Schoenaerts aan de strijk

Mijn gedachten lekken. Ik weet het zeker.
Als ik mijn middagdutje doe, blijft de inkt druppelen in m'n hoofd.
Zonder vlekkendepper klonteren ze dan weer tot woorden.

Vanochtend nog, stond ik met Schoenaerts aan de strijk.
Stijfdood ondertussen maar springlevend op m'n cassette.
Madiwodo. Een radioprogramma uit een vorige eeuw.
Het dagboek over de dagen in een week. Maandag, dinsdag ...

De gestorven golven van Julien krinkelen nog ongehinderd door de ether.
De rimpels van zijn stem deinen uit.
Eeuwige reïncarnatie, denk ik dan, dankzij de techniek.
Zijn woorden doen me rillen. Zelfs aan de strijkplank.

Eén keer ontmoette ik hem. Aan de OLV-toren. Antwerpen.
Hij keek dwars door me heen. Tot in de diepte van m'n ziel.
Sedertdien ligt zijn blik bevroren in m'n ogen.

Weet je wat ik zozeer bewonderde in die man?
Als hij zweeg, dan sprak hij nog.
Ik hoor zijn adem aarzelen. Hij wist te zwijgen als geen ander.
Niet bevreesd voor de stilte.
Mensen die bang zijn van zichzelf, praten zich vol.
Met leegte.

"Een schoon verdriet.".
Zo noemde hij de zelfdoding van z'n dochter.
Alleen groten spreken zo over de dood.
Ik ben zo klein dat ik amper over hem durf te schrijven.

Maar hem even laten leven, vandaag, hier ... asjeblief.
Misschien hoor ook jij nu zijn stem, zijn timbre, zijn articulatie...
Hoe kan hij anders reïncarneren...

Tot morgen, Maestro, aan de strijk.

Uvi






PS.
Vermits hij me uit m'n slaap hield
laat ik dit uiltje hier maar los.

 

Tot aan de horizon

 

En toen dacht ik:

Zelfs als er maar één paar mensenhanden overblijft.
Om je vast te houden.
Als je de horizon nadert. Dan is het goed.

Eén mond die je ooit gekust heeft. Met begeerte. En met liefde.
Dan mag hij dichterbij komen. Geruisloos als het kan.
En zacht. Als een vooroorlogse zomer.

Eén paar ogen. Die je volgen naar de einder.
Je nog even laten vollopen. Met weemoed. Zonder dromen.
Want je weet dat het daar te laat voor is.

En die ene stem. Breekbaar als het ochtendlicht.
Nog even doordrongen van de nacht. Zwoel. Maar zonder zonde.
Want anders mag je niet binnen. Waar je naartoe wil.

En als haar ganse lichaam je dan nog één keer zou bedekken.
Als een lijkwade. Wit van onschuld. Want zonder drift.
Alleen de herinnering eraan.

Dan ...




Uvi

 

God onder de sneeuw ...

De stad waarin ik woon is rijk aan kerken.
Vermits God reeds lang gestorven is,
staan er veel van zijn huizen leeg. Arm en verlaten.

Sommige worden gesloopt, andere mogen verder leven.
In een ander leven. Reïncarnatie heet dat dan.

Geen mis meer. Maar theater of kunst met K.
Dat vervangt zijn Woord. C van Concert, mag ook.

Gelovigen van een ander soort komen aarzelend binnen.
Men noemt ze ook wel eens: toeristen.

Zo passeerde ik gisteren die prachtige gevel van G.
Zijn deur stond open.
En wanneer ik me meestal erger aan tentoonstellingen à la SMAK,
werd ik nu meteen ingepakt.

Witte doeken sleepten zich vanaan het portaal tot aan het altaar.
Uitgestreken sneeuw. En op dat wit verschenen woorden.
Fris uitgekozen. Muziek verzachtte de kilte. En de stilte leed er niet onder.

Zopas na het herlezen van de teksten die ik zo maar cadeau kreeg,
moest ik dit kwijt:

 

 

Gisteren heb ik God gezien
Hij lag besneeuwd te slapen
onder het vel van zijn gewelf

En woorden van mensen
schreven op zijn huid
de tijd vol poëzie

Zijn Woord scheen door de lucht
in mensentaal gekneed door mensenhanden
landen van verwondering getekend op muziek

Graag had ik geloofd
wat Hij mij wilde zeggen
maar letters braken zonder licht

En buiten hing de lucht te klagen
van grijs verdriet
over daken en dagen


Uvi

 

Een dagboek zonder lampjes... over dagen en mensen.

 

De tijd treuzelt.
Traag trekken de wijzers naar morgen, overmorgen ...
Ik spreek hun onzalige namen niet uit.

Die dagen van obligate vreugde.
Het kraambed van wensen. Doodgeboren.
En al die overtollige uren die turen naar nergens.

Het wachten in de kamer van een versleten jaar.
Waarvan het behang gekleurd is met hulpeloze herinneringen.
Een bosje gedroogde tranen op tafel.

Die dagen, ik zou ze willen verjagen.
Van mijn erf. Mijn erfenis.
Het bijna voltooide verleden. Belegd in het heden.

En woorden als toen, vroeger, in onze tijd, ...
die leugenachtige metaforen. De foor van de leugen.
Gewillig vlijen ze zich neer in de ochtend van m'n oren.

Deze hoeren van nostalgie.
Ze laten zich betalen door heimwee en wanhoop.
Op zoek naar hoe het nooit geweest is ...

tenzij in een hoofd.


Uvi




Mag ik het ook eens bekijken zonder bomen en lampjes?

 

En het woord werd lente...


Zal ik hem even openslaan, dacht ik.
Zoals Franciscus van Assisië de Bijbel.
Om te lezen wat God hem wilde vertellen.

En ik dacht, ach, met De Coninck
wordt het altijd wat lente in m'n hoofd.
Ik deed het dus. En je gelooft me niet.
Op pagina 317 van zijn Verzameld Werk, las ik bovenaan:

 

Met niets. Lente. Bijen. De letter z
is ontsnapt. Grassprietje tussen mijn tanden
is niet van mij, liedje ook niet,
handen in zakken wel.

 

Dàt wilde m'n god mij zeggen vanmorgen.
En het lentelicht scheen al een beetje in m'n duister winterhoofd.

Uvi

 

In huwelijk schuilt een lijk

 

Gelukkig is er nog de gazet.
De grens tussen hun tweeën.
Als de ochtend op tafel ligt.
Een non-transitzone.

De woorden blijven bedrukt op papier.
Ze hoeven geen tong te verlaten.
Koffie kabbelt tussen hen in. Monden vol verhalen.
Maar zonder klanken blijven ze stil.

Kil kijkt de dag door het raam.
Speurt naar ontsnappingsroutes voor elkaar.
Winter wikkelt zich rond hun dagen.
Nog even en de dood komt hen halen.



Uvi

Zonder zon


Een ochtend zonder woorden.
Is die niet verloren?
Ik schrijf mist op een grijze lucht.

Een vlucht uit m'n onbehagen.
Dagen zonder licht.
Hoe knip ik de zon aan?

Uvi

 

Moeders die wuiven.
In de donkerte nog van de ochtend.
Ze maken me weerloos weemoedig.

Ik woeker met m'n verleden.
Als een Kempische boer op de zandgrond van vroeger.
Eruit willen halen wat amper gezaaid werd.

Jongetjes die hun moeder achterlaten.
Voor school en dauw.
Verlaten vrouwen. Zonder zonen.

Zij verlaten vrouwen. Later misschien.
Maar nooit hun moeder.
Die blijft wuiven. In hun hoofd.

Uvi

 

 

Advent komt aan ...

De stad ligt te blozen in de ochtend.
Kraampjes als krenten in een kramiek.

December en buiten eten. Het kan vandaag.
Het Dagelijkse Brood. Koffie dampt boven woorden.
Straten geuren naar gezelligheid.

In de bomen hangen verlichte vogels. Groen genesteld.
Lampjes die gloren. En kinderogen bekoren.

Advent. Kerstmis wuift in de verte.

 

 

Bijna als een boer deel ik mijn ochtend in.
In percelen. Letters zaaigoed over velden papier.
Woorden tussen de voren van de tijd.
Ik lijd onder de druk van seizoenen.
Uren van respijt.

In mijn handen ligt het 'Knack'-overzicht Boek 06.
Soepel als een Brabantse glooiïng.
Schrijvers, dertigers, nog puberaal en overmoedig.
Roekeloze eigenwaan getemperd door kritiek.
Heiligen nog voor ze zalig werden verklaard.

Ze rusten in de luwte van m'n handen.
Ik kijk ze in de ogen. Zie de zinnen van hun dromen.
Hun hautaine honger. De expansiedrang van hun gedachten.
De bekendheid van getallen. Oplage vertaald in lezers.
Bang voor criminele recensies. Blokkering van subsidies.

Armoede op zolderkamers, dat is voor dode dichters.
Die het leven verteerden in hun verzen.
Thans is hun ego uitgebreider dan de zee die ze bevaren.
Hun horizon geborneerd door de omtrek van hun hals.
De weidsheid van wijsheid, versleten en vergeten.

Zij werken dwangmatig aan de band.
Voor de zekerheid van hun literair bestaan.
Een villa in Portugal. Nullen op de bank.
O God, van dichters en schrijvers,
wees hen genadig. Laat Cupido hun Muze verleiden.

Uvi

 

Klaprozen

Misschien zal je mij wel gek verklaren.
Maar dat mag.
Je moet je niet schuldig voelen.

