N-VA-voorzitter Bart De Wever zegt dat de nieuwe regering werkloze jongeren wil aanpakken: "In geen enkel ander land kunnen mensen al gebruik maken van de sociale zekerheid vooraleer ze er geld ingestopt hebben." 

Lijkt me heel normaal en volkomen logisch. Zo hoort het. Waarom is dat niet altijd zo geweest in het verleden? Eindelijk wordt het mes gezet in de wachtuitkeringen voor jongeren! Eindelijk worden ze aangemoedigd om naar een baan te zoeken en zo de sociale zekerheid sterker te maken.

In de steeds groeiende groep 20-jarigen die in het middelbaar onderwijs is blijven haperen en zonder diploma de school wil verlaten, zijn allochtonen oververtegenwoordigd. Ze mikken op een uitkering, willen een hap meesmullen van een sociale zekerheid die ijzersterk opgebouwd is door werkende mensen, een sociale zekerheid waarmee schoolverlaters zonder diploma niéts te maken hebben.

Het liefst zag De Wever een totale afschaffing van de wachtuitkeringen voor werkloze jongeren. Jongeren ouder dan 25 jaar vallen hieronder, die kunnen al geen wachtuitkering meer aanvragen. MAAR... ook jongeren jonger dan 21 jaar zonder diploma middelbaar onderwijs worden 'getroffen' door de nieuwe maatregel.

En zo kom ik tot bij mijn verhaal over het atheneum van Blauwbaard. Ik weet het, ik heb het al verteld, maar nu met de nieuwe maatregel komt er een ander licht op te schijnen. Tijdens de deliberaties in juni ergerde ik me steeds aan de laksheid waarmee allochtone beroepsleerlingen beoordeeld werden. Hopeloze gevallen, 20 jaar, laatste beroepsjaar, en nog altijd niet geslaagd voor een aantal vakken. Wat nu? Wel, de leerkrachten spraken een toverformule uit, en hupsakee, probleem opgelost. Hoe dat in zijn werk ging? Wel, ze kregen geen A-attest, was ook niet nodig want ze hadden de vereiste leeftijd om te gaan 'doppen'. Een vraag die vaak gesteld werd door leerkrachten tijdens deliberaties: "Is die oud genoeg om te gaan stempelen?"...

Ook andere scholen met beroepsonderwijs zullen hun deliberaties moeten aanpassen, want zonder diploma geen wachtuitkering meer. Het gevaar bestaat nu dat leerlingen die niet voldoen, tóch als geslaagd gedelibereerd worden, om tóch te kunnen genieten van een wachtuitkering. Wat is hun diploma dan nog waard?...

Vroeger heb ik me eens geëngageerd in een uitzichtloze verboden liefde. Het was een passionele relatie van korte duur met een leraar die geen oesters en ook geen selder nodig had om te pronken met zijn viriliteit. Hij stond op de eerste rij toen het Opperwezen bezig was met het uitdelen van aantrekkelijke mannenlijven en van testosteronnekes en nog zo van die ophitsende dingen. Alle mannen van de schepping stonden zich te verdringen om zoveel mogelijk lekkere dingen bijeen te rapen waarmee vrouwtjes geplezierd kunnen worden.

Het is geen geheim dat vele vrouwen ook ooit verstrikt raakten in een erotisch web dat met leugens en intriges geweven werd. En als je er middenin zit, ben je er nog niet direct uitgesparteld.

Nu komt het... Gisteren mijn minnaar van vroeger tegengekomen in het gezelschap van zijn authentieke vrouw, met hun authentieke trouwring, en haar trouwboekje hield zij stevig omklemd in haar binnenzak die ook nog eens afgegrendeld was met een ijzersterke ritssluiting. Locatie van het ingrijpend gebeuren: een gezellig cafeetje waar de dienster zich discreet terugtrok achter de toog toen ze het trio in de gaten kreeg. Maar er gebeurde niets. Zij verwachtte misschien helse taferelen of scheldpartijen of andere minderwaardige ongepaste omgangsvormen. Nee hoor, alles bleef beschaafd en sereen. De nostalgische muziek bedaarde de gemoederen en alles en iedereen bleef rustig. Het getrouwde koppel slurpte aan een verslenste koffie, terwijl ikzelf in een ander hoekje zat te genieten van een frans kaasschoteltje met een oude porto. Kwestie van heimelijk protest, om mij rebels te onderscheiden van de twee bekrompen trouwboekjes.

