Maandag 22 mei 2006
mijn leven...............
......is niet knap maar een manier van leven geworden.
ik weet van tevoren hoe een situatie uit de hand kan lopen.
ik loop niet meer op mijn tenen of met een rotgevoel in me lijf.
ik kan nu eindelijk weer echt blij zijn.
dat gevoel was ik jaren kwijt.
het is alleen naar dat ik niet weet wanneer er een uitbarsting komt.
dat blijft een rare gewaarwording want daar kan ik niets mee.
het is ook zo dat ik eindelijk heb geaccepteerd dat het nooit meer wordt als vroeger.
die herinnering aan toen doet mij beseffen hoe goed en fijn we het altijd gehad hebben.
de laatse 15 jaar waren een ramp en dat heb ik nu omgebogen naar een
periode van leren omgaan met de ziekte en mijn ik wat meer op de
voorgrond zetten.
ik hoop dat ik dit nog lang mag volhouden want zoals het nu gaat is het weer leuk.
er is een stuk rust in huis
maar het ergste wat ik wel mis en wat niet meer terugkomt is de gezelligheid en de warmte
dat blijft eenrichingsverkeer van mij uit.
zo heb ik besloten dat we een paar dagen naar praag gaan in september.
dat wil hij zo graag.
ik weet van te voren dat het niets wordt.
maar het is een busreis ( kan hij slapen) en ik genieten van de rit
we zijn er met een gids de eerste dag
de tweedag op eigen gelegenheid
dat wordt 1 op 1 en kan ik al mijn aandacht aan hem besteden
en de dag erop weer naar huis
dat is te doen.lijkt me.
ik stel me er helemaal niets van voor dan valt het allemaal mee.
en om er zo tegenaan te kijken en maar te zien hoe alles verloopt wel dan kan ik na de reis zeggen, wat heb ik genoten.
zaterdag ga ik naar een lotgenotendag van OPSers mijn man wil niet mee.
zijn reden dat hij het te druk heeft( met nietsdoen)
vorige week was ik met partners (allemaal vrouwen) en een professionel om te
praten over waar we tegen aan lopen en oplossingen zoeken hoe er mee om
te gaan.
ook daar heb ik weer veel geleerd.
en dat in de praktijk brengen geeft ook weer rust.
en
ik mag heus wel boos zijn maar dat laat ik niet merken want dat heeft
geen zin (eenrichtingsverkeer) hij snapt niet dat ik dan even snak naar
een arm om me heen.die zal ik nooit meer spontaan krijgen want dat is stuk bij hem en hij kan daar niets aan doen .
dat wetende kan ik alleen maar er zijn en zijn complimentje over het lekkere eten is mijn geluk van de dag.
speelster
ik weet van tevoren hoe een situatie uit de hand kan lopen.
ik loop niet meer op mijn tenen of met een rotgevoel in me lijf.
ik kan nu eindelijk weer echt blij zijn.
dat gevoel was ik jaren kwijt.
het is alleen naar dat ik niet weet wanneer er een uitbarsting komt.
dat blijft een rare gewaarwording want daar kan ik niets mee.
het is ook zo dat ik eindelijk heb geaccepteerd dat het nooit meer wordt als vroeger.
die herinnering aan toen doet mij beseffen hoe goed en fijn we het altijd gehad hebben.
de laatse 15 jaar waren een ramp en dat heb ik nu omgebogen naar een
periode van leren omgaan met de ziekte en mijn ik wat meer op de
voorgrond zetten.
ik hoop dat ik dit nog lang mag volhouden want zoals het nu gaat is het weer leuk.
er is een stuk rust in huis
maar het ergste wat ik wel mis en wat niet meer terugkomt is de gezelligheid en de warmte
dat blijft eenrichingsverkeer van mij uit.
zo heb ik besloten dat we een paar dagen naar praag gaan in september.
dat wil hij zo graag.
ik weet van te voren dat het niets wordt.
maar het is een busreis ( kan hij slapen) en ik genieten van de rit
we zijn er met een gids de eerste dag
de tweedag op eigen gelegenheid
dat wordt 1 op 1 en kan ik al mijn aandacht aan hem besteden
en de dag erop weer naar huis
dat is te doen.lijkt me.
ik stel me er helemaal niets van voor dan valt het allemaal mee.
en om er zo tegenaan te kijken en maar te zien hoe alles verloopt wel dan kan ik na de reis zeggen, wat heb ik genoten.
zaterdag ga ik naar een lotgenotendag van OPSers mijn man wil niet mee.
zijn reden dat hij het te druk heeft( met nietsdoen)
vorige week was ik met partners (allemaal vrouwen) en een professionel om te
praten over waar we tegen aan lopen en oplossingen zoeken hoe er mee om
te gaan.
ook daar heb ik weer veel geleerd.
en dat in de praktijk brengen geeft ook weer rust.
en
ik mag heus wel boos zijn maar dat laat ik niet merken want dat heeft
geen zin (eenrichtingsverkeer) hij snapt niet dat ik dan even snak naar
een arm om me heen.die zal ik nooit meer spontaan krijgen want dat is stuk bij hem en hij kan daar niets aan doen .
dat wetende kan ik alleen maar er zijn en zijn complimentje over het lekkere eten is mijn geluk van de dag.
speelster
