Aflevering 11. Het Beroepsgeheim

Ik heb de tijd gekend dat allochtonen in de minderheid waren, toen ze een curieuze bijkomstigheid waren in onze samenleving, onopvallend en ongevaarlijk. Ze hielden zich gedeisd, waren nog kneedbaar en in te tomen. Wij keken ernaar, en wachtten af, en bleven wachten... Totdat er rare gasten opdoken die ons wezen op het belang van een verdraagzame en liefdevolle houding tov onze nieuwe medemensen. Wel, toen begon het mis te gaan. Er werden instanties uitgevonden en in het leven geroepen die het welzijn van 'de allochtoon' beoogden, een superwelzijn, een welzijn van betere kwaliteit dan dat van ons.

Zo waren er maatschappelijk werkers, straathoekwerkers en andere moeilijke werkers die leden aan het afschuwelijke syndroom 'Xenomanie', dat is een ziekelijke verheerlijking van vreemde snuiters met bruine velletjes en anderstalige krullebolletjes. Fanatiek dwepen met vreemde culturen en vreemde eigenheden, is één van de symptomen van de ongeneeslijke ziekte 'xenomanie'. Hun verdere leven brengen ze in terminale toestand door met oogkleppen die ze nooit meer kunnen afzetten... Stekeblinde verering voor alles wat vreemd is, is pervers, racistisch en dodelijk.

Als linkse predikers ons willen waarschuwen voor Xenofobie, dan mag IK schrijven over het verachtelijke Xenomanie!

Maatschappelijk werksters heb ik gekend als gepassioneerde tuttebellen die maar één doel nastreefden: het welzijn van de allochtoon! Zij waren niet weg te slaan uit concentratiescholen waar het wemelde van allochtoons geweld. Ik heb ze allemaal zien dwalen en dolen, de geobsedeerde werksters, in alle scholen, op alle wegen en banen en straten die leidden naar 'de allochtoon'. Zij bewogen zich als reddende engelen, uitverkoren om exotische gevallen te beschermen, om hen te helpen bij het volwaardig meegenieten van ónze welvaart in ónze gemeenschap. Allochtone leerlingen zagen zij als verschoppelingen, als arme stumperds, die moesten begeleid worden, tot in het absurde, om hen mee te kunnen laten snoepen van ons kansrijke leventje... Maar toen Jantje en Mieke om hulp schreeuwden, kregen ze geen gehoor van de racistische werksters!...

Maatschappelijk werksters waren anarchisten, eigen baas en zo. Gezag en hiërarchie wimpelden ze weg als nutteloze onzin, ze verdroegen geen tegenspraak, geen inmengingen, en eigenzinnig mochten ze op hun bekrompen ingeslagen wegen voortwandelen. Niemand haalde het in zijn hoofd om hen van racisme te beschuldigen, zij waren toen automatisch mensenvrienden boordevol naastenliefde, en dus geen racisten...

En tóch waren ze rasechte racisten! Ze sloegen systematisch de Jantjes en Miekes over, en vertroetelden de Mehmetjes en Meryemkes...

In eigen kringen woekerde het racisme als niet te stoppen onkruid, het gevaarlijke omgekeerde racisme, waarbij Vlaamse leerlingen gediscrimineerd en verwaarloosd werden in een multiculturele klas. Multiculturaliteit? We kennen de slachtoffers nu wel... De herinnering aan Pietje Jansen doet nog altijd pijn. Pietje Jansen verkommerde temidden van zijn allochtone klasgenootjes... De verwaarlozing van Pietje Jansen: om nooit te vergeten!

Het is zo stil geworden in en rond Maaseik. Vorige week nog raakte bekend dat een groep moslims zich afgescheurde van de bestaande Maaseikse moskee om een eigen gebedshuis te starten.

Gematigde islamieten vrezen dat in de nieuwe moskee Syriëstrijders geronseld worden... dat de strijd in Syrië geromantiseerd wordt, en dat de gesneuvelden als martelaars beschouwd worden.

Omwonenden van de nieuwe moskee: "We zagen opeens mannen met lange baarden en lange witte gewaden opduiken. In groepjes van 3 of 4 mannen wandelen ze naar Maaseik. We zijn hier toch wel van geschrokken."... Een lange baard en traditionele kleren dragen, daar is toch niets mis mee, zo klinkt het vanuit de nieuwe moskee... Alsof van ons verwacht wordt dat we baarden en lange rokken gewoon moeten vinden, voor mannen nog wel. We hebben het al zo moeilijk met alle seksvariëteiten die tegenwoordig op de markt te verkrijgen zijn.