Even later zag ik het verfomfaaide koppel samen het café verlaten. Het begon te regenen en het prentje van die twee in de grijze troosteloze straat, luchtte me op. Laat ze maar terugkeren naar hun saaie rijtjeshuis waar de patatjes aangebrand zijn en waar hun trouwboekjes met verfrommelde blaadjes versnipperd op de grond verspreid liggen...

Prachtig! Ik was écht gevleid toen Johan mij gisteren aansprak met: "Extreem Rechts Spook". Mijn zelfbehagen maakte een sprong opwaarts en mijn eigendunk eveneens. Onzeker als ik ben, weet ik nooit of mijn gedachten goed verwoord zijn, of mijn gevoelens en ideeën wel begrepen worden door de lezer. Daarom doen complimentjes als 'extreem rechts spook' zo'n deugd.

Nu wil ik iets vertellen over 'Spook'. Ik ga over tot persoonlijke ontboezemingen. Hoewel ik zo introvert ben als een gesloten oesterschelp, laat ik me soms toch verleiden om een sluiertipje op te lichten over mezelf - ik vertel eigenlijk liever over anderen.

Neem nu het woord 'Spook'... Als ik 's ochtends in de spiegel kijk, merk ik dat er nog wel een uurtje geploeterd moet worden om mezelf om te toveren in een verleidelijke fee. Sommige dagen lukt me dat nog, maar die mooie tijden zijn allang voorbij.

Mijn spiegelbeeld spoort me 's ochtends aan dat ik dringend nog moet redden wat er te redden valt van mijn vervlogen en verloren jeugd. Moeilijke opgave.

Als ik dan in de badkamer bezig ben met mij een beetje toonbaar te maken voor de buitenwereld, denk ik bij mezelf: hoe meer tierlantijntjes en frutselkes een vrouw nodig heeft, hoe meer ze zich toetakelt, des te meer twijfelt ze aan zichzelf. Een vrouw die overloopt van zelfvertrouwen hoeft alleen maar een kam door haar haren te halen en een jeans en slobbertrui aan te trekken, meer heeft zo'n mens niet nodig om naar buiten te komen en zich daar waar te maken.

Bij mij ligt het het allemaal anders. Ik heb geen overzicht meer over mijn tubetjes, potjes, flesjes, busjes, spraytjes, mascara, oogpotloden, oogschaduw, blushes, zalfkes, cremekes... En dan De Weegschaal! Volgens mij hapert er iets aan de cijfertjes die de weegschaal laat zien. Er wordt gefoefeld en gefoeteld daar binnen in die gewichtenmeter!

Zelfs in mijn dromen word ik 's nachts achtervolgd door het streven naar sensuele uitstraling. Op een nacht was ik op zoek naar het bedwelmende parfum 'Zwoele Zweedse Nachten', alle winkels platgelopen, en toen ik wakker werd had ik het nog niet gevonden!...

Ik zal nu maar naar bed gaan en morgenochtend in de badkamerl aan mijn dagelijkse oplapbeurt beginnen...

Uit vrees voor een terroristische aanslag heeft de directie van Basisschool Rapertingen (Hasselt) besloten om een driedaagse schooluitstap naar Brussel te schrappen.

En dan duiken er verontwaardigde experts op die beweren dat zo'n paniekbeslissing een overwinning betekent voor terroristen. Toegeven aan angst, is winst voor de terroristen, zeggen de experts. Zeg eens experts, terroristen houden geen rekening met angst, die voeren hun terreuractiviteiten gewetenloos uit, da's alles!

Hallo 'experts'! Aan wiens kant staan jullie eigenlijk? Terroristen verdedigen ten koste van een groep onschuldige kinderen?!

