het is maar wat voor draai je aan je leven wilt geven. achteraf kun je pas zeggen ik heb een boeiend leven gehad of een saai leven gehad ervaringsvol dat is het zeker warm liefdevol en krachtig anders hou je het niet vol met dips en ups natuurlijk en vol passies wat voor de een groots is, is voor de ander klein de een voelt zich rijk en is in andermans ogen arm maar is die ander dan zoveel gelukkiger? het geluk zit in jezelf hoe je met situaties omgaat weet dat na elke regenbui de boom iets dikker en groter wordt dat gras gaat groeien en bloeien en eten is voor veel dieren het geluk dat te weten is meer waard dan de neerslachtigheid die ook weer voorbij gaat verlegen of bravourig, uitbundig of teruggetrokken allemaal menselijke trekken, jalours en afgunstig kijkt men naar de ander die het beter heeft wees nu eens tevreden en kijk eens naar de ander die het minder heeft maar o zo gelukkig is die blijmoedig en tevreden is zonder angst tenminste dat zeggen ze en ik zie dat ook die heldere ogen en die vrolijkheid die uitstraling, dat warme gevoel kippenvel kan ik ervan krijgen als ik ben in een centrum voor geestelijk gehandicapten wat nu gehandicapt ze zijn blijer dan ik ze zijn spontaner dan ik ze zijn ongeremder dan ik ik heb mijn rem losgelaten en voelde me echt vrij ik speelde de sterren van de hemel en was echt blij dat ik wensen in vervulling kon laten gaan en die spontaninteit die gelukzaligheid daar kunnen *gewone* mensen nog wat van leren speelster
Als ik uitgenodigd wordt voor een optreden ga ik altijd zo heen. Mits ik gehaald en gebracht kan worden want ik heb geen auto en op de fiets is een beetje lastig met zoveel (4) rokken aan. Het is een Wierings kostuum. Ik heb dat overgehouden aan mijn avontuur dat ik zowat 8 jaar met veel plezier bij een volksdansgroep heb gespeeld. Het kostuum heb ik zelf gemaakt naar een model van rond 1900, het kanten mutsje en het boerenhoedje zijn origineel en ruim 100 jaar oud. De kralentas heb ik geborduurd. Voor breien had ik te weinig tijd. Elke steek is een kraal en in deze tas zitten ruim 12.000 kralen verwerkt.Daar heb ik 14 dagen over gedaan. Het patroon is een telpatroon van ruim 100 jaar oud en de kleuren ook maar het materiaal is helaas van nu. ik heb wel glazen kralen gebruikt en dat weegt best wel zo'n kralentas. het is dan ook niet zo'n grote tas. Dat zit maar in de weg met spelen. Het is een mooi sieraad wat ik nu aan de muur heb hangen en op het zwarte kostuum staat het wat mooi. Het portemoneetje is een geschenk van een goede vriendin.
Waarom heb ik het over OPS? Waarom ben ik zo strijdbaar? Waarom ben ik zo MOE?
vragen waar niet echt een antwoord op is maar ik probeer het toch.
dan kom je aan de economie!
OPS is een aandoening veroorzaakt door chemische giftige dampen die het zenuwstelsel in de hersenen aantast en vervroegde ouderdomdverschijnselen veroorzaken met alle gevolgen van dien.
Ik ben strijdbaar omdat mijn man kan niet meer beter worden maar de jeugd zou deze ziekte niet mogen krijgen als ze straks met die stoffen moeten werken. Want alternatieven kunnen geproduceert worden maar ja dat kost geld zegt men. Men wil wel verdienen (winst maken) maar er niets tegenoverstellen om de leefbaarheid gunstig te maken voor iedereen. Auto's rijden op benzine. Men vertelde niet dat benzinedamp giftig is als je er alle dagen mee werkt. Hout en metaal moet geverft. Men vertelde niet dat de dampen die vrijkomen giftig zijn en dat je daar ziek van kunt worden als je daar alle dagen in zit.Bestrijdingsmiddelen zijn nodig voor beter voer. Men vertelde niet dat je daar ziek van kunt worden als je daar alle dagen mee werkt.En zo zijn er meer chemische middelen die ziekmakend zijn.
Ik ben moe van de ontkenning van de ziekte OPS. Ik heb er alle dagen mee te maken en het is een verschrikkelijke ziekte die niet nodig had geweest. Dat is nog het ergste. Klagen helpt niet want voor jou tien anderen. Toch heb ik het voor elkaar gekregen dat mijn man tot zijn pensioen aan de slag kan blijven Dat is praten als brugman want hij is niet overspannen en niet lui en niet gek. Maar door de ziekte heeft hij een persoonsverandering gekregen is onvoorspelbaar in zijn gedrag geworden kan zomaar opvliegen om niets, begrijpt dingen verkeerd, vergeet veel, maar nu hij rustig zijn gang kan gaan wat ik bedongen heb heeft hij een geregeld leven en structuur wat heel belangrijk is.Dat is niet iedere OPSpatient gegeven helaas. De meeste zitten thuis met veel verdriet en onmacht dit aangedaan door de Multinationals die het niet zo nauw nemen met de voorschriften, en nog elke dag hoor en zie ik berichten waarvan ik denk verdorie leren jullie hier nu niets van? Daarom ben ik zo MOE!!
Maar ik hou niet op met strijden dat gaat gewoon door!!
