Verwondering.
Verwondering.
Zo zou ik het gevoel willen omschrijven als ik lees over het leven van Sacculina.
Dit is een soort rankpootkreeftje (eendenmossels en zeepokken) dat parasitair is gaan leven. Alleen als larve is het herkenbaar een kreeftachtige, want als volwassene “is het een zacht zak die aan de onderkant van een krab zit vastgeplakt en bij zijn gastheer lange zich vertakkende, plantachtige wortels naar binnen laar groeien”. Dit parasietje voedt zich met het weefsel van de krab, maar niet zomaar lukraak! “Het groeit eerst naar de voortplantingsorganen van de krab, waar het deze in feite castreert.” Daardoor gaat de krab leven als een gesneden kater, wordt dik en vet en levert extra voedsel voor de Sacculina, die dan zelf kan voortplanten.
Is het voorstelbaar dat zo’n ingewikkeld gedrag in DNA, in de genen is vastgelegd? De jonge Sacculina’s kunnen het van hun ouders niet leren. Hoe kennen ze de anatomie van de krab?
De grootste verwondering gaat dan naar de tijd van miljoenen jaren, voor ons onvoorstelbaar, die zo’n gedrag kan laten evolueren.
Daar doe ik mijn hoed voor af. En zo zijn er veel, dus zou ik best mijn hoed opbergen.
[De aanhalingen komen uit “Het verhaal van onze voorouders” van Richard Dawkins p 505.]
Traumadour 2/2/2011
1 reactie op dit bericht
CHEERY groetjes