Uiteraard ontkende de nieuwe moskee in Maaseik de beschuldigingen van radicalisme. "We ronselen geen Syriëstrijders en prediken geen haat... Dat ons gebedshuis nu geassocieerd wordt met terrorisme is verschrikkelijk voor de kinderen die hier les volgen..." Kinderen aanvoeren is als een teken van schuldbekentenis!

Toch wordt het nieuwe gebedshuis nauwlettend in het oog gehouden door politie in contact met Staatsveiligheid. De burgemeester geeft toe dat radicalisering binnen de moslimgemeenschap een terugkerend probleem is... Afwachten.

Ik heb vroeger nooit anders geweten dan dat laatstejaars secundair onderwijs intensief begeleid werden bij hun studiekeuze. Zowel klassikaal als individueel. Ook de voorlichting en informatie over de hele waaier van studie- en beroepsmogelijkheden werd duidelijk en uitvoerig uitgelegd. Niet alleen voor laatstejaars, ook voor het vierde en vijfde secundair. Geen adviezen, wel informatie over aanbod en mogelijkheden.

Wat is er dan veranderd? Hoe komt het dan dat men nu klaagt over onvoldoende studiekeuzebegeleiding? Zou het dan toch kloppen dat 'toen PMS CLB werd, is 't gezeik begonnen'?

Bij de vrije CLB's maakt men zich zorgen over de bijdrage van de scholen bij de begeleiding. Algemeen directeur Grielens: "De begeleiding is de verantwoordelijkheid van de scholen, en zeker niet alle scholen vervullen die taak naar behoren."

Nu kan ik al zo direct het atheneum van Blauwbaard aanhalen waar men de studiekeuzebegeleiding met een korreltje zout nam, eerlijk gezegd werd er een hele zoutmijn tegenaan gegooid. En nu maak ik graag van de gelegenheid gebruik om weer eens te wijzen op de lakse deliberaties waarbij hopeloze allochtone gevallen vlot de weg gewezen kregen naar het stempellokaal, naar 'den dop' dus. Ik herinner me een keer dat mijn planning om laatstejaars in te lichten over hun uitgangswegen na het secundair, dat die gedwarsboomd werden. Ben ik nu nog boos over. Maar het helpt wel als ik iedere gelegenheid kan aangrijpen om het verhaal te vertellen over het atheneum van Blauwbaard waar men de laatstejaars liever de weg naar het stempellokaal wees dan naar richtingen in het hoger onderwijs, al was het maar info over het 7de beroepsjaar, of een gespecialiseerde voortgezette opleiding...

Wat lees ik? West-Vlaanderen verdeelt 55.000 luizenkammen. Alle kleuter-, basis- en secundaire scholen krijgen luizenkammen uitgedeeld, samen met een demonstratie van de kam ter bestrijding van luizen. Kosten: 25.000 euro. Lagere schoolkinderen zijn vaak het slachtoffer van een luizenplaag, vooral na een schoolvakantie...

"Vooral na een schoolvakantie"!... Nu zal ik dat onvolledige berichtje eens vervolledigen en zeggen waarom een luizenplaag steeds opduikt na een schoolvakantie. Ik zal dat eens ophelderen, want media doen dat niet. Terwijl in schoolmiddens iedereen wéét hoe de vork in de steel zit, maar niemand wil of durft er iets over kwijt. Dat idiote 'racisme' weer hé.

We zitten nu half september. De Turkjes zijn allemaal, of bijna allemaal, teruggekeerd van hun vakantie in Turkije. Spijbelaars en slappelingen blijven het laatst achter in hun thuisland... We mogen het niet luidop zeggen, maar ik zeg het tòch, ik schreeuw het uit. Na elke schoolvakantie worden schoolkinderen geplaagd door luizen. En die beestjes komen van de koppekes van Turkjes die zich in hun thuisland niet verzorgen en dan die vieze beestjes naar hier transporteren naar de Vlaamse kopjes. Zò werkt dat met dat ongedierte. En dan mogen we nog blij zijn dat ebola-achtige toestanden of andere narigheden niet mee naar hier overgebracht worden. Alhoewel...

Het 'Kammenproject' wil ouders en leerkrachten sensibiliseren voor preventie en bestrijding van hoofdluizen. Ik zou zeggen: vanaf de eerste schooldag ALLE hoofdjes van Turkse leerlingen die hun vakantie in hun thuisland doorbrachten onmiddellijk controleren op hoofdluis. Op 1 september! Tijdens het eerste lesuur! Aan de schoolpoort! Het zou heel wat tijd, energie en geld besparen om de Vlaamse kopjes weken later te inspecteren en te behandelen. Het zou waarschijnlijk helemaal niet meer nodig zijn.

