Traumadour: Wat mij raakt wekt mijn spraak.
korte mededelingSteunPopulieren
Vier populieren op een rij
staan daar ouderwets zij aan zij.
De eerste vangt het meeste wind
waarvan hij ook het nadeel ondervindt.
Hij helt dan ook zwaar naar één kant
en steunt dus op zijn ‘sap’verwant,
die het alleen niet kan dragen
en tegen de derde gaat aanschragen.
De vierde houdt ze allen recht,
en denkt : Last van de wind? Dat is toch niet echt!
Zolang ik hier met mijn stam kan steunen
kunnen de anderen als ’t moet, op mij leunen
Maar… hoe zou het hen zijn vergaan,
hadden ze allen ver uit elkaar gestaan?
De wind had hen reeds lang geknakt
of ze waren helemaal eenzijdig weggezakt.
Dit is de kracht van ‘samenzijn’
verdelen van het werk en ook van de pijn.
Zou voor mensen, laat ik hopen,
mekaar steunen ook zo kunnen verlopen?
Traumadour 20/1/2010
Gebrekkig NederlandschSpinneweb is logisch, het web van één spin maar met de hervorming (verbetering ?) moest het spinnenweb worden, alsof de spinnen voortaan akkoord zouden zijn om hun web met anderen te delen. Dat is nog moeilijker dan een regeringsvorming. Bekijk ze maar even, ’t is altijd privé terrein en betreden door een vreemde spin is op levensgevaar!
Och ja, er zijn tropische soorten die een soort groepsweb bouwen, maar daar is Nederlands ver van mijn web.
Nog zo een: paardenbloem, alsof meerdere paarden die bloem zouden delen. Ik denk dat iedere bloem slechts door één paard opgegeten wordt. Jamaar het gaat hem niet om de betekenis, maar wel om het meervoud op n of op s. Een stuk van onze taal is er dus niet voor de betekenis! Straf! Paardebloem klinkt toch wel natuurlijker vind ik.
Zo zijn er nog vele. Mijn gsm is een echte zakkentelefoon, want ik moet hem telkens in al mijn zakken zoeken. En in een rusthuis ben je met veel om te rusten, maar als je sterft dan heb je helemaal op je eentje zielenrust.
En wat beklaag ik die padden die nu plaatsgebrek hebben op die paddenstoel. Maar om het juist te doen neem ik tegenwoordig drie pannen om een pannenkoek te bakken en dan klopt het. Zo klopt het ook bij vorstendom. Maar laat Samson maar eens een kakebeen zoeken!
Soms laat ik zo mijn opeenvolgende gedachten hun gang gaan en toch blijft het een enkelvoudige gedachtegang. Moet je maar eens proberen met één gedachte!
Soms lijkt het of Nederlandstaligen altijd tegendraads willen zijn of zeggen we maar tegensdraad, want ze zijn toch met veel!
Och ja, misschien heeft dezen mensch gisteren te lang rondgeloopen en enen korten nacht gehad? (Zo was het voor 1947, raar lezen, maar 't klinkt wel schoon!)
traumadour 24/1/2011
Misverstand? Nee, niets mis...dekens
Gevoel wekt herinnering,
de warmte gebundeld
in een deken
dat zichzelf zacht rondt
tegen mijn zij.
Mijn Zij was.
Mijn zij is alleen
en hunkert naar Zij
en bedriegt zichzelf
in een gevoel
van het warme nest.
Traumadour 9/11/2010
Het werd door enkelen herkend als een verloren liefde, 'ocharme' (spottend).
Dit was voor mij een reële beleving, het verlaten warme nest dat herinnering gaf aan mijn helaas overleden vrouw.
DeelnameDe nacht
Mijn nacht is
een loslaten van de dag
en weten dat
die terugkomt.
Haar nacht is
permanent met dode ogen,
een wachten op stemmen
die opduiken
uit duisternis.
Sinds handen dichtgroeiden
hebben stemmen lepels en vorken
die verrassen
en handschoenen die wassen.
Haar nacht is
nooit zacht.