Zoals elke dag plooi ik de ochtend open met lectuur.
Ongeveer een uur.
Een ochtendwandeling door het hoofd van een schrijver.
Buiten nog donker. Binnen helder.

Vanmorgen dacht ik dit.

Een boek is een gevangenis.
De schrijver sluit er woorden in op.
Een lezer kan ze bezoeken. Misschien even bevrijden.
In een roekeloze ontsnappingspoging.
Hij wordt zo medeplichtig.

Vanochtend wandelde ik langs bermen.
Midden een veld van klaprozen.
Ze waren nochtans zwijgzaam stil.

De schrijver had ze bekeken en geplukt.
Meer nog hij had ze gezaaid en geoogst.
Zij dankten hun bestaan aan enkele zinnen.
Ik voelde me een klaproos.

Trek me niet uit de grond, lezer.
Want ik verwelk meteen in de vaas van je handen.
Laat me staan en lees me.
Pluk me met je ogen. Want daar wil ik wonen.

In je hoofd.


Uvi

 

Loerhoek*
Dewulf. Mag ik nog even.

Hij geurt naar jeugd. De wierook van weemoed.
Hij tekent tranen in m'n ogen.
Dopt zijn pen in tederheid en veegt ze af aan de ochtend.

Hoe hij mijn hoofd vult. Vandaag mengt met vroeger.
Het licht laat lachen. Het donker verduistermaant.
Dat kan hij allemaal. In m'n hoofd.

Hoe zo'n man mijn hersenen bemant.
Ze ontleedt tot in de laatste kronkel.
Soms ontbloot hij gedachten die ik geklasseerd had.
In de vergetelheid. Het niet meer willen weten.

Ach, Dewulf, ik hoop hem nooit te zien. Te horen.
Hij zou zichzelf onttronen.
Alleen zijn woorden, wil ik. De magie van m'n eigen dromen.
Die hij laat wonen. Op papier.


Uvi


* Verzamelde columns van Dewulf.

 

En het woord werd licht ...

De ochtend is zó donker dat ik hem niet kan lezen.
Ik kijk naar de stilte van het licht.
Bijna een gedicht.

Ik luister dan maar naar de lectuur van de regen.
Haar geratel op het dak. Het getjilp van de goten.
Hun gulzige slikken. En het gemor van het geborrel.

Deze dame is vastberaden verdwaald.
Zij schrijft zich nat op lakens van land en van water.
Ze tikt op verschrikte ruiten.
Wuift met de wolken en huilt met de wind.

Ze lacht om later. Het klinkt als geklater.
Haar vingers vangen m'n oren. Als een schelp de zee.

Wacht, roep ik haar. Ik ga mee.
Tevergeefs. Ze is een nomade.

uvi

 

Laat alle deuren op een kier.

 

Er is iets mis met dat boek.
Een tochtige titel.
Corpulente cover. En overvloedig sober.

Binnenin elk blad gevuld.
Zwart van woorden. Een échte Nolens.
Met een overschotje wit.

Hij ligt gebonden in m'n handen.
Zwaar van zinnen.
Te likken aan mijn ogen.

Maar in alle vroegte blijft het frêle gemis.
Verstrengeld in m'n vingers.
Ze zoeken naar wat er toch niet is.

Hoe kan een lezer deze dikke dichter
in al zijn schoonheid volgen?
Geen handwijzer voor de helse tocht.

Zonder leeslint ben ik nergens.
En toch, al lezend,
steeds weer ergens.

uvi

 

Met Pascale in Alaska.


Zopas stond ik aan de afwas. Met Pascale Platel.
Dat kwam goed uit.
Want hij was opgestapeld en twee dagen oud.
Wel afgespoeld met een kwistige dretsj voor het slapen gaan.

Geen tijd gehad. Ach, die vrouwen in m'n leven.
Dochter, ex en geliefde, ze bezetten m'n tijd.
Melk de dag, schreef Timmermans.
Mijn grootvader deed dat met de duiven.

Mijn dochter zit in Amsterdam. Bij haar grootste weldoener.
Maar Pascale staat naast mij. Dat helpt.
Hoewel zoals ik dat verwachtte, ze snatert wat af.
Ik doe het dan maar zelf.

Maar ik zink zo diep weg in haar stem dat ik vergeet.
De tijd en de afwas.
Bijna zou ik 'm afspoelen met tranen van ontroering.

Ho, stop even, Pascale. Ben ik nu ne vent of een ... trut.
Verdomme, wat kan die vrouw me pakken.
Ah, vrouwen, dedju. En radio, een andere zwakke plek.

Alaska. Zondagavond. Radio 1. Van zes tot zeven.
Maar op de internetradio ook aan de afwas.
That's life!

Pascale gaat terug in de tijd. Naar haar warm nest.
Een huis volgestouwd met vijf kinderen. En een pa en een ma.
Zeven gelukkige mensen. Een huis als een L. Van Platel.
Van haar vader. Architect.

En liedjes. Van toen. Verdomme, Pascale, je maakt me klein.
Ik geraak niet meer aan de afwasbak.
Haar moeder, mijn moeder... allemaal dezelfde moeders.

En de liedjes van toen. Pascale, hou me vast.
Ik verdrink in je weemoed.

Buiten schijnt de zon.
Op de vloer liggen broodkruimels.
Het stof lacht groen op de kast.
En de was ligt wirwar in de mand.

Pascale is vertrokken.
Ik ga haar achterna.
That's life!



uvi

Op een blauwe donderdag ...


De geur van koffie.
En de ochtend wordt wakker.
In m'n handen liggen letters.

Ze ontwaken in m'n hoofd.
Het is goed wonen temidden van woorden.
Stille buren. Ze slaan niet met de deuren.

Ze schilderen lente in je ogen.
Ook als de bomen staan te rillen van de kou.
En strooien sneeuw in je dromen. Zelfs in volle zomer.

Raar, die woorden.
Ze wonen overal. Ze verstoppen zich in dauw.
Druppels in een late vrouwenmantel.

En in waterdichte zinnen.
Zoals : ik hou van jou.




uvi

 

 

Woensdag

Hoe gewillig ze zich laat openen.
Door mijn handen.
Ik voel haar huid. Glad gestreken.
Ze geeft zich prijs.

Meer nog. Ze neemt bezit van mij.
Overvalt me met haar zwart bedrukte kanten.
Langoureuse lingerie van letters.
Ze ontbloot haar woorden.

Ik bloos. Ben een jongen.
Oud verloren. Verslingerd aan haar boorden.
Van weidse verten. Vertelde dromen.
Ze plant zich op mijn schoot.

Ik draai haar om. En om.
Bekijk haar. Kolom na kolom.
Betast haar. Van noord naar zuid.
Van oost naar west. Ik lees ze uit.

Uitgelezen

Voortaan, steekt een lieve buurvrouw,
"Uitgelezen" de literaire bijlage van De Morgen,
in m'n brievenbus.
Gisteren zondag vond ik ze en werd zo blij als een kind.
Woensdag komt een ander.

 

Blauwe noten

Als een pneumatische boor hamert zij op de toetsen.
Zij drilt de noten. Ze kraken in m'n oren.

Ik heb heimwee naar Mozart.
Het speelse van een felle lente.
Door de muren klinkt de kilte van de winter.
Hedendaags mist dikwijls warmte.

Het conceptuele van een Jan Fabre.
Een cloaca van Delvoye. De bravoure van een Hoet.
Ze lijken mij welstellende middenstanders.
Maar 'kunst' van commerçanten die ontroert?
Nog niet gevonden, gezien, gehoord ...

Mijn buurvrouw speelt piano. Spelt noten.
Elke ochtend, zelfs 's avonds tussen m'n lakens
dreunt de exercice door haar vingers.

Vroeger liet zij 'de romantici' dromen in haar handen.
Pianissimo in m'n oren.
Toen luisterde ik graag naar mijn muren.
Ze waren muzikaal ontroerend.

 

 

uvi

PS.

Om m'n dagboek beter te begrijpen, als toemaatje,
een oud vers.

Mozart

 

Dochter


Zij ruikt nog naar Afrika.
Is mager (geworden) als Biafra.
Langer dan toen ze kilo's had.

Zij liet haar volk achter.
Zwart van honger. Geen ontbijt meer.
Nog meer zorgen.

Ook daar worden de rijken rijker.
De armen armer.
Electriciteit en brood, weer duurder.

Zij loopt met een geleende jas. Sjiek als een dame.
En toont fier haar Europese schoenen.
Zondag gekocht op de markt van Dakar.

Afdankers hier ingezameld. Worden daar verkocht.
Zij vindt dat OK.
Zo kunnen de armen ook nog wat kopen.

 

Zaventem. Of Brussels Airport.
De dag en Vlaanderen ontwaakt.

 

Zij ziet nu.
Waar ze vroeger blind was.
Wolken. Die zo snel bewegen. Kleuren.
De zon die wakker wordt.

En blaren die van bomen vallen.
Zij schopt ze omhoog.
Wil ze een tweede maal zien tuimelen. In de tuin.

Pake krijgt een vermaning.
Een wildernis, noemt ze mijn niet geometrisch stadstuintje.
Richt je tot 'God de Vader', verdedig ik me.
Hij is mijn Tuinier. Ik ben er ook niet zo tevreden over.
Maar Hij is goedkoop. Werkt in 't zwart. Dag en nacht.
Wellicht een illegale Allochtoon.

