Ode aan mijn dienaars

Omdat ik mij nog altijd zo voel:

Ik heb het beloofd. Gisteren. Bij het lezen van een blog, maar ik weet niet meer van wie. 

Als ‘t waar is wat de Inca’s zeggen

dan zou je verbanden tussen de rampen moeten leggen.

Maar ik denk dat we ze verkeerd verstaan

en hoop dat het … zo rap niet zal gaan.

Toch is ’t moeilijk om positief te blijven,

van al die overstromingen zou je soms verstijven,

twijfelen of het toch op toeval berust.

Of veroorzaken wij dat onbewust?

Kunnen we ’t eigenlijk nog wel redden,

door op andere paarden te gaan wedden?

Zie ik het weer veel te negatief?

Het nieuws brengt me echter mijn gerief

waarvoor ik mijn ogen niet ‘kan’ sluiten!

Nee, we staan er niet langer buiten.

We kunnen niet langer beweren

blind te zijn voor die Inca zeren!

 

 

Traumadour              17/1/2011

Hoe kan je in je leven weer rustdagen ontwerpen? Sedert alle dagen zondagen zijn heb ik het gevoel dat die rustdagen niet vanzelf komen: je moet ze wetens en willens veroorzaken. Zo van: Nee, vandaag geen internet, vandaag geen blog, vandaag geen bladzijden! 

Zonverwachting

 

Als ik bij mijn pakken

ga neerzitten

en mezelf niet meer oppomp

om een voet te verzetten,

dan….

niets!

Sinds maanden

wijd ik alle dagen

een uur aan de studie

van het leven,

bio logie op zoek naar

bio sofie.

Maar het maakt niets uit!

Om relaties open te houden

vecht ik met vriendschap, woorden, daden,

maar als ik geen voordeel oplever

slibben ze dicht,

een voor een.

Dan maar ongevraagd sociaal inzetten.

Wie is daar beter van

als je mensen wekt

uit hun lethargische droomslaap,

waardoor ze opnieuw

de droom moeten zoeken?

Lezen…

daardoor blijft je geest open

om te beseffen

dat het altijd zo geweest is.

Klinkt dat negatief?

Het voelt gewoon neutraal,

boeddhistisch,

bij de pakken zitten

en de wereld laten gebeuren.

 

 

Traumadour                   15/01/2011

Ik zoek illusies, maar ze lossen op in het detergent van het dagelijks leven in mijn ogen.

Een rusthuis is bekleed met de illusie van een zorgeloze oude dag, maar als je erdoor kijkt:

 

Wachten

 

Wachten meneer,                                         

wachten op een dagje meer,

dat is onze voornaamste bezigheid,

daaraan besteden wij onze tijd.

 

Ja zeker, alle tijd die ons nog rest.

Daarom doen we zo ons best

om geen tijd te verspillen

aan wat anderen voor ons zouden willen.

 

Die ‘spelletjes’ trekken onze aandacht weg

van wat echt belangrijk is, zeg!

Daarom lijken wij zo afwezig,

zo helemaal in onszelf bezig.

 

Laatst werd er een film gegeven

en ze verwachten dat wij zouden mede leven!

Maar al die verloren tijd,

daarvan hebben wij telkens zo’n spijt!

 

Toen we hier pas aankwamen

uit het leven van elke dag,

en we van de ‘kenners’ vernamen

dat er nog zoveel voor ons open lag,

toen waren we echt bedrogen

over hoe ‘tof’ het hier zou zijn.

Men had ons voorgelogen

en dat deed ons echt pijn.

 

Je moet alles verlaten.

Je huis, je tuin, je straat.

En je gaat het nieuwe haten

omdat terugkeren niet meer gaat.

Dan komt de schrik om je weer te binden

aan zaken waar je soms op hoopt.

Want gaan we diezelfde pijn weer vinden

als ook dat ten einde loopt?

 

Zo beschermen wij ons leven

voor de bedreiging van ons gevoel,

maar met een nieuw gegeven.

De verveling staat naast onze stoel.