Minister Sven Gatz doet er nog een schepje bovenop. Hij nodigt de school uit om naar Brussel te komen. Een uitnodiging die zoveel betekent als: "Er is hier helemaal niets aan de hand. Hoezo terrorisme? Welk terrorisme?" ... Ontkenning in het kwadraat!... Sven Gatz vindt het een gevaarlijke redenering om schooluitstappen te schrappen op basis van emotionele en irrationele argumenten. 'Emotionele en irrationele argumenten'?... De schooldirectie zal zich in zijn beslissing zéker niet hebben laten leiden door emoties en irrationalisme. Experts zijn schoolvreemd.

Het is te vergelijken met koningin Mathilde die zich midden in Ebolagebieden gaat begeven. Ofwel is ze onschendbaar. Of immuun. Of misschien wel een onkwetsbaar bovennatuurlijk wezen? Of ze weet niet dat die ziekte zich verschrikkelijk aan het verspreiden is... En dan komt ze terug naar hare Filip, waar het hele koningshuis besmet wordt en bezwijkt aan ebola. Weg met het koningshuis. En zo verspreidt de ziekte zich vanuit Brussel over het hele land... Het lijkt er verdacht op dat sommigen écht zouden willen dat de ziekte naar hiertoe komt om zich te verspreiden.

Terug naar de Rapertingse school. Ik heb er een onderwijzeres persoonlijk gekend die het verband tussen criminaliteit en vreemdelingen niet wilde begrijpen. Absurd. Nog zo iemand die geloofde in de goedheid van onze bruine medemensen, zo dacht ik toen. Indien deze onderwijzeres nu nog werkzaam zou zijn in de Rapertingse school, ik denk dat de schooluitstap vast en zeker NIET geannuleerd zou zijn!

Onderwijsminister Hilde Crevits: "We hebben tegen 2022 maar liefst 60.000 nieuwe leerkrachten nodig". Het cijfer is gebaseerd op de demografische ontwikkeling... "Demografische ontwikkeling"?... Demografisch?...

Lieve zal die demografische toestanden eens vertalen in gewone mensentaal : er gaat in de toekomst een alarmerende aangroei komen van de allochtone schoolbevolking. Die bruintjes blijven zich onverminderd en gestaag vermenigvuldigen en opeenstapelen. Scholen krijgen de inschrijvingen niet meer bijgehouden.

Hilde Crevits vervolgt: "Er zijn te weinig studenten die starten met een lerarenopleiding. Een ander probleem is de uitval: een kwart van de startende leerkrachten haakt af na 5 jaar. Het aantrekkelijk maken van het beroep is een prioriteit. De uitval heeft te maken met werkonzekerheid, maar ook met frustratie door planlast."

Te weinig starters en teveel afhakers dus. Lieve zal haar gedacht eens zeggen over die afhakers. Waarom haken afhakers af?... Vele kinderen zijn thuis de baas en dan denken ze dat ze in school het ook voor het zeggen hebben. De inspraak van leerlingen én ouders is op school veel te groot. Leerkrachten laten ook onvoldoende zien wie de baas is in de klas en op de speelplaats. De meesten verschijnen niet in fatsoenlijke kledij voor de klas: slobbertruien of flodderjeans of diepe decolletés... Welk kind kan hiervoor nog respect opbrengen? Wanneer leerkrachten gezag uitstralen, zullen ze zeker niet na enkele jaren afhaken. Zij die respect afdwingen, blijven hun hele loopbaan lesgeven.

Het lerarenberoep aantrekkelijker maken, scholen bijbouwen... is water naar de zee brengen, is het probleem verleggen. Het primitief kweekgedrag van allochtonen moet éérst aangepakt worden. Er is nood aan een campagne om het paren en neuken af te remmen. Het moet afgelopen zijn met rollebollen zoals in de dierenwereld. Het Kwaliteitsonderwijs komt in het gedrang!   

En als er in de verre toekomst onvoldoende leerkrachten zijn? Wel, dan keren we Terug naar het tijdperk van de Flintstones!
In de toekomst gaan we afglijden naar een chaos, naar primitieve toestanden zoals vroeger in een klasje met 30 tot 40 leerlingen. Grote klassen met haringen in een ton, met sardienen in een veel te klein blikje, op de bank liggen griffel, lei en sponsje, en in de winter brandt de kolenkachel. Wie geen plaats vindt in de klas, mag op de grond zitten, of in de gangen is er ook nog plaats, en op de daken van het schoolgebouw ook nog. Dan is er ook nog de overdekte speelplaats om les te geven, of de turnzaal, of de refter... Er zullen ook meer containerklassen komen, om kinderen in vol te proppen. Bestaande schoolgebouwen zullen onbewoonbaar verklaard worden...