Maar zie je de rooien en groenen al protesteren tegen de discriminerende behandeling van het allochtoon luizenfenomeen?... En tóch, in het belang van van onze Vlaamse kinderen, mogen we de maand september niet laten voorbijgaan zonder ongediertebestrijding bij de doelgroep: de allochtone leerlingen die terugkeren van hun thuisland!

Eerst even afrekenen met een lezer die niet weet van ophouden. Hij wil mijn blog een betere koers geven, hij wil me bekeren en me zeggen wat ik wel en wat ik niet mag schrijven. De griezel vergeet dat de blogger in volle vrijheid zijn eigen mening de vrije loop mag laten gaan op zijn blog. Het is de blogger gegund om kwallen, krengen en trollen door het slijk te sleuren. Een blog is als uitlaatklep en therapie voor de blogger als baas over zijn eigen blog. Zeurpieten en zaagtrienen raad ik aan om de Story of het parochieblad te lezen en weg te blijven van mijn blog.

Nu is Lieve vandaag in the mood om een dwarsligger uit het verleden verbrijzelen en vermorzelen tot er niets meer van overblijft, alleen een kleverige brij die tergend langzaam afglijdt langs een donkere afgrond, naar de hel met de eeuwige vlammen.

Eerst nog melden dat Lieve onschendbaar is en ontoerekeningsvatbaar voor alles wat ze vertelt. Ik vertel in de derde persoon.

De Turkse tolk werd in de concentratiescholen onthaald als een Bevrijder die orde kwam scheppen in exotische prietpraat. Een Reddende Engel die 'allochtonen in nood' onder haar beschermende vleugels neemt.

Naiëvelingen in scholen en CLB's dweepten met haar, gaven haar een gevoel van superioriteit en bejegenden haar alsof ze het vriendinnetje van Allah was. Als je van mensen een afgod maakt, word je zelf beduveld, bespot en bedot.

Velen zagen de Turkse tolk als een kleurrijke en leerzame toevoeging aan ons alledaagse leven, ze zouden haast buigen en knielen om hun verdraagzaamheid en bewondering overvloedig te laten blijken.

De afgoderij en dweperij maakten van haar een superwezen dat met haar snoet in de lucht liep, van verwaandheid, niet om onze Vlaamse lucht op te snuiven, maar om te genieten van alle voorrechten die zomaar in haar Turkse schoot geworpen werden.

In de scholen waar het allochtoontjes geregend had, zette ze Turkse zwanserijen om in Vlaams proza begroeid met hele bossen Turkse haren. Vlaamse verkrachtingen! Een beetje vertalen van Turks zwamgezeik was goed om misverstanden en vertroebelingen op te lossen, dacht men. Ondertussen hoefden leerlingen en ouders geen initiatieven te nemen om beter Nederlands te leren...

Politici en Gezinsbond blijven dus kibbelen over de herverdeling van het kindergeld. Lieve zal ze een handje helpen, ze zal eens de knoop doorhakken. Als ik in de derde persoon begin te schrijven, moet er rekening gehouden worden met verzachtende omstandigheden. Verzachtende toestanden en alle prullen daarrond gelden voor criminelen, dus waarom niet voor mij?

De discriminatie bij de herverdeling van het kindergeld is noodzakelijk! Uit zelfverdediging, om onze eigenheden te beschermen, om de tomeloze bevolkingsaangroei af te remmen van verse nieuwelingen en andere parasieten die ons hele maatschappelijk systeem ontregelen, om hen te ontmoedigen als ze nog eens in bed willen duiken om er nog een paar bij te maken. Hun kweekgedrag zal zich spontaan wijzigen als ze er geen centjes meer voor krijgen.

Vanmiddag ontmoette ik een ridder op een wit paard. Eindelijk. Zijn naam was CORNET. Hij droeg een sexy harnas, zag er viriel en bronstig uit, maar hij maakte zich niet kenbaar. Totdat ik het flesje voor de helft inschonk in het stoere glas. De smaak was overweldigend. Alsof je eikels aan het proeven was, maar dan gedrenkt in een hemels vocht...

Cornet is een zwaar blond Vlaams bier (8,5 vol.% alc), gebrouwen door Theodoor Cornet in 1686 (!), exclusief voor de avontuurlijke graaf Van Van Maldeghem/Steenhuffel. Het bier werd gerijpt op eiken vaten in de kelders van het kasteel van de graaf. Vandaar de naam 'Cornet oaked'. Rijpen op eiken vaten? Zou dat met mensen ook lukken? Wie weet hoe mooi onze samenleving eruit zou zien...

Vliegshow in Kleine Brogel. De weg naar mijn stamcafe is versperd, omdat er vliegtuigen in de lucht vliegen. Even nadenken... Hoe geraak ik nu bij Bertie voor mijn dagelijkse portie vitamines? Dan maar terug naar huis.