 

Namiddag en we trekken door de stad. Te voet.
Kasseien. Waauuw. Dat zie je niet bij ons.
Vroeger waren keien ongemakkelijk.
Je kon er alleen je voeten op omslaan.
Niet meer van deze tijd.

We volgen witte sporen.
Zien jongens en meisjes kruipen.
Op vier poten.
Hun slavendrijvers rechtop. In witte jassen.
Zij klutsen eieren op hun kop.
En bestrooien hen met sneeuwwitte bloem.
Gieten roomkleurige melk.over hun haren.

Wat een majestueus ontbijt.
Op de grond. Voedselvandalisme.

In Senegal hebben ze vandaag nog niet gegeten.
Mijn ratio en emotie komen in opstand.

Mag ik je even spreken? Zo ben ik: beleefd.
De laatste student is een gewillig slachtoffer.

Kijk, mijn dochter landde deze morgen.
Om vijf uur zesentwintig. Pietje Precies, ben ik.

Ruik even, ze draagt nog de geur van Afrika.
Bij haar hebben ze vanmorgen niet gegeten.
Zij bedelt hier voor kleren en opvoeding. Eten.
Voor kinderen, de bedelaars van de straat.

En jullie ... "Ik weet dat, meneer."
Hij blijft onwennig beleefd.
Waarom doen jullie dat dan?

Tja, ze deden dat vroeger toch ook,
en overal en ze waren niet alleen ...
en ze mochten zich toch amuseren...

Ja, natuurlijk, laat die schachten maar kruipen op al hun poten.
Maar kan je ze niet besmeuren met
bv. waterverf of weet ik wat ...

De toekomstige elite kijkt me beduimeld in de ogen.

Hoe kan ik die jonge mensen hun plezier vergallen.
Ach, troost ik hem:
Jij bent nog een brave student.
Veertig jaar geleden, kapten ze de bloem
over de kop van zo'n zeurpieten als ik ...

Hij glimlacht zelfs niet. Blijft ernstig ongemakkelijk.

Ze nog even opwarmen die jeugd, denk ik.
En het zijn pannenkoeken.


Amuseer je nog, groet ik.
Ik hoop dat hij het nog kon.



Mmm... ik ga pannenkoeken bakken.
Ze slaapt nog ...

 

Ochtendgrijs

O, november en z'n troosteloze dagen.
Het zwiepen van de kruinen. En het zware wolkenzwerk.

Je zou er voorwaar een 'Tachtiger' *
of een 'Van Nu en Strakser'* van worden.
Een eeuw vol novembermaanden.
En nostalgie die van de bomen druipt.

"De dagen moesten breder treuren
dan de zee. Verder
keek alleen het schilderij."

Maar dàt is van een 'veertiger'. Dewulf (1960).

 

Ik voel me een dakloze dichter.
Geen bundel boven m'n hoofd.
Ik schrijf woorden om me droog te houden.
Dronken te drinken aan het alfabet.
Un clochard de luxe.

Ik ben een alpha-man.
Geboren en getogen in blauwe letters.
De navelstreng rondom m'n hoofd gewikkeld.
Als een leeslint.

Geen tijd om op aarde te komen.
Ik zag al blauw.
Toen ik het licht aan het einde van de tunnel zag.
Meteen wist ik dat leven wenen was.

 

uvi


* zijn literaire stromingen.




 

 

 

 

Helaas, heb ik geen streepjes gezet.
Anders had ik geweten
hoe dikwijls ik nu al 'Blauwziek' van Dewulf gelezen heb.

 

Notitie

In alle vroegte doodstil opgestaan
om nog eens het eerste licht te zien.
Wassen, oude kleren aan. Koffie
en dan leven voor het open raam.

Dat is de eerste strofe van het eerste gedicht.
Zopas las ik, weer maar eens, het laatste gedicht van de bundel.
Dat begint zo :

 

Amandier en fleur, 1946

Na iedere oorlog heeft de eerste lente haast.
In de bleekgroene ochtend van een vredestijd
bloeit de amandelboom een droom te vroeg.

 

Zo ziet mijn ochtend er uit.
Donker buiten, blauw van binnen.

 

Ik kocht gisteren 'Loerhoek'. Van Bernard Dewulf.
Daarin liggen zijn columns uit De Morgen te slapen.

Ik betaal graag voor dat boek niet alleen omdat ik er graag in lees.
Nee, vooral uit dankbaarheid. O, maar ook uit puur eigenbelang.
Berekening, zelfs. Toegegeven.

Die man heeft mij al zovele ontroerend mooie momenten
in mijn leven geschonken.
Als ik wil dat hij dat kàn blijven doen,
dan wil ik daar graag mijn Euro voor bijdragen.
Stoeltjesgeld, ken je dat nog? Leesgeld in dit geval.

Hetzelfde doe ik met muziek.
Uit respect en rede
koop ik met reden de cd's van die 'zangers' die mijn leven gelukkiger maken.

Zij geven licht op donkere dagen.
Ik hoef niet te wachten tot Kerstmis.

uvi

Le téléphone pleure ... pas ...

Nog een halfuurtje en dan komt haar stem
hier vrolijk binnen gehuppeld.

Ondertussen heeft de dauw
ijverig het gras wit geschilderd.

En kijkt de zon tureluurs door de bomen.
Ze kruipt nog slaperig uit haar bed.

Ik wrijf de verwachting uit m'n ogen.
Om haar beter te zien. In volle hoop.

Mijn oren staan op scherp.
Ze luisteren al zonder te horen naar lieve woordjes.

De telefoon blijft onbarmhartig stil.
Hij heeft z'n hart verloren. Aan een stem.

 

Happiness has no history

Laat ik maar eens verdwalen in m'n eigen dagboek.
Het verdriet aan m'n hand. Wij samen.

Het kan nog net. De ochtend is jong en onervaren.
De dag heeft 'm nog niet besmeurd. En toch...

Letters vielen door m'n handen als bladren van een ouwe boom.
Het is herfst in m'n hoofd.

Moeilijke dichters zijn een gemakkelijke hap voor recensenten.
Ze kunnen dan etaleren hoe literair wetenschappelijk erudiet ze zijn.
Bekijken zichzelf in de spiegel van beschouwingen en glanzen van genot.
Zelfingenomenheid.

Ah, lieve lezer, je volgt me niet. Logisch, ik ben onduidelijk.
In de 'Poëziekrant' schrijft Anneleen de Coux een essay over
de vier dichters van 'Twist met ons'.

Anneleen is een geleerde dame. Dat vertelt Google mij.
En sinds ik God verloor, geloof ik in Google.
Derhalve mag ik niet twijfelen aan haar "weten-schap".
Maar ze strooit wel pijn over m'n lezersziel.
Knabbelt aan m'n bewondering voor Dewulf.

Ik citeer:
"Op het formele en talige vlak heeft deze poëzie dus weinig te bieden.
De gedichten van Bernard Dewulf lijken hun kracht te moeten halen uit datgene waarnaar ze verwijzen.
De liefde van een man voor zijn vrouw, zijn kinderen, zijn ouders, een (verboden) vrouw uit het verleden.
Tederheid, angst en vervreemding. Dit werk biedt kleine taferelen uit een leven dat, in zijn kleinheid, groots is, zoals alle levens.¨
...
Maar zelden weet Dewulf de indruk van anekdotiek echt te overstijgen ..."

Wil JIJ, lezer, een dichter worden...
schrijf dan nooit meer over de liefde voor ... cfr citaat hierboven.
Je valt tussen de plooien van de wetenschap.

Gelukkig schreef ik reeds dikwijls:
"Weten" is voor "wetenschappers", een dichter "vermoedt" slechts ...

De dame maakt dan ook niet te veel woorden vuil aan m'n lievelingsdichter.
Happiness has no history.

En zo bleef ik achter met een afgebroken dichter in m'n hoofd.
Ik koester nu zijn gedachten ...

uvi

Ollekebolleke

Misschien ben ik wel een kei. In de rivier van het leven.
Maar dan een zachte kei. Van het soort : peperkoek.
Ik weet dat het een moeilijke combinatie is met al dat water.
Maar ik vertrouw op je verbeelding, lezer.

Een rimpeling op papier.
Misschien ben ik dat wel.
Geen vlakke spiegel.
Neen, daarin herken ik me niet.

Waarom, dit matinale filosofietje.
Ach, daarnet kwam ik m'n eigen gedacht tegen.
In De Standaard der Letteren.
Nog maar eens en: neen, ik ontvang geen percentje.

Boekenbeurs. Meer beurs dan boek.

Ik citeer Sam De Graeve:
"Kortom, ben je geïnteresseerd in boeken,
dan heb je op de Boekenbeurs niks verloren.
Het is een ode aan de verkoop, niet aan de verbeelding,
niet aan de wonderen die zich in boeken vaak aan lezers openbaren."

Voilà, een tweede kei. Binnenkort leggen we nog een dam aan.
Ik begrijp ook niet waarom men "7 Euro "
durft te vragen om boeken te kunnen kopen.

Stel je voor dat je een entréebiljetje zou moeten aanschaffen
om je lichaam te spijzen in een restaurant.
Met of zonder sterren. Om aan het voedsel van de geest te geraken
moet dat wél, blijkbaar.

Maar dan dat "Ollekebolleke". Ook in DSL.
Zie lager de definitie volgens Wikipedia.

Ook hier frons ik even de oevers van m'n rimpelende vijvers.
Sjonge, de techniek overheerst de schoonheid en haar ontroering.
Rijmt het niet of kan je niet goed tellen, dan bestaat het niet.