 

Maar daar hebben we een oplossing voor,

dat hebben we nu wel door.

Wachten, alleen wachten

dat kan de verveling echt verzachten!

 

Meneer.

 

 

Traumadour              3/12/2009

 

Hoewel Bodifee de mens ziet als een reactie tegen de natuur om de noodzaak aan ‘struggle for life’ te overwinnen, blijven de feiten toch dreigend overeind; overbevolking, milieubelasting, sociale problemen…

‘We zullen wel een oplossing vinden!’ zegt hij en als je het omrekent hebben we daar misschien nog 20-30 jaar de tijd voor.

Maar is het niet wijzer om in de natuur naar voorbeelden te zoeken, om na te volgen?

Bij de Rotifera (raderdiertjes) zijn de levensomstandigheden soms ideaal, soms onmogelijk (hun waterige omgeving droogt gewoon uit) En ze hebben er een oplossing voor. Bij gunstige voorzieningen hebben ze de mannetjes uitgeschakeld en wordt gezorgd voor zo’n groot mogelijk aantal nakomelingen (dochters) door parthenogenese. Als de populatie een piek bereikt, verschijnen de mannetjes en dan worden slapende eieren geproduceerd die de komende droogte kunnen overleven.

Misschien is onze piek nu groot genoeg om ook te zoeken naar een soort slapend nageslacht dat binnen 1000 jaar in een hersteld milieu veel uitbundiger zou kunnen genieten dan momenteel mogelijk zou zijn?

 

 

Traumadour                 13/01/2011

De Turbellaria zijn een klasse kleine diertjes die we in het Nederlands nogal platvloers, platwormen noemen. We vinden ze bij ons in niet al te vervuilde watertjes (hoewel, waar vind je die nog?) Echt kijken kunnen ze niet, ze onderscheiden alleen licht en donker, voor hen goed en slecht, maar dan omgekeerd. Ze schuwen een beetje het licht. Horen, ruiken en de wereld waarnemen, daar zijn ze te primitief voor. Met hun enkel centimeters lichaamsstrip (of streepje) glijden ze over bodem en waterplanten op zoek naar voedsel, naar een slachtoffer mogen we zeggen. Met slechts enkele zenuwstrengen aan de zijkant reageren ze op aanraking met kronkelbewegingen, de enige overlevingsstrategie.

Mooi om te zien, mooi om weten dat ze al miljoenen jaren op dezelfde manier leven. Maar er is toch iets waar ik versteld van sta. Ze zijn allemaal man én vrouw! Ze hebben allemaal een penis en bij contact met een soortgenoot moeten ze met hun enkele hersencellen (als we zo’n ganglion wel hersenen kunnen noemen?) beseffen dat ‘het moment’ er aan komt! Want ze gaan de geschikte opening zoeken en vinden waar hun penis in past, wederzijds!!

En ik loop over van vragen. Hoe weten ze dat het een soortgenoot is? (Er zijn 3000 soorten bekend.) En geen voedsel? Hoe kunnen enkele zenuwcellen dat allemaal coördineren? Zou daar genot bij zijn?

In ieder geval, bedenk ik, los van ‘deze’ platwormen, zijn er heel weinig hersens nodig voor seksualiteit!!!

 

Traumadour                 12/01/2011

11/1/11 klinkt als een SOS in onze oren. Het is als een hulpgeroep van de wereld. Vandaar:

Kan het dat de natuur te vlug ontwaakt? Zich vergist door de vroege winter? Ik zag reeds spinnen webben maken, maar gisteren ook een zeer actief vliegende vleermuis in de namiddag, in de zon. Als die het noorden niet kwijt is? Maar ja, beestjes (en niet zij alleen) laten zich leiden door hun  instinct. Zo was het ook met mijn vlieg.

Waarom weer over mezelf ?

Omdat ik meen iets belangrijks ontdekt te hebben (gisteren) en ik van daaruit beslissingen heb genomen die de inhoud van mijn blog zouden kunnen (waarschijnlijk zullen) bijsturen.

