Dinsdag 5 februari 2008
OPS
Mijn man heeft OPS. Wat dat voor mij betekent is dat ik eigenlijk een vreemde tegenover me heb staan waar ik onderdehand 31 jaar mee getrouwd ben. zo geleidelijk aan is mijn man weggegleden in zijn eigen wereldje. ziet mij vaak niet staan en doet waar hij zin in heeft. Ik kijk toe en zie dat het helemaal mis loopt. Ik weet ook van te voren dat het zal mislopen. Hij boos en het op mij afreageren. Ik zeg niets en laat het maar even over me heen komen. het lijkt zo makkelijk maar het is o zo moeilijk. Altijd maar slikken en wikken en wegen. Geen wonder dat het me zo nu en dan boven me hoofd groeit. Zo ben ik dus weer een weekje ziek geweest. Ik had dat dus erg nodig blijkbaar. het was of mijn hoofd uit elkaar zou barsten. Er werden laadjes geopent en ik vervulde de opdracht het laadje ging dicht en mijn hoofd werd leger en leger. na 4 dagen slapen en behoorlijke koorts was alles weer geordend en werd ik koortsvrij wakker. Een rare gewaarwording maar ik heb het nu al voor de derde keer meegemaakt zo rond deze tijd in het jaar. Ik heb er aan toe gegeven en het heeft me geholpen. Ik begin weer te leven en heb weer overal zin in. En dan bedoel ik echt zin hebben, niet op de automatische piloot. Mijn man heeft mij verzorgt op zijn manier. Als ik naar de wc kan kan ik ook wel naar de keuken om eten te koken. Mooi niet deze keer. Daar was ik even te zwak voor. ik heb veel gedronken maar eten kreeg ik niet naar binnen. daar was ik te ziek voor. de vierde dag heb ik weer gekookt en het smaakte wonderwel lekker. Mijn man was op zijn manier ziek en ging zijn gangetje. Mij aan mijn lot overlatend maar zelf steeds vragen en ik gaf geen antwoord ik was zo goed als van de wereld. ondanks deze 2baansweg toch weer op eenrichtingsverkeer uitgekomen. ik geef aan en krijg antwoord. Zo denk ik weer voor 2 en doe voor 2 tot de volgende kortsluiting. want daar kan ik op wachten dat mijn emmertje weer raakt overgestroomd.
speelster.
speelster.













