Ochtendseks

Houzee van de Rechts blog wees mij op een interessant artikel van Johan Sanctorum over onderwijs: http://visionairbelgie.wordpress.com/. Ik pik er vandaag het gedeelte uit over de rol van kleuterscholen, over intellectuele kansarmoede die in de hand gewerkt wordt door ouders die hun kinderen pas naar school sturen als ze schoolplichtig zijn: "Haal deze kinderen van meet af aan weg uit de thuisomgeving waar ze weinig intellectuele stimulansen krijgen en geef hen op school de juiste prikkels mee."

Boing! Doink! De nagel op de kop!

Gesteund in mijn opvattingen over 'schoolplicht voor kleuters', maak ik nu van de gelegenheid gebruik om een oud blogberichtje nog eens opnieuw te vertellen.

Schoolplicht voor Kleuters

Ik ben voorstander van verplicht onderwijs voor kleuters. Hoe vroeger, hoe liever. Een degelijke voorbereiding op de lagere school is belangrijk en noodzakelijk. Kleuteronderwijs is niet meer een 'bewaarschool' of 'papschool' zoals vroeger, maar wel een 'schoolrijp maken', een klaarstomen om te leren lezen en schrijven, om kennis te maken met rekenkundige begrippen, met motorische, sociale en taalvaardigheden, met tijdsbegrippen, er wordt ook gewerkt aan lichaamsbesef, ruimtelijke oriëntatie, visuele en auditieve waarneming, onderscheid essentie-detail, enz. Er wordt de basis gelegd van de hele schoolloopbaan van het kind.

Spijbelende kleuters, of kleuters die niet naar school komen, missen dus kostbare momenten in hun gang naar de lagere school. Zij missen de stevige bodem waaraan in het kleuteronderwijs gebouwd wordt. In de kleutertijd begint dan al de taal- en leerachterstand, die gedurende de hele schoolloopbaan het kind blijft achtervolgen. Daarom moet de kleuterschool, waar de fundamenten van studiesucces gelegd worden, verplicht gemaakt worden!

Ik heb ondervonden dat allochtone ouders het kleuteronderwijs grondig onderschatten. Zij denken lichtzinnig en minachtend over ons onderwijs. Ze zijn er niet van te overtuigen dat kleuteronderricht basis en voorwaarde is voor een degelijke schoolloopbaan. Het is als praten voor dovemansoren. Echt!... 

Schoolbezoek zou moeten afgedwongen worden door de schoolplicht te koppelen aan kindergeld, leefloon, sociale voozieningen en andere leuke dingen en gunsten die uit de hemel vallen voor onze andersoortige medemens. Kleuters met een andere taal en cultuur hebben méér nood aan kleuteronderwijs dan onze Vlaamse leerlingen. Zij hebben nood aan een intensievere voorbereiding op de lagere school.. En het zijn precies dié allochtone kleuters die schitteren door hun hoge aantal afwezigheden op school.

Ouders die hun kinderen niet naar school sturen werken mee aan de decadentie van het onderwijs, een soort decadentie zoals die nu in de hele samenleving zichtbaar is...

Een volgende keer gaat het over de overgang van secundair onderwijs naar hoger onderwijs.

Aflevering 13. Op Ziekenbezoek

In een grijs en stoffig verleden was ik werkzaam als psycholoog in een PMS-centrum, waar Horbert, de psychopaat, het opperhoofd was. Gelukkig was zijn afwijking in de solden gekocht en dus niet besmettelijk... Ik hield van mijn taken en bezocht graag de scholen die mij toegewezen waren. Hoewel een concentratieschool achteraan op mijn verlanglijstje bengelde. Ik genoot van de gesprekken met ouders, met andere hulpverlenende instanties, met leerkrachten en leerlingen, en trachtte me in te leven in ieders probleemsituatie.

Er waren echter onoverbrugbare meningsverschillen met mijn collega's. Ze zagen me als een buitenbeentje. Mijn contacten met hen struikelden over verschillen in opvattingen over migrantenonderwijs, over probleemleerlingen, over de omgang met collega's onderling, over maatschappelijke en politieke problemen, eigenlijk over alles. Nérgens vond ik mezelf terug. Dus gooide ik me met extreme toewijding op mijn werk, en dat was alleen maar mogelijk door het negeren van lastpakken in mijn werkomgeving.

Mijn collega's zagen elkaar graag in een zwakke kwetsbare positie, bij ziekte en tegenspoed, bij ontsporingen en inzinkingen, bij droefenis en pijn. De collega's leden allen aan de merkwaardige tic om ziekenbezoek af te leggen, op bezoek gaan bij de zwakkeling, de mindere, de kwetsbare, daarvan hielden ze. Iedereen die iets mankeerde kon rekenen op een bezoek van collega's, eender waar de zieke zich bevond, thuis, in het ouderlijk huis, op de kraamafdeling, in het ziekenhuis, bij spoedgevallen, op intensive care... een banale verkoudheid,  een gebroken duim, een baaldag, premenstruele storingen, een simpele complexe beenbreuk, een geneeslijke of zelfs ongeneeslijke ziekte... De collega's waren er!