Mijn verhaal als partner van een OPSpatient. OPS krijg je als je gevoelig blijkt voor giftige oplosmiddelen zoals thinner, peut, chemische bestrijdingsmiddelen, vluchtige inkten, aceton en meer van die *rotzooi*, want het tast je zenuwstelsel aan en hersenweefsel, en daar de hele dag mee in aanraking komt jaar in jaar uit. OPS heeft een naar ziekteverloop.In het begin weet je niet wat er aan de hand is.Ik kan wel zeggen dat het al heel lang sluimerd.En het wordt alleen maar slechter. Ik weet soms niet hoe te handelen en raak dan verstrikt in gevoelens. Dan is het fijn om een uitlaadklep te hebben en dat mijn gevoelens weer in goede banen geleid wordt. Helaas kan ik daar bij mijn partner niet terecht. Die snapt niet meer waar ik het over heb. Een grauw en en snauw kan ik krijgen en dat doet pijn. Dan krimpt mijn hart ineen en denk ik maar terug aan de tijd dat we een liefdevol leven hadden. Nu is dat totaal verdwenen. Ik heb een groot kind in huis. Iemand die jalours en achterdochtig is geworden. Iemand die zeer egocentrisch is geworden. Iemand die geen besef heeft van tijd. Iemand die gauw vergeet en waar je dan ruzie over krijgt en weer van voor aan kunt beginnen. Dit vreet enenegie ook van mijn partner. De moeheid die dan toeslaat en de ogen die dan dichtgaan geven mij een stukje rust. Ik kan dan even mijn gang gaan. Ik heb ondertussen een eigen levensstijl opgebouwd waar ik veel energie aan opdoe en waar ik anderen veel plezier aan laat beleven. Ik rol zo van het een in het ander en geniet daar uitermate van. Op deze manier is mijn leven in balans en kan ik de thuissituatie aan op mijn manier met mijn normen en waarden. Mijn partner wil absoluut niet naar een verpleegtehuis als het zo ver gaat komen. Ik heb hem beloofd dat dat ook niet gebeurd. Wie dan leeft die dan zorgt. Zijn toestand gaat alleen maar bergafwaarts. Zijn hersens zijn zover aangetast dat weinig in het lichaam nog normaal werkt. Het is maar een geluk dat mijn lichaam ook niet meer 100% is en dat ik zijn tempo heb leren volgen. Want ook ik doe stappen achteruit. OPS werkt ook door in het gezinsleven. Mijn kwalen steken ook steeds heftiger de kop op. Kan ook niet anders in Deze situatie waar totaal geen verbetering meer in komt.Waarom ik dit schrijf? Door dit weer eens te herlezen mag ik in me handen knijpen Dat het me allemaal zo goed af gaat. Dat ik evengoed blij en vreugdevol in het leven sta. Dat ik geleerd heb om echt verdriet te hebben en echt blij kan en mag zijn ondanks wat me allemaal overkomt. Dat ik mensen tegenkom die me een hart onder de riem steekt en waar ik een goed gevoel aan overhou en dat ik dat zelfde ook doe. zo is een wisselwerking geboren wat waardevol leven teweegbrengt. het zijn juist de kleine dingen die het doen. Een schouderklop, een hartelijk woord. Daar heeft een ieder wat aan en dat werkt helend heb ik gemerkt. Het werkt wel voor mij maar mijn partner pikt dat niet op. Zijn ogen staan droevig en dat doet heel erg zeer. speelster
Ops de man/vrouw met twee gezichten
er zijn ook vrouwen met OPS (laborantes, kapsters, nagelslylistes) thuis de boeman uithangen
en op visite de lolbroek
en thuis weer de boeman
in de beginperiode was ik ontzettend boos
maar dat heb ik ondertussen afgeleerd
ik heb geleerd OPS is een ziekte zonder ommekeer
het zal alleen maar slechter gaan
OPS een gemene ziekte
van de buitenkant niet te zien
het gedrag is vreselijk veranderd
een hele andere persoon in huis
Thuis zijn ze anders dan op visite
dat stuit wel eens tegen de borst
ik denk dan zo kan je ook wel eens tegen mij zijn
maar die gedachte laat ik gauw weer varen
OPS is een ziekte
hij kan er niets aan doen
toch af en toe een stootje maar het helpt niets
wat stuk is komt niet meer heel
nieuwe dingen aanleren is uitgesloten
routine handelingen kunnen nog lang volgehouden worden maar op den duur wordt ook dat minder
en zo gaat er elke keer een stukje weg
uit het leven van een OPSpatient
wat frustatie en pijn en verdriet oproept voor het hele gezin
speelster
speelster is mijn nickname en zo kan ik een gedicht schrijven
als jenny lukt me dat niet dat is te emotioneel
als speelster sta ik er wat verder van af
kan ik ook beter relativeren
gevoelig en met hart en ziel
want OPS is niet zomaar een ziekte
het komt voor bij jonge mensen vanaf 20 jaar er zijn mensen die op hun 30e al dementieverschijnselen kregen het kan wel anders maar men wil niet anders
en dan heb ik het over de MULTINATIONALS geld regeert en de arbeider kan verrekken
want dat is mijn visie op het OPSverhaal
OPS kan de wereld uit met een omslag
zonder toxisch gif geen OPS en geen dementie
en die visie komt wel van mij Jenny
Zachte zilverwitte haren Omringen je lieve gerimpeld gezicht Warme grijsblauwe ogen Kijken in het niets
Zittend in je stoel aan tafel Voor het raam Een bord warm eten voor je neus Je benen hebben je in de steek gelaten Is dit het nou Wanneer komen ze nou Om me te halen
Alleen in deze kamer Niemand heeft meer tijd Alleen jij komt geregeld Spelen en geeft mij plezier Met die moppies van vroeger
Ik geef je een knuffel En een dikke zoen Tot volgende week En de grijsblauwe ogen Kijken in het niets
emotie
