Berichten van 31 januari 2011 tot 6 februari 2011

Met de fiets tijdens de krachtige wind van gisteren, keek ik wel wat uit naar de schaduw van de wind. Achter wat huizen, of een bomenrij, of een haag of zelfs achter auto’s. En doordat het rijden dan niet zo vlug gaat, had ik tijd om wat na te denken. Die schaduw van de wind is eigenlijk fictief. Want juist daar is er geen wind. Eigenlijk zocht ik dus iets dat er niet was. Zou dat boek met diezelfde titel, daar ook over handelen? Moet ik dringend eens lezen.

In ieder geval voelde ik heel goed waar die schaduw was, omdat ik juist daar niets van de wind voelde. Met het voorbijrijden van een reeks auto’s groeide het uit tot een slagschaduw, waardoor ik er mogelijk wat dronken uit zag. En eigenlijk was ik wat dronken, dronken van die ‘Sturm und Drang’, van het plezier je te meten met de natuur, van het gevecht aangegaan met de wind. Maar na enige tijd was het geen gevecht meer. Het was eerder een samenzijn, een uitkijken naar, een verwachten van, een streling en een harde duw, een koppige toegeeflijkheid, een genieten van de weerstand van de ander en een pijnloos doordringen. Ja, bijna een soort vrijen. Want, dat moet ik toegeven, ik hou eigenlijk wel van de wind, omdat ze soms zo verschrikkelijk kan meezitten.

 

Traumadour                 6/2/2011

Een tijd geleden zag ik een kunstwerk (van Yarka Neuters) dat drie identieke vrouwetorso’s toonde, maar met telkens groter wordende openingen. Het fascineerde mij, vooral dat soort statisch tijdsgebeuren. Eerst een barst, dan een opening, dan een volledig stuk weg. Hoe ver kan je kwetsen, dacht ik, en wat vind je dan?

 

driemaal

 

Hoe ver moet je kwetsen

om het innerlijk te kunnen schetsen?

Hoe diep moet je snijden

om de ziel te bevrijden?

Drie kansen krijg je niet…

 

Zou ik wat huid afpellen

of… die borsten die mooi zwellen

of… meer naar het hoofd

de schedel gekloofd?

Drie kansen krijg je niet

je wordt beperkt tot één lied…

 

Wat je vindt is binnenvorm,

achterspiegel van een schoonheidsnorm.

De leegte zit er binnenin

reeds ontvlucht door de ware zin.

Drie kansen krijg je niet

je wordt beperkt tot één lied

spijtig als je ’t nog niet ziet.

 

 

Traumadour                    11/12/2010

Nog eens eentje om de verwondering over de bijna onmogelijke resultaten van de evolutie, waarvan wij mogen genieten, als we niet alleen naar onze eigen neus kijken.

Vanuit een beeld van een UFO boven Utah en ook boven Jeruzalem (2000 jaar te laat op de afspraak?) (beide te zien bij Karin1953), maak ik volgende bedenking, opnieuw. Want eigenlijk is de bedenking al enkele maanden oud en vanuit wetenschappelijke gegevens gebouwd. Ik plaats het hier opdat we toch met beide voeten op onze materiële aarde zouden blijven. En als het niet materieel zou zijn?vraag je. Waarom zou een immaterieel wezen zichzelf omgeven met dat opvallende en toch materiële licht? En als hij wil gezien worden, waarom dan zo vlug verdwijnen?

Verwondering.

 

Zo zou ik het gevoel willen omschrijven als ik lees over het leven van Sacculina.

Dit is een soort rankpootkreeftje (eendenmossels en zeepokken) dat parasitair is gaan leven. Alleen als larve is het herkenbaar een kreeftachtige, want als volwassene “is het een zacht zak die aan de onderkant van een krab zit vastgeplakt en bij zijn gastheer lange zich vertakkende, plantachtige wortels naar binnen laar groeien”. Dit parasietje voedt zich met het weefsel van de krab, maar niet zomaar lukraak! “Het groeit eerst naar de voortplantingsorganen van de krab, waar het deze in feite castreert.”  Daardoor gaat de krab leven als een gesneden kater, wordt dik en vet en levert extra voedsel voor de Sacculina, die dan zelf kan voortplanten.

Is het voorstelbaar dat zo’n ingewikkeld gedrag in DNA, in de genen is vastgelegd? De jonge Sacculina’s kunnen het van hun ouders niet leren. Hoe kennen ze de anatomie van de krab?

De grootste verwondering gaat dan naar de tijd van miljoenen jaren, voor ons onvoorstelbaar, die zo’n gedrag kan laten evolueren.

Daar doe ik mijn hoed voor af. En zo zijn er veel, dus zou ik best mijn hoed opbergen.

 

[De aanhalingen komen uit “Het verhaal van onze voorouders” van Richard Dawkins p 505.]

 

Traumadour                 2/2/2011

wat zou er dan gebeuren?