Tijdens de diensturen namen ze rustig en uitvoerig de tijd voor hun menslievende plichtplegingen. Ziekenbezoeken afleggen als als een perverse verslaving... En als ze dan later weer achter hun bureau plaatsnamen, uitgerekend nét voor sluitingstijd, noteerden ze in hun dagboek als bezigheid voor die dag : 'Administratie'. Zo heb ik er eentje gekend, een maatschappelijk werkster, die deze 'administratie' wel een half schooljaar volgehouden had...

"Ik was hier eerst, en de vreemde rest is er allemaal ná mij gekomen!". Dat waren de krachtige woorden van Jef, eigenaar van de Watermolen, toen hij begon te vertellen over zijn restaurant, dat als een buitenaardse oase midden in de beruchte wijk Meulenberg pronkte.

In de Houthalense migrantenwijk Meulenberg zijn de meeste inwoners van vreemde origine en werkloos. Het straatbeeld wordt er ontsierd door waggelganzen en borstelsnorren, die op weg zijn naar een Turkse groentewinkel of een Turks café, of zomaar wat ronddrentelen. Hier en daar maakt een Italiaanse winkel er een kleurrijk geheel van, de finishing touch van de verloedering van een wijk. Meulenberg met zijn twijfelachtige reputatie, is nog nét geen no-go zone, maar het scheelt niet veel... Lieve maakt toch liever een omweg dan door de wijk te rijden.

De Watermolen kent als gebouw een lange geschiedenis als molen, toen er nog Vlamingen woonden. 28 jaar geleden maakte Jef er een uniek restaurant van. Het interieur was een wirwarrige mix van allerlei stijlen, designs en versierseltjes. De inboorlingen die toen nog in Meulenberg woonden, hunkerden naar eigenheid en herkenbare dingen en kwamen dan cocoonen in het restaurant van Jef, waar het overliep van gezelligheid, rust en sfeer. Het gaf de mensen geestelijk houvast, het was als een ankerplaats voor autochtonen die vol heimwee op zoek waren naar hoe het vroeger was, naar vertrouwdheid... In Meulenberg was een bezoekje aan de Watermolen een ware verademing, te midden van de jungle daarbuiten!        

Eérst was er de Watermolen, en dáárna de minderwaardige buurt. "Ik was hier eerst, en de vreemde rest is er allemaal ná mij gekomen!", zo zei Jef heel trots. Het restaurant was als een stille getuige van een wegkwijnende Vlaamse gemeenschap...

En nu, nu is er alleen nog maar Meulenberg... Jef is gestopt met zijn restaurant, met zijn 'Genaderse Watermolen'...

Een Bizarre Droom

Kate Middleton en prins William hebben zich bekeerd tot de islam. Zij zijn nu twee moslims geworden. Kate is zwanger en ze verwacht een tweeling. De eerstgeborene zal geslachtofferd moeten worden om Allah te behagen. De bevolking betreurt het offer dat het prinselijk koppel zal moeten brengen, maar ze respecteren de wil van Allah.

Dat was mijn bizarre droom van vorige nacht. Ik ga niet over tot een analyse van deze absurde droom, want er is geen verklaring voor. Of ik vind er geen.

Mijn opgewonden hersenen blijven de hele nacht actief en leveren heel wat droomarbeid. Mijn ijverige geest sorteert, herschikt en hervormt de herinneringen en indrukken van de voorbije dag. Als ik overdag iets zie of hoor zonder erbij na te denken, of zonder het goed tot me te laten doordringen, dan worden al die gegevens in mijn dromen netjes verwerkt. Gelukkig voor Kate en William hebben dromen geen enkele toekomstvoorspellende waarde!

Er was vanochtend chaos op de luchthaven van Zaventem. Vertrekkende passagiers werden door de politie extra lang gecontroleerd om spijbelaars te kunnen betrappen. "Uit protest tegen de verhoging van de pensioenleeftijd van 58 naar 62 jaar zullen we niet staken, maar ons werk net dubbel zo grondig doen", zegt een vakbondsbron.

Scholieren die zonder wettige reden of doktersbriefje wegblijven van school op de laatste schooldag voor de herfstvakantie werden vanochtend geviseerd door de politie. 'Luxeverzuim'! Uitgevonden om de Vlaming te kunnen pakken. Typisch iets voor de Vlaming, eigen volk aanvallen, terwijl allochtoon verzuim royaal verspreid is over het hele schooljaar! En daarom moeilijker te controleren. ALS men dat al wil controleren.

'Luxeverzuim'. Ik zal het nòg eens vertellen.