Lieve lezers, je mag me tegenspreken, tegenschrijven...
als dat woord zou bestaan.
Maar deze nederige dienaar zal je nooit trachten te raken, aan te raken,
met het tellen van z'n verzen. Hij kàn amper op z'n vingers vooruit.

Hij zal wel, bijna ongemerkt, zachtjes willen binnenraken
in dat unieke plekje van jou.
Dààr waar jij je gevoelens bewaart.
Diep bestoft in je herinnering of dagvers op de plank van je verlangen.

En ik zal je een hand reiken om aan dat potje ontroering te raken ...
maar dan moet je alleen verder ...

uvi

Olleke bolleke

Rubi solleke

Olleke bolleke

Knol!

Ollekebolleke (dichtvorm)

Ga naar:

Het ollekebolleke is een versvorm die in

In het Engelse taalgebied was het ollekebolleke al sinds 1951 bekend, onder namen als Jiggery-Pokery, Higgledy-Piggledy of de Double Dactyl. De laatste naam verwijst naar de versvoet van het ollekebolleke: een dubbele

 

 

Goedenmorgen,

 

Ruik even aan dit bericht. En?

De geur van pannenkoeken? Juist.

Ik heb m'n ochtend verwend met Allerheiligenromantiek.

Want als ik het zelf niet doe, dan niemand ..

Hoe kan men de doden eren, denk ik dikwijls,

als men de levenden niet liefheeft.

Straks hang ik zeven witte rozen aan het 'duivenhokje' van m'n vader.

Misschien doe ik dat wel voor mijn moeder. Bijna negentig.
Bij haar luister ik voor de duizendste keer naar datzelfde verhaal...
duizend bloemen in haar hoofd .

Zou dat niet Allerheiligen zijn ?

 

uvi

 

 

 

Aan de afwas

 

Wilde eenden cirkelen als tamme duiven rond het huis.
Voor het keukenraam schudt de acasia frivool haar kopje.
Nog sexy met een fris groen lentekapsel.
Terwijl de herfst haar haren dringend hoort te kleuren.

Waar dienen seizoenen anders voor?

Door mijn handen schuifelen herinneringen.
Glazen met verdwenen genot.
Breekbare gedachten. Nog nat van gisteren.
En fragieler dan de liefde. Ik brak al wat.

Ik hou ze naar het licht. De acacia knikt.
Ze zijn weer klaar voor vers verlangen.

 

 

uvi

 

 

 

 

De seizoenen van de tijd.


De nacht sluipt het huis uit.
Neemt het duister mee in z'n spoor.

De wekker heeft me bedrogen.
Of ik hem.
De enige klok die ik gisteren vergat van seizoen te veranderen.

De tijd wordt gemanipuleerd. En de mens is het slachtoffer.
De wekkerradio kleurde rood op acht uur.
Plichtsmatig sloeg ik de lakens om.
De naakte realiteit bleek later met een uur vertraagd.

M'n ogen moe. M'n hersenen nog niet uitgeslapen.
Gelukkig waren de woorden in DSL al wakker.
Ze lagen reeds te wachten. Nog opgevouwen in de krant.

Ik plooide hen open en de dag begon.

uvi

 

Ochtendkuren


Ik heb de tijd
hersteld.
Al z'n zomersproeten
één na één herteld.

En dan het ritme
van z'n klokken
minutieus versteld.

Op de kadans
van een trage winter
ingesteld.

Nu mag ik
bibberen en beven.

Waar is dat uur gebleven?



uvi

Het vet (is) van de soep

Je moet al een doorgewinterde masochist zijn om schrijver te willen worden.
En zeggen dat het altijd m'n droom was.
Tot ik kaal werd en de jaren van verstand in zicht kwamen.

In de Standaard der Letteren verdienen recensenten geld
om schrijvers (of would be-literatoren) te liquideren.
Onder de titel hierboven aangehaald schept de kok van dienst
de beste brokken uit de laatste soep van Luc De Vos.

Hij eindigt met, ik citeer:
"Het hoort vlot te lezen, maar na honderdzestig bladzijden
van dit kinderachtige proza snak je naar taal voor plus-twaalfjarigen."

Onder de kritiek is er is ruimte voorzien om maximaal vier sterren in te kleuren.
Ze blijven alle vier vaal als een volle maan. Leeg.

Mark Cloostermans, de beenhouwer van dienst,
zal ook geen vrijkaarten krijgen voor een optreden van Gorki, vermoed ik.


uvi

 

De Standaard der Letteren.

 

Dààr liggen letters.
Te waken. Te wachten.
Op het licht van ogen.

Op het tasten van vingers. Tastzin.
Betaste zinnen.
Het zintuiglijk zingen. Noten in letters gegoten.

Ogen. Bogen begeestering. Gespannen over de ochtend.
Gebogen over het landschap van woorden.
Vingers als voeten. Over de vlakte.

Villa's van papier. Schrijvers in residentie.
Vampiers van gedachten.
Vlinders vertrekken. Met vleugels van plezier.



uvi

November in zicht.



Woorden, ach. We verpakken ze. In boeken.
We stapelen ze op. In pakken op paletten.
Boekenbeurs. Cijfers, statistieken, resultaten ...

November. Bladeren vallen.
Bladen worden omgedraaid.
Letters lekken. Zwart op wit.

Woorden. We kletsen wat af. We kwetsen.
We zwijgen als goud op A4 formaat.
Zilveren vogels. Ze vliegen over witte velden.

We morsen. We maken vlekken. Verdriet.
We lijmen. Soms slijmen. We kwijlen.
Rukken lettergrepen uit onze vingers.

Woorden. Parasieten op papier.
Schrijvers. Schimmel.
Lezers liegen. Bedriegen zichzelf.

Met punten en komma's.
Koppeltekens.
Behangen met Aplha en Omega.



uvi

 

Reorganiseren

 

De wekker telt de tijd.
Het licht kruipt uit de grond.
De ochtend ontwaakt.

De dag wacht.
Achter zijn schouder kijkt de avond.
En tussen deze oevers kabbelt het leven.

Mannen en vrouwen, kinderen.
Immens klein.
Maar zo groot als hun leven.

Gisteren zag ik Chris in de bib.
Door zijn vriendin pardoes op straat gezet.
Te dominant. Te geleerde woorden.

Hij overleeft nu in het station.
Tussen de andere daklozen.
Entr'acte voor un clochard de luxe.

Chris was een ambitieus zakenman.
Reorganiseerde bedrijven. Parijs. Londen.
Mooie meneer in sjieke steden.

Zijn huwelijk struikelde erover.
Zijn lichaam kreeg darmkanker.
En hij zwalpte van de ene vrouw naar de andere.

Chris is nooit zonder boek.
Niet op straat. Niet in het station.
Geweldige kerels die clochards, vindt hij.

Goed georganiseerd.
Hij proefde z'n vak. Rijke ervaring.
Hij is nog steeds even knap. En slechts 51.

Ik hoop dat hij vlug een vriendin vindt.
Om te overnachten.
Om ze toe te dekken.

Slaapwel Chris ...




uvi

Dag lankmoedige lezers,

Mea culpa. Weer eens liet ik me gaan. Gisteren.
Ik kon niet weerstaan (artikel 71 van Jef Vermassen)
aan m'n 'publicatiedrang'.

Ik ben in een berouwvolle bui. Mea maxima culpa.
De tekst over het alaam van een kunstenaar:
de muzieknoten, de penselen en de beitels... .
Ik liet de letters door m'n vingers razen. Als een TGV.

Hij stond er dan ook klokvast. Maar zat onzacht op de sporen.
Te onduidelijk. En zonder signalen vertrokken.
Een beetje spoorloos.

In feite was het een repliek op een gedicht,
op een andere site,
waarin de dichters aangemaand werden te zwijgen.
Als ze niet het leed en de onrechtvaardigheid bestreden.

En dàt vond ik toch een wat enge fundamentalistische visie.
En toen, tja, schoten mijn vingers in galop
met honderden en zovele paarden ...bloemen...

Want poëzie is toch geen synoniem van polemiek en pamflet.

En dragen we niet allemaal al het wereldleed in ons eigen leven?
Hebben we dan niet het recht om nu en dan te vergeten?
Om zo te overleven.

Zelf noem ik me graag een 'gelukkige struisvogel'.
En ja, als de harde feiten m'n kop uit het zand trekken,
dan doet dat pijn.
Maar goed, dan was ik die andere dagen toch even onbezorgd gelukkig.
Net of dat een misdaad is.

Waar is de tijd dat onze moeder de Heilige Kerk
ons opzadelde met alle schulden van de wereld?! En die van Israël.
Terwijl we al genoeg last hadden met de zonden
van het zesde en negende gebod.

Ik heb het gevoel dat Men ons tegenwoordig
weer wil gebukt laten gaan
onder alles wat er fout loopt in deze wereld.

Waar waren wij ... Joe, weet je nog?

Mijn verontschuldigingen, al te late lezers,
ik hoop dat ik je slaap niet gestolen heb.

Morgen beter ...

uvi

 

 

En nu nog even voor je het licht uitknipt,
een Chinees spreekwoord:

Als dat wat je zeggen gaat,
niet mooier is dan de stilte,
zwijg dan.

Ssssttt ... slaap dan ...

uvi

 

Hij die geen liedje zingen kan


Als muzieknoten nu eens letters waren.
Zouden ze dan enkel een Brabançonne of een Marseillaise mogen schrijven?
Geen liefdesliedjes, geen Plaisir of Chagrin d'amour ... ?