Het gaat hem over de betekenis van ‘zin, ‘zinvol’ en ‘zingeving’.

Tot nu toe dacht ik dat de letters Z I N hierbij hetzelfde voorstelden. Hoe kan iets zinvol zijn als het geen zin heeft, als het geen betekenis heeft, geen doel, geen resultaat, geen vooruitgang? Als je van een feit de zin niet ziet, dan kun je dat toch nooit als zinvol ervaren. En vermits men tegenwoordig zoveel aan zingeving doet, zal ons leven wel een gebrek aan zin hebben; je moet er immers altijd zelf toevoegen. Een logische pat stelling.

Stap ik over op ervaring. Een eenvoudig voorbeeld gisteren. Vermits het weer voor het eerst in  maanden lenteallures heeft, ga ik een fietstocht maken. Heeft dit zin? Ik rij van A naar A, kom vuil en bezweet thuis. Ik heb nergens iets gebracht en niemand ontmoet. Het bestaan van mijn fietstocht is nu alleen iets in mijn voorlopig geheugen en zal door andere tochten weldra volledig oplossen. Vermits het geen enkel resultaat heeft, noemt mijn logica dit zinloos, zonder zin.

Maar tracht ik mijn emotioneel innerlijk te ervaren, dan heb ik een ‘gevoel’ dat het toch zinvol was. Ik heb mezelf een geschenk gegeven. Ik heb mezelf bewezen dat het nog gaat. Ik kan genieten van dit zinloos gevecht tegen de wind, van de overwinning op een onverschillig stuk weg. En achteraf was er een gevoel (weer een gevoel) van tevredenheid. En hoewel het allemaal geen zin had, was het toch zinvol.

Mijn fout (vroeger) was het woord ‘zinvol’ op ‘zin’ te enten. Maar nu zag ik twee totaal verschillende zaken, het ene een beredeneerde gedachte, het andere een versterkend gevoel. We zouden andere woorden moeten hebben voor die twee, dan was ik misschien niet jaren misleid geweest. Nu weet ik  (op gevoel!) dat mijn zinloze tocht toch zinvol was en dat ik aan zingeving ga doen door volgende tochten (onder andere). Dat ik ook aan zingeving ga doen door mijn blog actueel te houden, met een nieuwe gedachte of met een oud zeer. En hoewel het uiteindelijk toch zinloos is, wil ik leven met een gevoel van zinvolheid.

 

 

traumadour      9/1/2011

illusionair

 

Hoeveel mensen houden zich vast

aan een illusie die hen past?

De illusie van een veilig thuis

is gewoon afscherming tegen het levensgedruis.

“’t Is altijd zo geweest.”

hoor je dan nog het meest.

“Vroeger ging het toch goed!?”

Maar die van vroeger zijn ook uitgebloed.

Moeder kon bescherming geven

en vader wist alles van het leven.

Maar in de puberteit

werd deze illusie uitgebreid

en naar de leraren over gedragen

of naar het geloof, in betere dagen.

Misschien gaf zelfs wetenschap een gevoel

van vertrouwen ondanks de grote warboel.

Maar voor wie verder blijft zoeken

vallen telkens die illusiedoeken

een verschijnt een realiteit:

elke illusie eindigt in een afscheid.

 

 

Traumadour             8/1/2011

Zoekend naar iets positiefs in deze duistere dagen vind ik een hoopgevend beeld terug.

Drie koningen sluiten het kerstverhaal. De wereldlijke macht erkent de feitelijke opdracht van de mensheid. De diep ingeërfde strijd voor macht moet doorbroken. ‘Survival of the caring.’

Gisteren zag ik een jaaroverzicht, gisteren voelde ik me ziek, gisteren was jaren ver weg van die kerstgedachte. Gisteren was er schaamte om mens te zijn.

Twee jaar geleden transponeerde ik het kerstgebeuren in onze tijd (in verband met een mogelijk kinderkerstconcert). Er is niets veranderd. Daarom geef ik het hieronder weer, maar ik geloof dat het fictie blijft.