Traumadour 21/01/2011
Ze doen hetZij doen het
die tienduizend ganzen op de weiden van Vicogne
en ook de spin in de hoek van mijn raam,
de kauwtjes luidruchtig op de takken
van de boom die knopgereed zit om het te doen.
En denk aan de hond met de treurige ogen
of de eigenwijze kat,
en zelfs veel mensen….
Waarom kan ik het niet doen,
leven zonder nadenken?
Traumadour 21/1/2011
Ode aan mijn dienaarsSlavencellen
Slavencellen,
ik heb er miljarden, niet te tellen.
Kijk naar de rode dienaars in mijn bloed,
ze doen het toch goed!
Negentig dagen
zuurstof dragen
en dan ‘af’ breken
tijd en taak samen verstreken.
Kijk naar mijn spieren
die als langgerekte pieren
allen samen
gehoorzamen
aan mijn elektrische zweep,
alsof ik in hun oren kneep.
Maar ze krijgen toch eten
en zuurstof niet vergeten.
Daarvoor heb ik andere cellen
die het ook zonder vrijheid moeten stellen.
Die van mijn darmen en mijn maag
maken zuren en basen zonder gezaag,
sterven al na twee dagen
zonder zich ooit iets af te vragen.
En met mijn longen
wordt lucht gedwongen
zoals het moet
in datzelfde bloed.
En daar ergens boven zit een aparte groep,
daarop doe ik constant beroep
om te voelen en te denken
en bevrediging te schenken
aan mijn persoonlijkheid
heersend over die totaliteit.
Als ze nu maar niet staken
die cellen die mij eigenlijk maken.
Daarom wil ik ze iets geven
zodat ze wat langer blijven leven.
Elke dag in mijn bed
wordt hun taak op rust gezet.
Traumadour 26/11/2010
wolkenWolken
En de wolken
zij bleven drijven
en de zon
zij bleef opkomen en ondergaan
en de sterren
zij bleven schijnen
alsof alles bleef bestaan.
Heeft het enig belang
mijn droevige zang
over ’t verleden dat ik mis
over je lichaam dat er niet meer is
over de droom je nog te zien
over ooit een contact misschien
over dit leven nu alleen
of ik nu wel of niet ween.
En de wolken
dragen de grote traan
en de zon
doet de dag vergaan
en de sterren
laten mij dromen
en voor mezelf
mag nu alles komen.
Traumadour 27/11/10
een echte liefdeMijn Papa
Mijn papa heeft vandaag geweend
en ’t was echt serieus gemeend.
Hij was daar heel alleen van voor in de kerk,
hij moest meneer pastoor helpen met zijn voorleeswerk.
Eerst was ik heel erg fier,
hij sprak voor al die grote mensen hier,
En deed het heel erg goed
tot hij plots niet meer klonk zoals het moet.
Ik ben dan voorzichtig opgestaan
en zonder lawaai naar hem toe gegaan.
Ik heb zijn hand toen vastgegrepen,
lichtjes in zijn vingers geknepen.
“Meme is nu een ster”, zei hij.
Dat had hij wél gehoord van mij.
En daarom was ik ook wel blij
dat ik daar bij hem was, aan zijn zij.
Traumadour 6/4/2010
Inca zerenAls ‘t waar is wat de Inca’s zeggen
dan zou je verbanden tussen de rampen moeten leggen.
Maar ik denk dat we ze verkeerd verstaan
en hoop dat het … zo rap niet zal gaan.
Toch is ’t moeilijk om positief te blijven,
van al die overstromingen zou je soms verstijven,
twijfelen of het toch op toeval berust.
Of veroorzaken wij dat onbewust?
Kunnen we ’t eigenlijk nog wel redden,
door op andere paarden te gaan wedden?
Zie ik het weer veel te negatief?
Het nieuws brengt me echter mijn gerief
waarvoor ik mijn ogen niet ‘kan’ sluiten!
Nee, we staan er niet langer buiten.
We kunnen niet langer beweren
blind te zijn voor die Inca zeren!
Traumadour 17/1/2011