Als penselen nu eens dichters waren.
Schilderden ze dan enkel een Guernica?
Geen Mona Lisa, geen Blauwe Dame, geen ...

En als beitels nu eens beeldhouwers werden.
Kapten ze dan geen steen tot vrouw?
Geen Venus, geen David, geen ...

Verdriet is er steeds en overal. In overvloed aanwezig.
Onmacht en ellende. Onrechtvaardigheid.
Machtelozen ... de wereld is er vol van.

Hebben zij dan het monopolie op woorden?
En zijn er geen : Polemieken en Pamfletten.
En andere kanalen?

En als het regent
mag ik dan geen zonnestraal verzinnen?
Hoe krijg ik anders  een regenboog op papier?

Ik kan enkel schrijven in bloemen.
Met vingers van verlangen.
Hoopjes hoop samenharken van afgestorven blaadjes die vallen.

En vooral... even vergeten ...
waarover ik wél zou moeten schrijven.
Maar niet kan.

Geluk rijmt niet ...

De zon zit op m'n linkerschouder.
Zij trekt zich op uit haar bed.
De horizon. Naar boven. In de bomen.

Avoir et être.
Geluk.
Kan je een gevoel kopen?

Wij verwarren dit nogal eens met 'hebberig' bezit.
Of zou geluk geen gevoel zijn?

Hebben.
En soms zijn we zelfs gelukkig als we iets niet hebben.
Kanker bv.

Misschien versta je me niet.
Maar het is of er een filter zit tussen het leven en mezelf.
Een klad meeuwen aan de zee. Het klotsen van golven tegen de dijk.
Ik notuleer het als een notaris. Een akte.

Maar hoor ik op de radio het geruis van riet.
De wind en de roep van de zee.
Dan slik ik. Van ontroering.

Zou mijn verbeelding weidser zijn dan het beeld?
Zo las ik daarjuist in het dagboek van Della Bosiers het woordje 'terras'.
En werd meteen terug gekatapulteerd naar : 'Back to the future'.
Toen het nog allemaal mocht of moest beginnen. Thuis.

Het is net of vandaag pas écht is, als hij gisteren geworden is.

"
Nog altijd is zij de mooiste.
Zij is op de tast gekozen.
"

Twee versregels van Dewulf.
Zopas genoten en gedronken.
Een kop koffie met speculoos. En een gedicht.

Een zweem van geluk in woorden.
Ik noemde het onlangs nog 'plagiaat van het leven'.
Dàt gevoel. Je leeft eerst en dan kopiëer je het. Blauw op wit.
Of zelfs andersom. Je leest het en je droomt het ooit te leven.

Te zijn wie je niet bent. Die schrijver aan z'n tafel.
Die plichtsmatig en trouw de ochtend vol woorden schrijft.
Op zijn allenige kamer. Het leven inpakt. Intact. Met papier.

Was ik niet begonnen over geluk?
Ach, dat laat zich niet inpakken met woorden.
Je kan 'het' slechts laten 'vermoeden'...

Het laat zich niet vangen in 'rijm'.
Tenzij misschien op een winterse dag. Vroeg in de ochtend.
Aan de takken van bevroren bomen ...


uvi

De klok tikt zonder genade de ochtend kapot.
Ach, hij kan niet meer stuk.
Dichters werden wakker in mijn handen.
Ik wreef hen de slaap uit hun woorden.

Bij H. de Coninck bv.
liet ik zinnen ontwaken als:
...

Alles ging een beetje liegen, met oogschaduw
onder haar o's kwam de werkelijkheid mij vragen
of ik meewou, naar een gedicht of zo.

Nee. Laat het allemaal maar weggegaan zijn
uit mij, beeldspraak, betekenis. Ik blijf wel
achter. Taal een lege zaal.
En ik degene die het licht uitdoet.

HdC

 

Schrijvers, ach, als paddestoelen op papier.
Zo schieten ze op in de herfst van m'n hoofd.

Als het grijs van grafiet nog over de hemel hangt.
De dag nog niet te voorschijn durft komen.
Had de nacht verdriet?

Zolang er ergens, ik weet niet waar, er één lezer,
één lezeres is die even de dag vergeet
omdat ze mij leest ...

Zolang zet ik me neer voor het scherm.
En laat mijn vingers spelen op een bord.

 

Mama, mag het licht aan op de gang?
(Stef Bos).

 

uvi

Goedenavond Hervé,


Alles is al gezegd en alles is al geschreven ...

Soms vraag ik me af: waarom doe ik het nog?
Waarom verdrink ik mezelf weer in woorden, inkt en papier?

Waarom zwijg ik niet?
De stilte en het wit is zoveel mooier.

Dit soort zwarte gedachten groeien in mijn hoofd
als ik dit soort poëzie lees ...

En dan wordt het weer ochtend.
Lig ik in m'n zetel met Nolens, H. de Coninck en die blauwe Dewulf ...
we schuiven wat op ...

en dan begint het weer ...
die onrust in m'n hoofd die zakt naar m'n vingers
die toetsen willen voelen ...
en letters zien bewegen op een scherm ...

Vergeef me lezer ...
dat ik je tijd stal,
ik ben maar een verdwaalde reiziger op papier ...



uvi



PS.
Dit was een reactie op een erg mooi gedicht.
Vandaar : dit soort poëzie.

 

De kermis is voorbij.

Nu komt weer het trage ontwaken.
Na het blaten, stemmen en tellen.
De toeters en bellen.

Het klagen.
Van straten zonder asfalt.
En vermolmde banken in het park.

Van zure buurten en dure gebaren.
Van tongen die praten
zonder de wens van een mens.

En regen en zon
blijven zich herhalen.
In alle verlaten talen.

uvi

 

 

Vanmorgen vloog ze nog... (De meeuw van Tsjechov).

 

Vandaag zag ik de eerste meeuw.
Zoals een zwaluw de lente in de lucht tekent,
zo brengen meeuwen het verlangen naar de eerste sneeuw.

Als lage wolken trekken ze over de Molenbeek.
Souvenirs van de zomer. Sporen van zee. Heimwee.
Bedevaarders in ranke rituelen. Bidden eentonig, heen en weer.

Hoeveel meeuwen lang zal ik nog leven?
Onder het behang van eeuwen.
Een traan in de ogen van de eeuwigheid.

Minuscuul onsterfbaar in het heden.
Bang voor het vergeten.
Van ogen, lippen, armen, ... En weten ...


uvi

 

Writer's block

 

Wel, het heeft iets. Zo'n writer's block.
Het biedt je zekerheid.
En terzelfdertijd, ook wat flou artistique.
Een kunstzinnige sjiek.

Want als het er niet meer is.
Dàn heb je het toch maar gehad.
En hebben staat hier ook voor zijn.
Je bent of was een schrijver.

Hoe kan je anders zo'n ding hebben.
Een schrijfkramp.
De vingers gaan in staking. In navolging van de hersenen.
Zij leveren niet meer. De handen willen niet meer.
En daar liggen die letters lamgelegd in hun depot.
Te gisten. Met een beperkte houdbaarheidsdatum.

Als schrijver ben je dan machteloos.
Je kijkt met weemoed en een beetje afgunst.
Naar die heerlijke zinnen.
Die voorbij zeilen op het witte blad van een collega.
Het dobberen van blauwe gevoelens.

Woorden als meeuwen die schreeuwen om aandacht.
En jijzelf zit in een woestijn van wit.
Geen kemel aan de praat te krijgen.

Je berust in de rust. En verzindt een tactiek.
Een strategie om de staking te ondermijnen.
Je doet alsof. En schrijft over die spontane opstand.

En kijk, daar staan ze dan. Die eerste letters.
Je bent bang voor een punt. Het finale.
Maar je plaatst ze. Uitdagend. Dààr waar jij hen wil.
Meester over de interpunctie.

En zie, de rest volgt vanzelf.
Staking gebroken. Voorlopig toch...




uvi

 

 

Promesse

 

Je uren vullen.
Met kijken. Naar niets.
Luisteren. Naar iets.
Dat er niet is.

Wachten op de dag.
Hopen dat hij niet komt.
Dat het ochtend blijft.
Eeuwig. Als een jong lijf.

Waarin de belofte ligt.
Te dromen.
Van wat kan. Nog niet mag.
Dat soort ijlen. Zonder koorts.

In wanhoop. Hopen.
Op de armen van 'n jonge vrouw.
Terwijl je rijp bent voor de schoot van de dood.
Dat soort spijt en berouw.


uvi

 

 

Hoe komt zo'n gedicht tot stand? Vroeg hij mij.

Raar, zeg ik.
Soms na een liefdevolle emotie.
Ben nog steeds een verliefd jongetje. Amper 65.

Dikwijls door het lezen.
Van een tijdschrift, een gedicht. In de ochtend.
Daarna beginnen m'n vingers onrustig te worden...

Op straat ...
al wandelend... raap ik zinnetjes op ...
goed kijken is een eerste voorwaarde.

O ja,
en zonder verwondering en bewondering gaat het ook niet.

Maar zoals dit:
vanmorgen schreef ik een reactie op een persoonlijk mailtje.
De eerste twee zinnen stonden er voor dat ik het besefte.
Zo uit m'n vingers gelekt.
Achteraf wist ik: hier moet ik iets mee doen.

Eén moment inspiratie en dan de transpiratie ...