Kerst 2008

 

Gaza wordt gebombardeerd

Maria en Jozef vluchten voor hun leven met hun motorfiets. Ze rijden langs koude en stoffige wegen.

Ze slapen in ruïnes, want die zijn geen nieuwe bommen waard.

Maria droomt met haar hoofd tegen de beschermende schouder van Jozef. Ze droomt dat een Engel haar en Jozef zal beschermen omdat ze een speciale taak heeft. Ze zal volgend jaar een kind op de wereld zetten dat vrede zal brengen, liefde en hoop zal verkondigen.

 

December 2009

Maria en Jozef komen terug, op zoek naar wat rest van hun boerderijtje. Maria is hoogzwanger. Het zijn moeilijke dagen geweest en hun motor heeft het begeven, maar een ezeltje draagt nu Maria verder.

 

Hun huis is weg, maar van de resten heeft iemand een stal gemaakt, uit enkele balken van het dak en wat stenen en rotsen. Binnen ligt hooi. Het is dus een stal van rondtrekkende herders.

 

Verkenningsvliegtuigen droppen  lichten aan parachutes, opdat de soldaten elke indringer zouden opmerken en doden.

Boven de stal blijft zo’n licht hangen. Onbeweeglijk

 

Soldaten merken de ezel en Jozef en komen aangestormd, verscholen achter tanks en gereed om te doden.

Maar een kleine wind verplaatst het licht en werpt een lichtstraal op Maria die bevalt.

 

De soldaten stoppen en zwijgen. De wapens in aanslag vallen op de grond. Tankmotoren worden stilgelegd.

Licht straalt in de stal en licht komt vertienvoudigd uit de stal

Hoofddeksel worden afgezet en soldatenknieën ploffen in het stof.

 

De herders merken het felle licht en komen eropaf. Ze zijn niet meer bang. Hun leven heeft geen waarde vergeleken met het wonder dat in de stal geschiedt.

 

De herders komen bij de stal en de soldaten vormen een erehaag, want het is uit ‘hun’ stal dat het licht stroomt en de hoop op vrede. Vrede waarnaar ze allen zo verlangen.

 

Ver daarvandaan krijgen grote krijgsheren berichten van een onbekend gebeuren in de Gaza. Een onbekend wapen zou  uitstralen en de soldaten verlammen. Nooit gezien, soldaten zouden als lammetjes de herders volgen en geschenken geven aan de bron van het licht. De koning van Israël belt de koning van Libanon en die belt de koning van Palestina en geen een weet wat het licht is. Maar alle drie willen ze het met eigen ogen zien.

 

Drie helikopters vertrekken tegelijk en komen samen aan de rand van de Gaza? Mijlen ver zien ze aan de horizon het buitenaardse licht en ze rijden samen, eerst in een militair voertuig, maar de laatste tien kilometer met kamelen omdat het zand er te zacht is.

Hoe dichter ze komen, hoe meer vijandigheid van hen afvalt. Bij de stal vallen ze ook op hun knieën en geven geschenken aan het kind. Israël geeft een vredesverklaring, Palestina en verklaring van de rechten van de mens en de vrouw, Libanon een verklaring van de vrijheid van meningsuiting.

 

Nu begrijpen ze waarom de soldaten als verlamd toekijken. Het kind, de nieuwe geboorte, de onschuld, de onvoorwaardelijke liefde is de enige weg waarop vrede op aarde komt.

 

En toen verscheen er een Engel en die zei: “Laat voortaan elke geboorte van elk kind een zandkorrel zijn waarop de wereldvrede gebouwd wordt. En laat ons zingen van vreugde voor dit kerstgebeuren!”

 

de weg telt

niet het begin, lang geleden,

niet zijn verdwijnen aan de horizon,

maar wel die moeilijke bocht

die je neemt

en het spoor van voorgangers

dat je kunt lezen

en de struiken en bloemen

die je ogen trekken

en het vermoeden

van overstekend

wild en vee

en de kruispunten

van ontmoetingen

en de keuze

voor het wisselen,

maar niet dat onbekende eindpunt.

traumadour                                      10/12/2010

Dit schreef ik bij het afscheid van een verre vriendin , verongelukt in Peru met een bus. Vandaag kruist dit wild weer mijn weg. Voor hem (deze keer) was de weg lang, breed, maar niet gemakkelijk.