Waar is de tijd dat we alles onder controle hadden? Toen er naast de Vlaamse leerling nog geen allochtoon in de klas zat? Nu is het afgelopen met mijmeren over optimaal onderwijs, over  gedifferentieerd en individueelgericht onderwijs. Vergane glorie!... Dankzij onze leiders in dat landje!

Onverdoofd Slachten op Dierendag

Net nu vandaag alle beestjes vertroeteld moeten worden, leggen heel wat schaapjes een lijdensweg af. Onvoorstelbaar! Vorige week schreef ik mijn boosheid al van mij af. Nu ga ik het nóg eens zeggen: Ritueel slachten hoort helemáál niet thuis in onze traditionele samenleving. Middeleeuwse woestijnmanieren moeten hier gebannen worden. En uitzonderingen om religieuze redenen zijn flauwekul en een teken van slappe onderdanige toegeeflijkheid aan de islam. Wég met de islam! Barbaarse praktijken moeten radicaal verworpen worden, over de hele lijn!... Het gebeurt ook nog dat in de achtertuintjes van moslims schaapjes hun laatste adem uitblazen, beestjes vechten er hun laatste strijd, de doodsstrijd. Terwijl kleine moslimpjes van papa leren hoe ze een schaapje om zeep kunnen helpen en toekijken hoe het beestje lijdt...

En nog iets over het Dierenrijk

In de buurt waar ik woon zijn er twee poezenclans. Enerzijds de verdraagzamen die op hun snoet laten kloppen en al hun eten moeten afgeven, en anderzijds zijn er de nieuwe poezen die er pas wonen en denken dat de hele buurt van hen alleen is. Er is ook een rooie kater bij, die deugt het minst van allemaal... Toch is de dierenwereld bijlange niet zo complex als de mensenwereld. Beestjes hebben een eigen territorium dat ze afbakenen en verdedigen als er indringers binnenkomen. Indringers verjagen is heel natuurlijk in de dierenwereld. Beestjes laten zich niet vertrappelen, en de eigenheden van hun soort bewaren ze angstvallig. Alleen in de mensenwereld gebeurt dat, daar laten ze zich overrompelen en in de hoek duwen, mensen sturen de indringers niet weg naar de plek vanwaar ze gekomen zijn, en geven alles af om het de nieuwelingen comfortabel te maken... Iets heel raars in de mens zegt dat we iedereen moeten verdragen en aanvaarden. Dat is bijlange niet zo, wij hebben het volste recht en de plicht om onszelf en onze soortgenoten te verkiezen bóven vreemdsoortigen die we moeten negeren en verstoten... Ook het rassenonderscheid is geen probleem in de dierenwereld. Beestjes maken moeiteloos onderscheid in rassen, ze weten beter dan de mensen dat er superieure en inferieure rassen bestaan!

Het CGKR, als voorvechter van alles wat hier niet thuishoort, is erin geslaagd om het bericht over de Maserati van een Romazigeuner naar het fabeltjesland te verwijzen als onbenullige kettingmail.

Een peperdure sportwagen Maserati werd gesignaleerd voor een huis in Tielrode waar een 'arme' familie van Romazigeuners woont. Het huis werd hen toegewezen via het OCMW. De familie leeft ook van het OCMW en allerlei bijstand.

Roma-zigeuners leven vaak van het OCMW en krijgen door hun groot aantal kinderen vaak voorrang in sociale woningen of woningen van het OCMW, maar hebben daarnaast vaak rijkdommen en bezittingen zowel in het herkomstland als hier. Vaak zijn hun inkomsten illegaal, zodat er geen officieel spoor van terug te vinden is – als het OCMW al de moeite doet een poging tot onderzoek te ondernemen. 

Soms wordt het vermogen van Roma zelfs op uw kosten helemaal legaal opgebouwd: zo is er een groot Roma-gezin in Sint-Niklaas dat met de hoge OCMW-uitkering die het ontvangt voor alle kinderen en familieleden rustig een eigen huis aan het bouwen is. Dat kan en mag in dit land allemaal.