Luisteren naar de woorden die groeien in je hoofd.
Schrijven, schrappen..., schrijven, schrappen ... schrappen ...

Zo ongeveer...

Ah, zo eenvoudig is dat?
Euh, ja zeker ...




Queeste

 

Waar is je stilte neergestreken?
Op het veld van je verwarde vingers,
tussen de dauw van je beloken ogen
of in de verte van je dromen?

Met vragen baken ik je zwijgen af
verleg de grens van mijn verlangen
naar gemis in lege handen
en zinnen zonder stem onuitgesproken lang.

Hoe kan ik je lichaam achterlaten
in lakens van herinnering
de warmte van je woorden horen
verloren tussen gisteren en morgen?


uvi

 

Dichters


Dichters schilderen wolken in de herfst.
Laten de regen tranen op vallende blad'ren.
En wierook waaien in klagende bossen.

Dichters dromen hun leven.
Blauw op wit.
Gaan op de vlucht voor de wereld.

Dichters trekken trage vogels in de lucht.
En woorden om lente te boetseren.
Nog voor de winter hun laatste adem kust.



uvi

 

 

Gelukzalig verlaten.

Beter plekje dan dit bestaat er niet op de wereld.
Enkele vierkante meters geluk.
Een zetel op een terrasje overkoepeld door een glazen stulp.
Genesteld in groen en water.

Daarnet nog huilde een trein door de stilte.
Hij ging razend tekeer.
Vulde de hemel met een metalen uitspansel.
Driftig daverend.

Hij verpulverde het gefrazel van de zuidenwind.
Die mij vertelt over het geluid van de duizendpoot. In de verte.
Enkel als hij zuiders zingt dan tilt hij het monotone gedreun over de daken.
Duizenden huizen ver. Tot hier.

In mijn zetel. Waar ik moe van niets, me leeg en vol voel.
Vermoeid als een verdriet dat me volledig vult.
Vanaf m'n ogen die wenen zonder tranen. Over m'n bedrukte borst.
Tot in de diepte van m'n tenen. Leeg en vol.

In de lucht tussen de wolken hangt een zilveren vogel.
Met onbewogen vleugels. Hij vliegt naar het zuiden.
In z'n bek een blank jongetje. Wat bruiner van Belgische zon.
Op weg naar zwarte mensen. Die vluchten in gamele bootjes.




uvi

Als de slaap je verlaat.
Nachten niet koelen in je hoofd.
Je lichaam op de boog gespannen blijft.
Dan knapt de koord af...

Vezels ontrafelen zich.
Je spankracht verslapt.
Je weerstand daalt.
Tot gelaten ... alleen gelaten.

En dan twijfel je aan je bestaan.
Tenzij er iemand is ...


****

Oogappel

jij plukt mijn woorden
appels aan een rijpe boom
en kraakt de noten
van m'n stille winter

met ontelbaar tere handen
leg jij de klanken van m'n pijn
te rusten op je zoete lippen
en kust de wonden van het zijn


uvi

 

Nostalgie.

Ik ben een verzamelaar.
Van het niets bewaard uit vroeger.
Een verleden uit de verste verte ...

Ik koester een illusie.
Zoveel gemakkelijker om te houden
van iets wat nooit heeft bestaan.

Het blijft vlekkeloos jong.
Onaangetast. Geen kreukel berouw.
Geen spatje verdriet.

Eeuwig onaantastbaar trouw.
Het is alleen van jou.

Je brengt een ander op een idee.
Alleen al met het woord : nostalgie.
En ogen gaan glinsteren. Als de zon in het water.
Van heimwee naar wat nooit was.

Naar Iets dat je langzaam laat groeien in jezelf.
Als groen gras. "Green Green Grass Of Home"
The old home town looks the same as I step down from the train,
and there to meet me is my Mama and Papa.
Tom Jones. Weet je nog?

En ogen worden vochtiger naargelang de ouderdom.
Het leven korter wordt en de dood dichterbij.

Nostalgie om je onbezorgd te bedriegen.
Je te verwennen met een stukje heden uit het verleden.
Hoop te planten als jonge sla in september.
Die je niet meer als een krop zal snijden.
Alleen nog zal proeven in je herinnering.

Hoop het enige wat je nog teelt.
Vooraleer de wanhoop toeslaat en je verlamt ...
Angst als jonge sla ...

uvi

 

 

Bang... bang...

Ik ben in de war.
Verdwaal in mijn hoofd. Op de vlucht.
Voor mezelf en m'n angst.

Bang. Voor morgen.
Woorden zijn niet langer een nest.
Gedachten zijn granaten.

Hoe kom ik hier levend uit?
Of is het de dood
waar ik naar verlang?

uvi

 

 

Dag lieve lezer-es,

Vandaag voel ik me een beetje bezorgd. Bekommerd om jou.
Want wat neem ik van je af? Tijd en illusie?
En wat krijg je in de plaats van me? Niets?
Tenzij een gebrek aan de twee voorgaande?

Wat heb JIJ er aan als ik je schrijf dat
het geluid van motoren over een autostrade binnendringt
in dit 'heilige der heiligen': mijn ochtend?

Trouwens, weet jij wel wat dàt is,
nu de RKK een minuscuul clubje is geworden?
Waarvan de leider als een archaïsche rock-artist
zich tussen z'n groupies laat ronddragen.

Vraagtekens.
Het zijn zo wat de leestekens die mijn witte ruimte bevolken en beheersen.
Twijfel.
Een teken van zwakte? Onmacht? Gebrek aan overtuiging of kennis?

Waarom schrijf ik dan? En jij, waarom lees je dit? Waarom?
Het zal wel nooit duidelijk worden. Voor geen van ons beiden.

Zelf kan ik me amper een ochtend voorstellen
zonder papier tussen m'n vingers.
Het zou dan zijn alsof ik het belangrijkste deel van de dag heb overgeslagen.

Zou het voor mij wel 'een dag' geweest zijn? Dit is puur een oratorische vraag.
Het vraagteken doet er niet toe in dit geval.
Je mag het aftrekken van de voorgaande.
Eentje minder op de lijst van mijn twijfel.

Goed, onderstel dat je de tijd die je spendeerde aan dit stukje
als een verloren deeltje van je leven zou beschouwen dan
zal ik het nog goed trachten te maken.
In de zin van 'herstelling van de geleden schade'. Wiedergutmachung.

Hoe gaat het met je vandaag?

Met je reuma? En je hoofdpijn? Die steek in je heup?
Vergat ik nog wat? Ach ja, de pijn van het zijn en het alleen zijn.

En jij daar.
Ja, jij die zich mateloos moe voelt in dat jonge lichaam van je.
Terwijl je geest ronddanst maar dan op een dansvloer die je verlamt.

Jij die zich bezorgd afvraagt 'hoe breng ik die twee weer in balans' .
Lichaam en ziel.

Hoe gaat het vandaag met je?

Terwijl jij zich angstig afvraagt: wat volgt er nog?
Wat zullen onderzoeken naar boven halen aan analyses en diagnoses ?
Speciaal voor jou: het ga je goed!

 

Zie, lieve lezer-es,

zo is alles nog niet verloren vandaag.
Want ik had interesse voor je.
Ik informeerde even hoe het met je ging vandaag.

En misschien was ik wel de eerste.

Mooie dag nog.


uvi

 

 

Semper tres!
Klein Seminarie 1953 - 58

 

Het was verboden. Maar we deden het toch.
Want alles was verboden.

De zondagnamiddag, toen nog met een hoofdletter,
kregen we witte boterhammen met kaas ertussen.
En een blekken kan met chocolademelk. Of iets in die buurt.
Stiekem sopten we onze boterham in dat kopje troost.
Een heldendaad.

Eén keer per week kregen we dat extraatje.
Na een bezoek van thuis. Op zondagnamiddag.
Dàt was enkel realiseerbaar voor de rijken of zij die dichtbij woonden.
M'n ouders zaten ergens tussenin. Veronderstel ik.
Eerst de tram. In '56 een Opel Record.

Op het einde van die visite kwam een surveillant rond met een bel.
Tijd voor de tranen. Van moeders.
En bij dat afscheid was het net of ze de ziel uit je lijf scheurden.
Ze meenamen naar dat verre dorpje met z'n bossen en z'n heide.
Toen nog.

En zelf bleef je verweesd achter. Met een onbeschrijflijke pijn in je borst.
En ze beschrijven kon je niet.
Want elke brief moest open afgegeven worden.

En waar vond je dan wat moederliefde terug?
In de verboden hand van een kameraadje.
In het donker van de filmzaal. 
Om die jongensliefde te vermijden:  "Semper tres!".

Jawel, een luxe. Op zondagavond. Om je pijn te verdoven.
Een film, zoals de Five Sullivans.
Vijf broers die allemaal stierven in WO II. Voor ons.

Zoiets dat kon je begrijpen.
Want zelf zat je ook te sterven.

Zopas sopte ik m'n witte boterham met kaas in een kopje chocolademelk.
Van échte chocolade.
Ik keek vluchtig rond. Geen surveillant te bemerken.
Oef!



uvi

 

H.C. terug naar de ongeopende stilte ...

 

Als een razende ben ik er door gekoerst.
Wel honderd gedichten per uur.
Dat verdient een 'proces verbaal'.
Fout ... ik weet het.

Mààr... ik wist weer meteen waarom
hij nu al jaren naast me ligt. Ongeopend.
Zo blauw, maar zo alleen.
En dan nog met een lint, tussen het één en andere been.
Ach, vergeef me, dat rijmde even.