Vroeger, toen er nog geen concentratiescholen bestonden, zag men migrantenleerlingen als curiositeiten die anders moesten aangepakt worden dan onze Vlaamse leerlingen. Ik heb het nu over de jaren 70, 80 en 90 van de vorige eeuw. Geen haan kraaide ernaar als die migrantjes samen met de hele familie einde juni richting Turkije of Marokko vertrokken. Om dan in de loop van september rustig terug te keren vanuit hun verre thuisland naar onze Vlaamse scholen... Er was zelfs eens een politicus die deze allochtone onwettige afwezigheden wilde legaliseren! Er waren ook de islamitische feestdagen waarop allochtone leerlingen niet op school verschenen.

Nu onze eigen kinderen beginnen te spijbelen, komt er een hele heisa op gang. Zo zitten de Vlamingen ineen: elkaar aanvallen en viseren... De allochtone gemeenschap lacht in haar vuistje.

Vroeger heb ik nooit gehoord van het woord 'luxeverzuim'. Wél van allochtoon verzuim.

Het allochtoon verzuim dat doorheen de jaren ingeburgerd raakte en vanzelfsprekend geworden was, ontsnapte aan de mogelijke sanctie van het intrekken van kindergeld. Daarover mocht zelfs niet gesproken worden, over het allochtone kindergeld, dat was taboe. Het was de tijd dat we allemaal vreesden om als racistisch bestempeld te worden. Wat zijn we ermee opgeschoten met onze eerbied, onderdanigheid, inschikkelijkheid en toegeeflijkheid ten aanzien van de allochtone gemeenschap?!

Binnen de schoolmuren en achter de schoolpoorten kunnen vurige passies oplaaien, aangestoken door ontembare hormonen en zinnelijke lusten die onderhuids rommelen en zich een uitweg zoeken, om dan in alle hevigheid te exploderen.

Lieve had een fijne neus voor ontluikende verliefdheden en wilde hartstochten in de schoolse wandelgangen. Zo ontdekte ze op een mooie dag een geheime relatie tussen de schoolarts en zijn verpleegstertje. Die twee lagen in alle innige intimiteit ineen verstrengeld op de onderzoekstafel van het dokterscabinet. Als twee dartelende duifjes die elkaar aan het minnekozen waren. Het was een sensueel tafereeltje van intense omhelzing, immens gekreun en diepe penetratie. Lieve was getuige van pure dierlijke orgasmen en extasen.

Dit erotisch tafereeltje streelde al mijn zintuigen, fijn om dit mee te maken, maar daarna wel zedig en discreet de andere kant opkijken en veilig opbergen bij de andere relikwieën in mijn geheugen... Voyeuristische trekjes? Nee hoor. Het is ook niet zo dat Lieve met een vergrootglas door de gangen van het schoolgebouw loopt, of zich verdekt opstelt, op zoek naar losgeslagen driften, naar sensatie, naar erotiek,  neen, verliefde mensen stralen spontaan een chemistry uit, een geur en een aroma, en die mix verraadt onmiskenbaar hun geheime wensen en verboden dromen...

In de jaren 70, 80 en 90 dwaalde er een kwaadaardig spook rond in de PMS-centra en in de scholen. Verpleegster L.D., nog met haar geest bij de flowerpower-toestanden, haar gedachten bij vrije seks en ongeremde contacten waarbij alles kon en alles mocht, op z'n links dus... deelde pamfletten uit aan leerlingen van haast alle leeftijden. In haar ijver vergat ze dat er ook kleintjes bij waren die niet wisten wát ze wáárop moesten zetten. Kleutertjes dachten misschien aan een grappig hoedje voor op hun koppeke.

Tegen de muren van de kleedkamers in de scholen hingen affiches die de leerlingen aanzetten tot het 'opzetten' van dat plastic gevalletje om veilig 'de liefde te bedrijven'. De afbeelding was op het randje van pornografie, zeker als je bedenkt dat er ook kleintjes zich moesten omkleden in de kleedkamers met de walgelijke posters. Graffiti leek me toen veel leuker op de muur dan de dubbelzinnige foto's van condooms. Eigenaardig dat de schoolarts niet ingreep, niets ondernam, of hij had de vieze prentjes misschien nog eens niet in de gaten, gehaast als schoolartsen altijd waren.

Verpleegster L.D. was er zo obsessief mee bezig, alsof ze in haar jeugd iets essentieels misgelopen had, tekort gedaan werd, misschien wel mishandeld werd, of erger nog: zélf onveilig gevreeën had. Haar hobby's waren roddelen en lasteren, maar haar échte specialiteit was: collega's tegen elkaar opzetten en op hun gemoed inwerken. Zoals in de film waarin mensen ongenadig door het slijk gehaald worden, kende ze alle kneepjes van de vertelkunst: knipogen, hand naast mond, fluisteren, zw zw zw... Voor de lol rakelde ze kwalijke gebeurtenissen uit iemands verleden op, waarbij haar fantasie er een pikant sausje overheen goot. Haar wilde verhalen genoten bijval bij naïeve luisteraars die niet beseften dat zij morgen ook aan de beurt zouden kunnen komen. In het verleden hebben haar gevaarlijke manipulaties tot droevige drama's geleid. Haar verwoestingen bleven ongestraft, en velen geloofden in haar vertellingen. De macht van de roddel!!!