Die Maserati voor de deur van Romagezin, of dat nu klopt of niet, er zijn waargebeurde feiten waar niet omheen gedraaid kan worden, en die zeker niet als een fabeltje of een kettingmail geklasseerd kunnen worden.

De openbaar aanklager in de Hasseltse correctionele rechtbank heeft donderdag in totaal 28 jaar gevangenisstraf gevorderd voor een elfkoppige familie van Roma-zigeuners. De familie wordt verdacht van 36 feiten van woninginbraken en diefstallen. De 11 leden van een Romafamilie verschenen voor de rechter om zich te verantwoorden voor hun misdaden.

Vader en moeder, die de bende leidden, gaven instructies aan hun familieleden om een diefstal te plegen. Beiden riskeren elk 4 jaar cel en een verbeurdverklaring van 100.000 euro.

De familieleden leven van een uitkering, terwijl anderen geen officieel inkomen hebben.

Ze kozen oudere en bejaarde slachtoffers uit, die slecht te been waren of goedgelovig. Soms deden de vrouwen zich voor als iemand van het Wit-Gele Kruis om het huis binnen te geraken. Eenmaal binnen lieten ze de voordeur open, zodat de anderen in de woning naar juwelen en geld op zoek konden gaan. Of ze stelden zich voor als nieuwe buren, of kwamen een pakje leveren zogezegd voor de buren die niet thuis waren. Ze wilden dan een briefje achterlaten.

Het academiejaar 1970-1971 was een onvergetelijk jaar. Mijn examens waren allemaal afgelegd, alleen aan mijn thesis moest nog gewerkt worden. Ik gunde mezelf de luxe om daarvoor een heel jaar rustig uit te trekken. Een héél jaar voor mij alleen. Een soort zelfstandige was ik dus. Eentje die niets verdiende, maar wel verteerde. Om de huur van mijn kot te kunnen betalen, nam ik studentenjobs aan, zoals platen draaien in een dancing. Het was de nostalgische tijd van 'Du' van Peter Maffay en nog zovele andere tegelplakkers...

Agressiviteit! Professor Dellaert (foto), hoogleraar psychopathologie, lanceerde een ongewone definitie van agressiviteit die getoetst moest worden door een onderzoek. Ik was onmiddellijk gecharmeerd door zijn opvatting over agressiviteit: "Agressiviteit is de eigenschap waarmee we in staat zijn de obstakels te verwijderen die onze levensontplooiing in de weg staan". Daartegenover zou dan de submissiviteit staan, het vermijden van obstakels, het zich schikken naar moeilijke omstandigheden.

Om te beginnen was er de literatuurstudie. Over de verschillende en uiteenlopende opvattingen van agressiviteit. Daarvoor trok ik me graag terug in de Leuvense bibliotheek op het Ladeuzeplein. Ik vertoefde er graag omdat er zo'n onaardse stilte heerste, zoals in een kerk, maar nog véél erger. Ook in de bibliotheek van het Psychologisch Instituut in de Tiensestraat voelde ik me thuis, maar die was te modern en miste het charisma van de grote universiteitsbibliotheek op het Ladeuzeplein.

De literatuurstudie was een grandioze inspiratiebron om alle trekken van agressiviteit en submissiviteit op te sporen. Nu moest Dellaerts hypothese, een tegengesteld verband tussen agressiviteit en submissiviteit, bewezen worden aan de hand van een agressiviteitsvragenlijst. Een vragenlijst waaraan ik met eindeloos monnikengeduld gewerkt heb. Ze bestond uit 60 beweringen waarin telkens de twee aspecten van agressiviteit in vervat waren: "doelgerichtheid" en "het verwijderen van obstakels".

De vragenlijst werd aangeboden aan een grote groep proefpersonen, een erg diverse samenstelling: studenten, volwassenen, en ook neurotici uit de kliniek van Dellaert. Hen werd gevraagd om de 60 beweringen te rangschikken volgens het best passend bij hun persoonlijkheid...

