Lichtschuw.


Lichtschuw.

Hand van het leven.

Schimmenspel.

En toch...

Elke nieuwe dag.

Levensadem.
Over inspiratie.

Buigzaamheid.
Rouwfloers.

Rouwfloers
Mijn woorden
rouwen vandaag;
heb jou stil
begraven, op enkele
bladen papier;
tussen zwarte letters
versluiert, buig ik
tranen in
dit late avonduur
schrijf eenzaam,
alleen; draag met
geschreven gevoel
onze liefde
ten graf.
Mogen herinneringen
ooit
in vrede rusten.
Adem uit.

Adem uit
Adem uit
de poëzie, laat
woorden niet
klankloos stikken, maar
maak jouw stil gevoel
het levensbeginsel
van geschreven
scheppen.
Dat noemt men dichtkunst
.
©Littledolphin
Ochtendlicht.

Ochtendlicht
Stil ademt
een avond, waar
donkere doeken
de wereld in
slaap verhullen;
mens en dier
houden nu hun
rust, totdat
parelend ochtendlicht
het leven weer
wakker kust.
Afschaffing.

Passie.

Absolutistisch barokke dood.

Membraanevenwicht.

Membraanevenwicht
Mijn trommelvlies
schreit woorden
door hersenholtes;
pijnigt herinneringsmembranen
telkens weer, draai mezelf
in waanzin van
vergeten; de balans
tussen onze vloeistoffen
was allang zoek, nu
ben ik onderweg op
struikelpaden vol gemis
en deze kop barst, knalt
uitelkaar;
jouw gezicht hangt
voor mij, als
een steenpuist, die
constant narigheid
afscheidt.
Fuck you.

Fuck you
Poëtisch onpoëtisch
geschreven, zoek
ik steeds juiste zinnen
voor deze relatieshit;
wurg woorden in
bedrukkende letters, kan
oplossingen niet vinden
in een cirkel van
prozaïsche wirwar;
tast, voel, proef
slechts bittere smaak,
uitgekotst kwel
ik mezelf op
papier, met bijgebleven
indrukken, maar het
komt slechts op
dit ene neer-
fuck you.
Opgevouwen.

Opgevouwen
Resoluut
vouw ik alle
mooie letters op;
alinea recta-
stop liefde in
de prullenbak,
waar ons metrum
slechts beklemmende
tonen schrijft, daar
komen herinneringen
uit papieren frutsels,
die mijn pen vandaag
niet meer verteren kan;
en ik ben bang voor
het geschreven woord;
wat gisteren was,
kijkt niet naar morgen
is even tevoren in
deze afvalmand
gestorven.
Nachtwoeling.

Nachtwoeling
De nacht woelt
op mijn kussen
pint nachtmerries
onder lakens vast;
waar het donker
klauwend naar
mij tast, daar
vang ik vlinders
uit koude luchten
berg ze in dit hart
om angsten
te verbannen-
een laatste grip
naar licht.
De metaforen zwijgen.

De metaforen zwijgen
Mijn nacht schreit
verwijdering,
van jou, van mezelf;
verloren gevoel, wat
niet meer te lijmen
valt; knoop ik
letters aan elkaar,
wil nieuwe woorden
vormen; en
waanhoop zoekt ons
terug op papier,
maar de metaforen
zwijgen, tasten
geen liefde, slechts
leegte-
deze stilte is
voorgoed
gestorven.
©Littledolphin
De zandman.

De zandman
Een nacht buigt
haar hoofd
over stad en land,
waar lichten doven
en slechts stilte
heerst, daar
komt de zandman
op zachte zolen,
om mooiste dromen
te schenken; in
het schemerduister
heimelijk verborgen,
zal hij ook
aan onze freakjes
denken.
Slaap lekker iedereen.