 

Ergens binnen in mij moet er een emotioneel sluis zijn dat niet goed sluit. Of… misschien een of andere overloop.

Even op ‘Goldenoldies2’ gaan kijken, want er zou iets nieuws op gezet zijn. En ja daar klonk ‘Net als vroeger’ van Cory Brokken.

Dit horen wekt nostalgie naar een heel jonge tijd, waarbij we om Cory (sorry) lachten, want we wilden groot en modern zijn.

Maar daarbij nog zien, die tekst zien, lezen én horen, breekt iets open.

Het is een vrouwenstem die mij aanspreekt, die mijn goede herinneringen opwekt. Maar dat kan niet meer, al zes jaar niet meer.

Dus stel ik me voor dat je ’t omdraait: een man die een vrouw aanspreekt. En dan krijgen de woorden een diepere betekenis. En dan is het geen nostalgie meer, maar… Ik vind er geen woord voor, want daar wordt meestal niet over gesproken.

 

Waar is inderdaad de tijd

het verlies aan jeugd en gekte dat ons spijt

Voor de grap nog eens? zegt het lied

maar bij ons kan het niet.

 

Ik kan er alleen van dromen

van tijden die niet meer komen

zelfs niet in een weblog-kleed.

Jij had andere plannen gesmeed.

 

En de glimlach van Cory verwatert voor mijn ogen. Of zijn het mijn ogen zelf die…?

Is dat echt nog allemaal normaal denk ik, wat er in mijn kop gebeurt? Hoelang draag je dat mee? Levenslang?

Maar…

 

De halve zon

waarmee de dag begon

geeft weer hoop,

want in ’t normaal verloop

wordt die weer heel

en dat… betekent veel!

 

Traumadour                 4/1/2010

Je bent veel schoner zonder baard, zei ze.

Maar mijn baard is niet af, alleen korter, antwoordde ik.

Haar ongelovige versleten, maar toch blinkende ogen keken in mijn richting.

Voel maar eens! Haar nietverlamde hand streek met twijfel over mijn wang.

Maar je bent toch veel mooier zonder baard.

Waarvoor zou ik mooi moeten zijn, glimlach ik haar toe.

Voor mij, weerklinkt zij

wat bedeesd maar toch nog zo zuiver voor haar 102 jaar.

Wat een mooie kale oude vrouw, denk ik.

 

Traumadour             2/1/2011

Een sprankelend moment in een rusthuis situatie. Een late bloem in die winterwereld.

Over het woord naoordelen, wat uitleg.

slijmstroom

 

Ik wil niet in uw ogen blinken

of goed in uw oren klinken

maar wel in uw gedachten verzinken.

 

Ik wil in uw onderbewuste doordringen

en daar toch van gevoelens zingen

en op uw innigste trommelvlies springen.

 

‘k Zou iedereen willen wakker maken

uit die slapende   mensenzaken

om uit dat moeras weg te geraken.

 

Want zuigen doet het communicatie moeras

als een mooi gekleurde slijmenplas

waardoor je vergeet wat ooit zuiver water was.

 

Maar ik denk dat ik daarin zwemmen opnieuw moet leren

om mij tegen de slijmstroom in te keren

en dat ik in alle eerlijkheid  moet beweren

 

dat, hoewel ik de waarheid niet ken

en ik geen onmisbaar radertje ben

ik mezelf met uw reacties wat verwen.

Dit is ontstaan na een eerste indruk van webloggen op mij. Ik zag het allemaal blinken en vond het mooi klinken. Maar in feite wou ik wat meer, of beter anders. Het nieuw communicatie medium geeft me misschien een middel om meer mensen te bereiken? Ben nog onwennig en op zoek naar wat meer decoratie. Maar vergeet niet dat voor mij eigenlijk alleen de betekenis telt.