Wereldtaal
Wereldtaal
Hoe Engels een wereldtaal geworden is ? vroeg ik me deze morgen af tijdens het lezen ervan.
Ik krijg het gevoel dat Engels wel eens de meest a-fonetische taal zou kunnen zijn (toch onder de talen die ik ken).
Ik las daarnet dat iets ‘witty’ is, geestig, waarbij zowel de ‘i’ als de ‘y’ dezelfde uitspraak hebben, namelijk ‘ie’. Akkoord dat hebben wij ook in ons Nederlands, maar wacht. ‘Whit’ bestaat ook (grein, sikkepit) en daar klinkt de ‘ie’ gewoon iets korter. Sommigen zullen een zucht van de ‘h’ uitspreken maar dan wel vóór de ‘w’. Het wordt dan een soort West-Vlaams ‘goed’ of een Franse ‘acht’.
Maar met een ‘y’ achteraan (whity, witachtig) dan is de uitspraak ‘waitie’. En is er een ‘e’ in de plaats van die ‘y’, dus ook achteraan (white, wit) dan heeft die alleen iets te maken met de klank van de ‘ie’, maar wordt zelf niet uitgesproken.
Komt er tussen de ‘t’ en de ’y’ een ‘h’ (withy, twijg) dan is het weer ‘ie’ uitgesproken, maar wel met hun typische lispelende ‘t’. Hetzelfde gebeurt bij ‘withe’ (ook een twijg) maar met gehalveerd lispelen.
‘With’ ‘wit’ wordt het weer geestig (wit) en zijn we zowat rond.
Hieronder een lijstje:
whit
white
whity
wit
with
white
withy
witty.
Ik blijf verwonderd over het fenomeen denken, dat we juist zo’n a-fonetische taal als wereldtaal uitkiezen. Iedereen aanvaardt dat gewoon. Zou het iets te maken hebben met het menselijk opportunisme, waarbij het rationele en het logische niet mee spelen? Of is het een uitloper van de dominantie? Of misschien is het gewoon familie van Romaanse en Germaanse talen en daardoor aantrekkelijk voor allemaal?
Voor mij blijft het toch wat ‘witty’, vooral omdat we niet echt kiezen!
Traumadour 31/01/2011
1 reactie op dit bericht
CHEERY groetjes
Groeten van CHEERY