Ik ben aan het afdwalen en aan het theoretiseren. Mijn lezers vallen in slaap, voel ik... Voor geïnteresseerden verwijs ik graag naar: 'Bijdrage tot de definiëring van de agressiviteit en de submissiviteit door middel van de Q-methode van W. Stephenson', door Lieve Vandenhoudt, onder leiding van Professor Dr. R. Dellaert. Faculteit psychologie en pedagogische wetenschappen, departement psychologie 1971.

Ergens in de donkere archieven van de bibliotheek in de Tiensestraat ligt mijn werk te vechten tegen de tand des tijds. Toen kostte het me bloed, zweet en tranen...

Een temperamentvolle reactie van Jean wil ik hier graag in een kadertje zetten:

"De islamlessen moeten niet gecontroleerd worden, maar totaal verboden worden, die smeerlapperij hoort hier niet thuis, onze kinderen hebben die achterlijke gewelddadige rotzooi niet nodig in hun leven, het was het is en het blijft barbaarse smeerlapperij gebaseerd op barbaars geweld.

Nooit of te nimmer zal ik er een fractie van een seconde respect voor tonen, ik walg van die barbaarse rotzooi en zijn aanhangers."

02-10-2014 om 17:32 geschreven door Jean

Vandaag vieren we het feest van de engelbewaarders. Niét de engelbewaarders van allochtonen en moslims, want die hebben hun eigen beschermengelen, waarvan patrones Paula D'Hondt en Pater Leman de pioniers waren. Zij legden samen de eerste steen van een hele hoop malse kussentjes om onder de poep van allochtone leerlingen te leggen.

Onze bewaarengelen zijn van een ander ras, een zuiverder ras, met veel meer superioriteit. Zij zijn puur en onbaatzuchtig, en leiden feilloos hun beschermelingen door het leven, langs hindernissen en hinderlagen, langs bekoringen en gevaren, zij trotseren aanslagen van vijandelijke engelen die illegaal trachten binnen te dringen in het engelenwereldje dat hermetisch afgesloten is voor vreemde engelen.

Dus op 2 oktober worden alle engelbewaarders in het zonnetje gezet. Het is zoiets als moederdag, met dat verschil dat engelen onzichtbaar zijn, maar ze zijn er wél. Probeer dat eens uit te leggen aan een psychiater, die slaat tilt, en voor de rest van het spreekuur moet die man half bewusteloos opgevangen worden door zijn eigen patiënt. Dat is nóg eens gebeurd toen Lieve hem vertelde dat Eva haar beste vriendin was, en Adam haar vurige minnaar. Mijn psychiater geloofde me niet, en dus zat die man zélf met een dik probleem!...

Lieve heeft meer dan één engelbewaarder, dat is echt teveel van het goede. Zij wordt overbeschermd. Links én rechts van haar wandelt er een engel met haar mee, dag en nacht, ze lossen elkaar allemaal af. Geen seconde verliezen ze me uit het oog. En dat is zo al mijn hele leven. Stoute zijpaadjes mag ik nooit inslaan, want dan sleuren ze me terug naar de saaie hoofdweg. Roef! Verleidingen en andere lekkernijen in duistere hoekjes moet ik laten liggen...

Nu ik éindelijk wat volwassener geworden ben, heb ik besloten om de engelen van me af te schudden. Op een mooie dag ga ik hen verschalken en begeef ik me op weg naar zondige verlokkingen en wereldse geiligheden, het kan niet losbandig genoeg zijn. De losbol uithangen, dát wil ik!...

Engelbewaarders mogen gevierd worden, maar ze moeten niet overdrijven...

De laatste maanden blijft een prangende vraag mij kwellen. Hoe gaan de huidige islamleerkrachten om met de ISIS-terreur? Wat vertellen zij in de islamlessen tegen hun moslimleerlingen? En wat gebeurt er tijdens de koranlessen op woensdag en zaterdag?... Als ik Hilde Crevits was, zou ik onaangekondigd her en der een islamles gaan volgen in de scholen, bij wijze van steekproef. En dan vragen stellen aan de leerlingen, niet aan de islamleraar, aan de moslimleerlingen zelf. Eens zien wat er uit de bus komt over de islamitische waanzin... Ik zeg het nog eens: het islamonderricht had allang beter gecontroleerd moeten worden, islamlessen heb ik altijd gezien als kleine moskeetjes waarin moslimleerlingen gaar gekookt worden. Islamonderricht is tegenstrijdig met de pogingen van de overheid om moslims te laten integreren in onze maatschappij. Islamlessen hadden nooit mogen bestaan! Moskeeën nog veel minder... Enz...

