hoop doet leven
is een gegeven
hoop doet leven
we doen het er mee

maar als er geen hoop is
als je moet opgeven
berust dan en geniet
van de kleine dingen des levens

En genieten heb ik weer geleerd.
Ik heb een hele lange tijd
Niet lekker in mijn vel gezeten.
Alles ging op de automatische piloot

En nu heb ik mijn gevoel weer terug
Want mijn man is blij en opgewekt.
En kan ik ook blij en opgewekt zijn.
Alleen echt samen is niet meer.

Dat zal door de ziekte niet meer komen
En daar heb ik berusting in gevonden.
Vandaar uit kan ik weer genieten.
En heb het verdriet in de kelder gestopt.

Ik ben een mens en geen robot
Gevoel en emoties komen en gaan
Een knuffel, een zoen lijken zo gewoon
Maar voor mij is dat heel bijzonder.

Dus heb ik weer leren genieten van het leven
Met al zijn ups en downs.
Want bergen en dalen zullen er altijd zijn.
En dat beseffen geeft het leven voor mij sjeu.

Van de herinneringen van het goede leven
Kan ik nu optimaal genieten.
En dat verdrijft het verdriet
Van tegenwoordig voor mij.

Speelster

Schuldgevoel.

Ik lees veel over schuldgevoel.
De ziekte dementie is niet jouw schuld.
Dus voel je niet schuldig.
Eigenlijk mag je blij zijn met de voorzieningen die er zijn.

Die de zorg draaglijk maken.
Emoties die komen en gaan.
Dat is heel menselijk.
Maar schuldgevoel? Zet dat maar van je af.

Praat over oplossingen.
Hulpvraag en handreiking.
Casemanager, mantelzorgcentrum.
Thuishulp, respijtzorg, WMO.

Zorg kan ook te zwaar worden.
Ik zie dat zo om me heen.
En ik heb geen zorgen.
Ik heb een leven met zorg.

De zorg voor mijn man doe ik met liefde.
Commanderen laat hij maar achterwege.
Daar reageer ik niet op.
Op vragen reageer ik wel.

En ik heb zoveel mogelijk gedaan.
En op een dag is de koek op.
Ik heb het geluk dat mijn man dat ook inziet.
Dat het thuis te gevaarlijk wordt.

De casemanager vraagt al jaren.
Kan je het nog wel aan.
Wel we eten in het zorgcentrum.
Meneer rookt en drinkt niet en mag niet aan het gas komen.

Dus kan ik met een gerust hart de wijd uit.
En doe dat waar ik vrolijk en blij van wordt.
Thuis ben ik alleen en zorg voor mijn man.
Met de hulp die voorhanden is.
Maar de ziekte zet door en kent geen rem.
En zo moet ook ik er aan geloven.
Dat de zorg te zwaar gaat worden.
Maar schuldgevoel? Nee, dat heb ik niet.
De verzorgenden vinden het fijn voor ons.
Dat er zo open over gesproken wordt.
Ik zeg altijd, komt tijd , komt raad,
En als de nood hoog is , is redding nabij.
En hulp komt vaak uit onverwachte hoek die je niet verwacht.