Om een opmerkelijk berichtje op mijn blog te zetten dat ik een paar dagen geleden in De Telegraaf las. Jonge Françaises willen geen monokini meer aantrekken op het strand. Sommigen zeggen dat de badpakkentrend er zich niet meer toe leent om met 1 stukje te zonnebaden.

Eigenaardig, jonge vrouwen hebben nu meer rechten en vrijheid dan in de tijd van Brigitte Bardot toen die in de jaren 60 rebels in monokini op het strand ging liggen. Zelf heb ik ook topless in de zon gelegen, begin jaren 80, toen ik nog jong was. De monokini was toen heel gebruikelijk en vanzelfsprekend aan de zuidfranse kust.

Sociologen zoeken in het conservatieve gedrag van de Franse vrouwen serieuzere oorzaken (?). Ook de Franse overheid lijkt steeds puriteinser te worden. Zo liet een vrouwelijke minister haar medewerksters weten dat decolletés niet gewaardeerd worden. En dat in de Parijse parken vrouwen gewaarschuwd worden dat ze beter hun bovenstukje aanhouden...

Aflevering 10. Het Knoeiwerk van Maatschappelijk Werksters

De leerkrachten begrepen me en voelden met me mee. Ze gaven ook toe dat ze eerlijk gezegd niets verwacht hadden van het hele testgebeuren. Mijn dag eindigde in grandioze zelfvoldaanheid, en de hele knoeiboel van de maatschappelijk werksters verdween in de vergeetput. Weg!

10 september. Internationale Zelfmoordpreventiedag.

Zelfmoord voorkomen? Kan niet altijd! Met een ongelooflijke wilskracht willen sommigen écht niet meer bestaan. En niéts kan hen dan weerhouden om hun suïcidale plannen uit te voeren. Niéts kan hen uit de neerwaartse spiraal halen.

Anja was een laatstejaars leerling aan het lyceum. Schooljaar 1996-1997. Elke dag verscheen ze in school met extravagante kleding en provocerende haarsnit. De leerkrachten zaten verveeld met haar gedurfde outlook, maar Anja blééf elke dag haar show opvoeren. Apathisch en geconcentreerd op zichzelf, uitsluitend op zichzelf alleen. Je moet er karakter voor hebben.

Anja deed haar best om op te vallen. Ze wilde zich onderscheiden van haar medeleerlingen en stelde alles in het werk om de aandacht van haar omgeving te trekken. Met haar imago sméékte ze om aandacht. Zonder woorden. Zonder vriendinnen. Tijdens een gesprekje met haar viel me haar enorme doorzettingsvermogen op om een einde aan haar leven te maken. Praten was zinloos. Ze wilde niet praten. Ze wilde niets kwijt over zichzelf, alleen dat ze er niet meer wilde zijn. Vastbesloten en vastberaden. Alsof ze geen raad wist met haar eigen lichaam dat een last werd, dat geen zin meer had, dat teveel was.

Als 18-jarige wist Anja al precies wat ze wilde: niet meer leven! Ze was al een poos vertrouwd met de gedachte aan zelfdoding en daarom kon ze soms 'uitspreken' wat ze van plan was. De signalen die ze uitzond werden aanvankelijk door niemand in school opgevangen. Ook niet toen ze begon te spijbelen. De school noemde het heel deftig 'suïcidale neigingen'. Leerkrachten begonnen zich te moeien met Anja. Te laat. Haar zelfmoordplannen zaten al in een te ver gevorderd stadium. Spijbelen, opvallende kleding en haarsnit, die symptomen waren al veel eerder zichtbaar. De fase van signalen uitzenden, hulp roepen en smeken om aandacht was voorbij voor Anja.

En precies nù haar vastberadenheid het grootst was, werd ze bestookt met gesprekjes, met vragen, met suggesties en adviezen. Veel en veel te laat. Alle acties schampten af op Anja. Flegmatisch onderging ze de bemoeienissen van haar omgeving. Niets kon haar nog raken. Gelaten en gevoelloos liet ze iedereen aan het woord die dacht haar leven te kunnen redden.

Anja had geen dromen meer, geen toekomstplannen, niets. 'Toekomst' had ze allang geleden uit haar leven geschrapt. Waarom dan nog ontvankelijk zijn voor anderen? Voor Anja was het genoeg geweest, en niets of niemand kon dat afwenden. Alle pogingen van buitenaf versterkten alleen maar haar fatale voornemens. Tot de laatste dag bleef ze haar uiterlijk dat extravagante accent geven. Bijzonder moedig... Of waren het de allerlaatste pogingen om uit de toon te vallen, om zich verheven te voelen boven de grauwe massa waarbij ze niet wilde horen?...