Aanleiding tot deze bedenkingen was een mail van Sim, een collega-blogger die me volgende tekst stuurde plus 52 (!) foto's van ISIS-gruweldaden. Pure Horror! Waanzin in het kwadraat! Is dát de islam?!...     

Ingezonden door Sim: https://blog.seniorennet.be/sim

Ik kon spijtig genoeg de ganse reeks niet uitzien... te erg. Grts, Sim  

Ik heb in mijn carrière heel wat moeten afrekenen met moeials en ambetanteriken die het niet eens waren met mijn werkwijze. Een normaal mens had allang de pijp aan Maarten gegeven, maar aangezien ik niet helemaal correct ineen geknutseld zit, bleef ik vechten en me verzetten tegen andersdenkenden, de linksen, die vergeefs probeerden om me op andere gedachten te brengen. Daarom kan ik zo goed spiegelschrift schrijven. Alle rebellen, averechtsen en tegendraadsers kunnen dat.

Nu zal ik eens vertellen over een incidentje waarbij Lisette C., kleuterinspectrice, de hoofdrol speelde. De bijrollen waren weggelegd voor Tony T., VLO-coördinator, Horbert en Mosselmans. Natuurlijk. Als er te wringen valt is Horbert altijd van de partij. Broederlijk samen met Mosselmans, het verachtelijke linkse clubje!

Schoolfeest 1980 in de school van directeur Mosselmans. Op de zonovergoten speelplaats liep Lisette C. achter de VLO-coördinator aan. Tony, bezeten en gedreven door het vers uitgevonden VLO-virus (VLO = Vernieuwd Lager Onderwijs). VLO! Wie herinnert zich nog het begin van de rage rond het Vernieuwd Lager Onderwijs, en de pijnlijke groeischeuten? En de vernieuwde wiskunde? Een soort wiskunde dat kinderen in verwarring bracht. Het leerde hen tekenen en rondjes trekken, maar van wiskundig redeneren was er geen sprake. Ik ben de namen vergeten van de gekke uitvinders die een lachertje maakten van het wiskundig denken.

Lisette C. crosste dus achter Tony T. aan op de speelplaats. "U heb ik nodig!" krijste Lisette. Ze riep niet "Ik heb u nodig", neen, "U heb ik nodig". Dat is een tactisch trucje om de andere al direct voor zich te winnen.

En toen rammelde Lisette haar grieven af tegen Tony, over mij en mijn werkmethode. De man liet zich inpakken door sluwe Lisette. (Tussen haakjes: Lisette is toevallig de moeder van Ingrid Lieten, maar daar kon Ingrid niets aan doen). Lisette vond dat ik mij op háár terrein begaf door mijn onderzoeksresultaten te laten volgen door remediëringstips. Een logische werkwijze die gesteund werd door Horbert en Mosselmans, maar beide lafaards wilden Lisette, een Limburgs sp.a-boegbeeld, niet dwarsbomen, en ze zwegen. Wél organiseerden ze een hele reeks gemoedsrustverstorende vergaderingen. Om haar te paaien, om haar te laten zien dat ze met mijn werkmethode bezig waren.

Mijn eerste stappen in de beroepswereld waagde ik in de Schoolpedagogische Dienst in Eindhoven. Een grensgeval was ik, of liever: een grensarbeider. Ook daar volgde ik de procedure die ze me in mijn opleiding geleerd hebben: onderzoeksresultaten laten volgen door oefeningen om de vastgestelde hiaten weg te werken bij leerlingen. Remediërende oefeningen waren inherent aan het testonderzoek. Een testonderzoek zonder meer is waardeloos. Daar mochten geen woorden aan vuil gemaakt worden. En toch gebeurde het. Heel wat besprekingen en discussies gingen door om de politieke verstandhouding met Lisette C. te handhaven, Lisette C., een socialiste in hart en nieren, en in alle andere gewanden ook nog!