‘Alle gekheid op een stokje’ zeggen we als er iets speciaal, opvallend, ongewoon voorvalt dat we met de specerij van humor licht verteerbaar willen maken. We willen er wel eens mee lachen, want dan kunnen we het ongestoord vertellen.

Maar zit die gekheid niet meer op een stokje, dan worden we misschien al te ernstig, te voorzichtig. Soms is het moeilijk, af en toe zelfs onmogelijk, maar als het lukt is het een oase van welzijn.

 

Gekzijn                                                      

 

Soms denk ik dat ik gek ben.

Soms weet ik dat ik gek ben.

Gek als in niet normaal,

als anders dan gewoon.

Als ideeën zo machtig worden

dat ze gewoon leven verhinderen,

dan maken ze je gek, letterlijk.

En je blijft het beseffen, en er is geen weg naast.

Maar je kan geen hulp vragen,

want je bent bewust van je afwijking.

Je hebt bewust gekozen voor die gedachten.

Je moet ze alleen maar loslaten,

zoals een verslaafde de drank of de drugs.

Maar die gedachte is een vangnet

waar je te dichtbij bent gekomen

en waar geen uitgang aan blijkt.

Mijn net is nu wat jou idee toen was,

de zinloosheid van alles.

Toen was ik daartegen beschermd door een overtuiging.

Maar zoeken heeft die ondermijnd, weggeveegd.

En ik werd meegesleurd met jou tsunami;

nergens houvast, het eeuwig zwemmen.

Ik zie een les: ik moet jou ondergang begrijpen,

jou als slachtoffer zien van datzelfde vangnet.

Ik zie een les: moet toegeven machteloos geweest te zijn,

geen schuld omdat ik je niet kon redden.

Ik zie een les: ik mag niet ook ondergaan

wat een ramp zou betekenen voor hen die in mij geloven,

wat in hen het zaad zou verspreiden

van dit onzin-vangnet.

Om hen te beschermen moet ik verder

misschien als slachtoffer, schijnbaar als redder.

De lemen rots in de banding,

als de zon mijn huid maar hard genoeg kon bakken.

Maar als er een les is….

en als ik die kan zien en leren….

dan is het niet zinloos,

dan is het net er niet

dan moet ik mijn gekke gedachten

loslaten, vervangen door andere.

Ik weet dat met autohypnose alles kan,

dat zelfs mijn gekte daaruit afkomstig kan zijn.

Dan kan ik toch terug!

Alleen …. Ja!   Alleen?...

Alleen heeft twee betekenissen

en in de letterlijke vormt ze

de knopen van mijn net.

 

Traumadour                   1/2/2010

 

Nu, na het plaatsen merk ik dat dit exact 1 jaar geleden geschreven is. Zou het cyclisch zijn?

Waarom verandert mijn pen altijd van richting als ik schrijf?

 

Wereldtaal

 

Hoe Engels een wereldtaal geworden is ? vroeg ik me deze morgen af tijdens het lezen ervan.

Ik krijg het gevoel dat Engels wel eens de meest a-fonetische taal zou kunnen zijn (toch onder de talen die ik ken).

Ik las daarnet dat iets ‘witty’ is, geestig, waarbij zowel de ‘i’ als de ‘y’ dezelfde uitspraak hebben, namelijk ‘ie’. Akkoord dat hebben wij ook in ons Nederlands, maar wacht. ‘Whit’ bestaat ook (grein, sikkepit) en daar klinkt de ‘ie’ gewoon iets korter. Sommigen zullen een zucht van de ‘h’ uitspreken maar dan wel vóór de ‘w’. Het wordt dan een soort West-Vlaams ‘goed’ of een Franse ‘acht’.

Maar met een ‘y’ achteraan (whity, witachtig) dan is de uitspraak ‘waitie’. En is er een ‘e’ in de plaats van die ‘y’, dus ook achteraan (white, wit) dan heeft die alleen iets te maken met de klank van de ‘ie’, maar wordt zelf niet uitgesproken.

Komt er tussen de ‘t’ en de ’y’ een ‘h’ (withy, twijg) dan is het weer ‘ie’ uitgesproken, maar wel met hun typische lispelende ‘t’. Hetzelfde gebeurt bij ‘withe’ (ook een twijg) maar met gehalveerd lispelen.

‘With’ ‘wit’ wordt het weer geestig (wit) en zijn we zowat rond.

Hieronder een lijstje:

                                   whit

                                   white

                                   whity

                                   wit

                                   with

                                   white

                                   withy

                                   witty.

 

Ik blijf verwonderd over het fenomeen denken, dat we juist zo’n a-fonetische taal als wereldtaal uitkiezen. Iedereen aanvaardt dat gewoon. Zou het iets te maken hebben met het menselijk opportunisme, waarbij het rationele en het logische niet mee spelen? Of is het een uitloper van de dominantie? Of misschien is het gewoon familie van Romaanse en Germaanse talen en daardoor aantrekkelijk voor allemaal?

Voor mij blijft het toch wat ‘witty’, vooral omdat we niet echt kiezen!

 

Traumadour                 31/01/2011