Donderdag 6 juli 2006
reactie gastenboek
ik kreeg een reactie in het gastenboek en ik vind dat ik dat nu maar op het blog moet plaatsen zodat iedereen daar notie van kan nemen.
door de laatste reactie zal dit misschien een steun zijn om een blog op te starten.
een blog is heel persoonlijk.
je kan daar alles op kwijt wat je bezighoud.
het is een inkomen in de wereld van internet.
de reacties die je krijgt kunnen heel hartelijk zijn
maar er zijn ook mensen die het je misgunnen.
dat je te ver gaat en wat is te ver.
mensen zijn rare wezens en ik maak dat alle dagen mee.
zo wordt je geroemd en zo ben je die snotneus.
zo sta je in de schijnwerper en zo wordt je verguisd.
mensen trek het je niet aan en doe wat je doen wilt.
ik voel en weet meer dan ik zou willen.
misschien dat ik met die kracht het leven aan kan dat ik lijdt.
zo op die manier van altijd maar zorgen en pijn hebben heb ik nooit mijn lach verloren.
humor staat bij mij hoog aan geschreven ook al wordt dat nu niet meer begrepen.
ik lach nu in mijn eentje en heb dan evengoed plezier.
soms heel even maar komen dan toch de tranen want die zijn er niet voor niets.
en dan nu het bericht.
dit bericht heeft mij heel erg geraakt en liet mij maar niet los.
ik wilde graag een persoonlijk woord schrijven maar kon ze niet bereiken.
en toch laat ik mensen vrij om wel of geen email adres achter te laten.
het mag maar het moet niet. ik heb een hekel aan moeten.
want ik moet al zoveel en weet hoe beklemmend dat voelt.
op mijn blog staan mijn belevenissen en mijn visies van het leven
persoonlijk en in het algemeen luchtig simpel vaak in dichtvorm
daar kan ik me het beste in uitdrukken net als in spreuken
die zeggen meer dan een heel verhaal.
speelster
door de laatste reactie zal dit misschien een steun zijn om een blog op te starten.
een blog is heel persoonlijk.
je kan daar alles op kwijt wat je bezighoud.
het is een inkomen in de wereld van internet.
de reacties die je krijgt kunnen heel hartelijk zijn
maar er zijn ook mensen die het je misgunnen.
dat je te ver gaat en wat is te ver.
mensen zijn rare wezens en ik maak dat alle dagen mee.
zo wordt je geroemd en zo ben je die snotneus.
zo sta je in de schijnwerper en zo wordt je verguisd.
mensen trek het je niet aan en doe wat je doen wilt.
ik voel en weet meer dan ik zou willen.
misschien dat ik met die kracht het leven aan kan dat ik lijdt.
zo op die manier van altijd maar zorgen en pijn hebben heb ik nooit mijn lach verloren.
humor staat bij mij hoog aan geschreven ook al wordt dat nu niet meer begrepen.
ik lach nu in mijn eentje en heb dan evengoed plezier.
soms heel even maar komen dan toch de tranen want die zijn er niet voor niets.
en dan nu het bericht.
| Lieve Jenny,
Ten eerste wil ik mijn intense bewondering uitspreken voor jouw
positieve instelling. Voor jouw talent om zulke prachtige gedichten te
maken en je muziek en het corelwerk!
Maar bovenal jouw intense liefde en geduld voor jouw lieve man, die
toch ondanks alles jouw lieverd blijft hè!!!!
Natuurlijk valt het niet mee en ik kan het weten, want ik ben sinds
1975 ziek thuis en nu de laatste jaren mijn echtgenote ook zwaar
gehandicapt is, wil het door alle zorgen wat ziekte nu eenmaal met zich
meebrengt soms een kleine veldslag worden..... (bij wijze van spreke.)
Wij zijn nu allebij 61 jaar en dan al moeten zeggen dat wij er doorheen
zitten!!!
Ik zie soms met tranen in mij ogen dat het steeds moeilijker wordt om
elkaar te begrijpen, laat staan de buitenwereld.
Ja, Jenny je zegt het goed je karakter verandert en helaas niet ten
goede.
1. Gauw depressief, opstandig en driftig.
2. In je hoofd onderneem je van alles met elkaar en dan de praktijk,
nee dan komt er van al die plannetjes niets terecht.
3. Geld, maakt je inderdaad niet gelukkiger en scheiden,,, ach al die
goede raadgevers, ze weten het zo goed, maar weten zij wel dat het
leven niet ophoud hier.
4. Dat is wat ons op de been houdt, kom nou GOD is rechtvaardig en
goed. En wie dat onzin vind mag met mij een discussie aangaan, denken
zij dan dat wij hier moeten lijden en dan houdt alles op???? Laat mij
niet lachen.
Ja ik weet wel dat je in 2006 niet met deze “flauwe kul” aan hoef te
komen.
Maar laat iemand mij dan eens uileggen waar JENNY en mijn lieverd de
kracht vandaan halen om TROUW EN LIEFEDEVOL te blijven, ook als zij
huilend te kennen geven (vaak tussen 4 muren) Ik kan niet meer o God
laat het ophouden!!!
Zo Jenny het was niet de bedoeling om een preek te houden, echter ik
heb zo'n bewondering voor jou en je man. Dat ik even mijn emoties aan
jullie kwijt moest.
Ga A.U.B zo door blijf van elkaar houden en blijf muziek maken,
gedichten schrijven en deze blog vullen.
Liefs Ton en echtgenote.
|
ik wilde graag een persoonlijk woord schrijven maar kon ze niet bereiken.
en toch laat ik mensen vrij om wel of geen email adres achter te laten.
het mag maar het moet niet. ik heb een hekel aan moeten.
want ik moet al zoveel en weet hoe beklemmend dat voelt.
op mijn blog staan mijn belevenissen en mijn visies van het leven
persoonlijk en in het algemeen luchtig simpel vaak in dichtvorm
daar kan ik me het beste in uitdrukken net als in spreuken
die zeggen meer dan een heel verhaal.
speelster