H. de Coninck bleef ik jarenlang trouw. Hij was m'n ochtend.
Het oosten en het westen. Het noorden en het zuiden.
Koningsblauw.

Dewulf prevel ik, zo traag als ik kan. Als een schildpad over papier.
Telkens opnieuw. Van ginder tot hier.
Tot ik er blauwziek van word.

En Nolens is nog Terra Incognita. Geurt lekker naar inkt.
Die bezinkt op weilanden van woorden.
Ik ontdek en ontdek ... en trek verder...

Maar Claus ... neen, dank je,
die laat ik voor de Nobelprijs ...

uvi

 

 

H.C.



Hij ligt hier in mijn handen.
Blauw als een geschilderde zee.
Met een lint als een liaan tussen de tanden.

Als het leven van een dichter mag worden afgemeten
aan het aantal pagina's, dan is hij groot en dik. En oud.
En dat is hij ook Hugo Claus. Oud, bedoel ik.

De Bezige Bij verzamelde zijn leven tussen twee covers.
Op 1.109 bladen. Leven en dood behangen met letters.

Na Herman de Conink, jaren lang, Dewulf en Nolens,
begin ik nu de ochtend ook met wat Claus.

Ik hoor zijn voornaam gefrasel. Nederlands om te savoureren.
Heerlijke blauwe ochtend ...



uvi




PS.
Oud is een relatief begrip.
Wanneer ben je dat?
Vanaf tachtig, negentig, honderd? Of daar ergens tussenin?

 

 

Nooit klokvast

De dag staat al te dralen voor het raam.
Oefent opstaan. Maar de ochtend twijfelt.
Dimt het gloren in een sprei van mist.

Septemberlicht valt spaarzaam door de blad'ren.
Schildert trage schaduw op de straten.
Om die later van de daken op te rapen.

Dag werkt. Aan het ritme van de uren.
Mannen, vrouwen kneden tijd tot brood.
Een huis, een haven. Leven tot dood.

Avond treuzelt langs de horizon.
Hij legt de dag te slapen.

uvi

 

 

Matin bleu



Hoe de morgen reeds tekeer gaat.
Met slaande deuren. Een wekkerradio en kinderstemmen op een fiets.
Terwijl ik nog hoop verzamel op een ochtend.
Badend in de leegte van geluid.

In mijn handen dobberen dichters over een blad.
Leven in wit water.
Uren turen naar letters in de verte. Achtergelaten dagen.
Verteerd door herinnering.

En ik wil slapen in de armen van hun gestamel.
Onder de blauwe wasem van hun inkt.



uvi

 

Ergo sum


Mijn ochtendritueel verslaapt zich.
In de eerste plooien van het licht.
Het sacrale water wacht op zijn ontwaken.
Ik wil de ochtend voor mij alleen bewaren.

Angstvallig vertaal ik ieder geluid.
In de stilte teel ik dichters.
Op papier. Het geritsel van letters.
Ze herleven onder de streling van zachte ogen.

Boven wacht de dag onder zijn lakens.
Ze slapen beiden nog. Onder een sprei van dromen.




uvi

 

Ochtendlicht in een kopje.

Neen, een kopje staat er niet zomaar. 
Zelfs leeg heeft het een tweede leven.
Het bewaart ochtend of verzamelt herinnering.

Zo ook, kan dat gebeuren met het licht.
Het ligt dan zonder ogen te wachten op een boek.
Gebundelde aarzeling van woorden.

Het betasten van het leven.
Wat nog moet komen. De dood. Als een oefening.
En het leven. Om te leren verliezen.

Daarom staat er een kopje. Ook al is het leeg.
Op de daartoe bestemde plaats. Na genot, een etalage van gemis.
En licht. Gevangen om te lezen. Wat een ander reeds wist.

 

uvi

 

Spel

Ik hoor het hijgen van zijn stappen.
Luister naar de echo van z'n stem. Doorheen de muren.
Hij huppelt door de wereld
die ik niet dragen kan. Noch sturen.

Hoe licht is het verdriet van kind'ren.
In tijd. Het lijkt wel ebbe en vloed
langsheen de kustlijn van hun tranen.
Ik moet me baden in hun verlaten angst.

Maar in mijn handen rust een zachte onrust.
Een sprei van twijfel dekt de tafel van m'n dag.
Hoe, m'n God, kan ik het kind in mij weer baren.
Om hem te troosten als een spel. Met kameraden.

uvi

 

 

Zondige gedachten zijn het.
OK, ik geef het meteen toe.
Ik bad zelfs tot een god waarin ik niet geloof.

En nog blijven ze 'ontoelaatbaar'.
Want in gedachten kun je ook zondigen, leerde de Mechelse Catechismus.
Ik denk veel.

Ze kloppen niet binnen het referentiekader. Mijn hoop en wanhoop.
Niet volgens het boekje dat de literatuur en het leven doceert.
Over een opa en oma. De charmante heiligen van de derde leeftijd.

Volgens mij ongedoseerd. Preconciliair.
En aangelengd met romantiek.
Zoals vroeger de melk. Maar ik ben dan ook een zondaar.

Ik ken er die het doen met de glimlach.
Met kennis van zaken en een hart van goud.
Dat zijn de échten. De engelen in een sprookje.

Ik ben eerder de boze jager.
Mijn God, laat hem nog een uurtje slapen.



uvi

 

Mijn kleine oorlog.

Daar staat hij dan onder de Vlaamse modder.
Brabants bruin. Oerdegelijke klei om een man te scheppen.
Ondertussen is hij nog m'n Afrikaanse prins. Kwetsbaar.

Mon amour pour toujours.
Dàt zeg ik hem dagelijks want hij moet zoveel liefde missen.
En staat nog voor brutale waarheden.

Maar nu dwingt de wereld me op de knieën.
Om hem te wassen en te kleden.
Kniehoog denken en handelen.

De wasmachine is me genadig. En de buurvrouw ook.
Ze biedt dekking. Hij mag op de trampoline.
Want de oorlog woedt verder. Van de klei komen keitjes.

Een reservoir van projectielen. Reptielen in kinderhanden.
Mijn kleine oorlog.
En ik heb er al eentje achter de rug. WO II.

Die leek mij toen plezanter.

 

uvi





PS.
Buurjongen heeft bestand afgekondigd.
Wapens zwijgen. Vijand zit mee op trampoline.

 

Multicultureel Madurodam.
Mijn kleine Afrikaan spreekt twee talen.
Da's niet genoeg. Da's duidelijk.

Hij is blank en Belg. Maar ook weer niet. Voor kinderen.
Hier op het woonerf is hij een indringer. Een allochtoon.
Blaast het spel op want ze verstaan elkaar niet. Loopt in de weg.
Een spelende terrorist.

Sommigen kruipen dan maar zelf naar binnen. Hun dichtste nest.
Anderen staan op hun rechten. Eigen plein eerst.
Jij kwam later. Wij waren en wonen hier.

Woorden vormen een barrière. Als ze niet van dezelfde taal zijn.
Ik verwijt hen niets. Zie het verdriet in zijn tranen.
Lijd met hem, maar begrijp hen.

Of hoe kinderen al trainen voor later.

Hier spreekt men Nederlands.
Sire, il n'y a pas de Belges.
Si, Monsieur

Destrée , mijn kleine Belg. Il n'aime pas le soleil.

 

uvi

Rutger Kopland




Jonge sla

Alles kan ik verdragen,
Het verdorren van bonen,
Stervende bloemen, het hoekje
Aardappelen kan ik met droge ogen
Zien rooien, daar ben ik
Werkelijk hard in.


Maar jonge sla in september,
Net geplant, slap nog,
In vochtige bedjes, nee








Met dank en respect voor Kopland...

En de lezers hier ...
Nu begrijp je hieronder die 'jonge sla' beter.
Bij de duiven.

 

Jonge duiven


Hoe dikwijls had ik deze zinnen moeten herschrijven?
Nu haal ik ze uit m'n hoofd en laat ze meteen los.Als jonge duiven.
Ik kijk ze achterna. Als een doordeweekse duivenliefhebber.

Ik zie ze haperen in hun vlucht. Vallen meer dan vliegen.
Welke richting kiezen ze? Komen ze terug?
Fladderen ze zomaar wat rond? Als labiele letters in de lucht.

Verlangen ze terug naar het dons van hun nest?
Of wenkt die weidse wereld? Zonder belemmering van een hok.
Wat doe je met jonge woorden?

Laat je ze los? Of laat je ze groeien?
Ben ik nu een duivenmelker? Of een teler van onvolgroeide gedachten?
Een tedere tuinier van jonge sla. Zoals Kopland. Dat zou ik willen zijn.

 

uvi

 

Grijze uren

Ochtend. En donker. Een dwaallicht in de zomer.
Ik tik met m'n voet op een knop. En het wordt licht.

Daar staat hij dan. Een 'staande leeslamp'.
Een ranke vuurtoren voor de grijze uren van deze dag.
Onder zich laat hij het licht stromen.

M'n handen verzamelen z'n stralen over de bladen.
Baden in een bundel. Letters golven over het papieren strand.
Zee van zinnen. Ze deinen in m'n hoofd.

Ik blader door ebbe en vloed.
De bellettrie van waden door het blauw.

uvi

Zee

 

Het woordje 'zee'
strandt in vakantie.

Ebbe en vloed. Komen en gaan.
Golvende toeristen.

Koffers en kinderen. Zand en zuchten.
Gestrand in gedachten. Luierende luchten.

Spelende getijden.
Zonnebadende stranden.

Lanterfanten door kranten.
IJsjes als zonnige wijsjes.

De avond zinkt in het water.
Morgen... da's voor later.

uvi

 

 

Als iedere gedachte een kruispunt wordt
dan verdwaal je al vlug in jezelf.
Ik ben een allochtoon in m'n hoofd.

Zopas nog gedacht.
Ik hou van een open geest, maar van een gesloten keuken.
Stel je voor dat het andersom zou zijn.
Dan las je nu wat afwas.

Poëzie en proza. Een koppel dat ik dagelijks frequenteer.
Ze lijken op elkaar. Soms wat veel, een identieke tweeling.
Maar waar verschillen ze, vraag ik me dikwijls af.

De ochtend suggereerde mij een antwoord.
Met Dewulf in m'n handen is die altijd blauw. De ochtend.

Kijk, een bundel poëzie die kan ik telkens opnieuw doorbladeren.
En blijven hangen bij een schitterend vers. Opnieuw en opnieuw ...

Dàt doe ik nooit met een roman.
 

uvi

 

 
Dood van een blauwe letter.


Ochtend. Ik hak wat letters uit het alfabet.
En wikkel ze in blauwe woorden.

Uit het niets schep ik iets.
Straks al weer verloren.

Verdronken. In de ogen van een lezer.
De mooiste dood die een zin kan dromen.

Uvi

Osmose.

Soms vrees ik te verdwijnen in mijn zetel.
Osmose. Zoiets als een oud koppel.
Zwijgen naast elkaar. Aan tafel. In bed.

Alles zeggen. Zonder een interval van woorden.
Op de patatten, het correct afgemeten zout.
En de duur van koken. De klok op tijd verzet.

Traag door de dag. Maar toch snelt het leven.
Voorbij. Naar z'n einde. Het weten. Maar vergeten.
Dat is goed voor de gezondheid. Zoals lezen in een zetel.

uvi

 

Klokken luiden de zondag open.
En m'n kindertijd.
Een korte broek aan de waslijn. Een scheur in m'n jeugd.

In mijn handen ligt een sterk concentraat.
Een blauwzieke Dewulf. Hij pelt de tijd.
Plukjes poëzie. Ze dwarrelen door m'n hoofd.

Pluisjes. Zo licht als een lied. Zo zwaar als het leven.
De wind zorgt voor bladwit. De regen klettert letters.
Een gebundelde ochtend.

Zondag. Het is goed leven in Vlaanderen.
Waar de bommen zwijgen. Als een graf.
Geen bestanden. Ook niet voor Halle-Vilvoorde.

Talen, Vlamen en Walen,
kabbelen naast elkaar.
Ondanks een ferme Leterme.

Laat de dag nog een beetje slapen ...




uvi

 

 

De tijd doden. Bbbrrr ...
Zelf ben ik zonder verveling geboren.
We maakten alles van niks.

Nu hebben ze alles en ze vinden het maar niks.
Tv, computer, spelletjes allerhande...
het is net dat andere dat ze tekort komen.

Geef me een letter en ik bouw een woord.
Altijd een hevige lezer geweest.
Mijn kinderen nooit. M'n kleinzoon al evenmin.
Gebrek aan verbeelding. Een handicap.

Ik word nu opnieuw geconfronteerd met de 'tekenfilms'.
Mijn God, wat bezielt die makers? Wie zijn het? En waarom?

Het is niet meer dan wat je ziet. Gevangene van de camera.
De beperking van een scherm. De gruwel van geweld.
Ik lees in een dagblad : een kind van tien zag al meer dan tienduizend doden.

O, wat een leven ...
als ik ooit eens vijf minuten tijd heb ...

 

uvi

 

 

Natuurlijk, overdrijf ik.
Zelf ben ik groot geworden met Old Shatterhand en Winnetou.
En er was geen concurrentie.
Cowboys en indianen, was alles wat we handen.
En onze verbeelding.

 

 

 

 

 

 

 

Dauwvers. Inktblauw.
In de ochtend zijn de woorden zoveel jonger
dan bij het vallen van de avond.

Het lijkt me alsof ze dan slechts even over het nest kijken.
En zich terugtrekken voor de kilte van een onbekend begin.
Beetje bang voor de dag. Brutale werkelijkheid.
Nog even slapen in je dromen.

Straks is het nog tijd genoeg om wakker te worden.
Voor het geluid van een stem. De drukte van een radio.
Het lawaai van elke dag.

En dan het vervolgverhaal van stofzuiger en stofdoek.
De strijk en de strijkplank. De kookpotten en het fornuis.
Het monotone verhaal van 'het leven zoals het is.'

En nu en dag een ochtend om te dromen dat het anders kan ...

Goedenmorgen ....

 

Het aperitief



In een boekje bladeren. Onder een schemerlamp. In de ochtend.
De wereld door je handen laten wentelen.
Het dorp dat je niet kent. Veraf of dichtbij.

Alleen in je hoofd al, loop je verloren.
En dan zwijgen we nog over dat universum van emoties.
Gedachten en gevoelens. En hoe ze in evenwicht houden.

Die fragiele grens. Van verlangen en vaststellen.
Hoe je droomt en hoe het is.

Langzaam wakker worden in jezelf.
Even voelen en proeven. Van de dag. Nog voor hij begint.
Een aperitief dat meestal nooit het dessert haalt.
Als de avond valt.

 

uvi

Verrimpelde ochtend.

De ochtendstilte wordt gerimpeld.
Door de adem van een kind.

Een geboren Afrikaan. Zijn ogen open en ze bedelen : 'Cadeau, cadeau'.
Hij wil 'keepershandschoenen'.

Zeven oud. Heeft dubbele nationaliteit. Dat belooft.
Voor zwarte of rode duivels.

Nu ligt hij te bekomen in opa's bed. Van tijdsverschil.
Vanochtend nog voor het ochtengloren wisselde hij van lakens.

Zoals zijn tanden. Van zeven.




uvi


De verwarming draait op winter.
Volle kracht vooruit.

Soms word je wakker
met woorden in je vingers.

Je moet ze van je afschudden.
Als water van natte handen.

Dan vallen er druppels letters op papier.
En je zoekt achter titels.

Wat moet het nu zijn?

De derde dag  of  You only live twice.


We horen het wel. Van jou?

You only live twice.

Van leven gestorven.
Reïncarnatie in Gedicht.
Tweede maal geboren.

In lezer. Duizendmaal gelogen.
Schrijvers verrijzen.
Uit hun dromen. In woorden.

Pp

 

 

Roma

 

Stad. Ik stap dwars door haar aders.
Schrijd en schrijf.
Zinnen sudderen in mijn hersenpan.
Straks druipen ze dampend nog op papier.

Op het trottoir een jonge juf.
Zij glimlacht verrast en vrolijk. Hapert even in een reflex.
We schrikken beiden. Niet gewoon mekaar hier te zien.

Zij twijfelt. Maar ze is nu een vreemde in haar rol.
Haar hand verstijft. Nu kan het niet.
We hebben een relatie met elkaar.
Verborgen op dit ogenblik. Maar meestal in publiek.

Zij heeft me eerst aangesproken. Toen het begon.
Ze liep me achterna. Een heer van stand. Zo lijkt dat dan.
Ik beken, was wat onwennig. En wimpelde haar liever af.
Ze was wat opdringerig. Die eerste keer.
En zo buitensporig jong. Met Roma-look.

Nu na jaren lacht ze al van ver. Is zeker van haar charme.
Verleidt me met haar blote tanden.
Op d' Oude Markt. De Gele straat. En de Delhaize.
Zonder schaamte. Terwijl eenieder het zo maar ziet.

Steekt zij haar handen uit naar mij. Ik geef haar twintig cent.
Voor een glimlach is dat goedkoop. OK, ik weet het wel.
Maar heb je al gedacht aan al die anderen?





uvi

 

 

Like a candle in the wind.

De zomer was nog jong toen zij stierf. In volle vlucht.
In een auto. Uit het leven. Voor paparazzi.

Vanmorgen zong de radio voor haar.
Het was nog vroeg in de badkamer.
En zij sloop mijn ochtend binnen.

Zoals gedachten dat kunnen. Of liedjes.
Soms zijn ze er al voordat je er bewust van bent.
En dan drijven woorden door je hoofd als mist over een weiland.
In slierten. Nog wat loom van de nacht.

En Elton John laat je woorden 'whisper like a candle in the wind'.
En weemoed vult de kamer. Leeg van onbestemd gemis.
Wazig als de wasem van warme adem op een venster.
En je tekent, zoals een kind, je jeugd op het aangeslagen glas.
En ze verdwijnt weer even vlug. Als een vingerafdruk.

En dan is er de geur van koffie...
om je te troosten.

 

uvi

Een opa als (g)een ander ...

De natte was geurt. Hij wacht op zolder. Droogt zichzelf. Zonder trommel.
Ik heb m'n korte broeken uitgewassen voor het stukje zomer dat nog komt.
Als maandag m'n kleinzoon van mij een opa maakt.

Ik wou dat ik een opa was als een ander.

Op Pinksterdag samen met m'n kleinzoon de eendjes voeren in het park.
Zoals ik toen deed met zijn moeder. Mijn dochter.

Kijk nou toch, je jurk wordt nat
Je handjes vuil
En papa boos.

Ah, zalige problemen van papa's met hun dochter.

Ben je bang voor 't hondje
Hondje bijt niet
Papa zegt dat ie niet bijt