Er was voldoende stof om te starten met het publiceren van een resem roddelberichtjes en controversiële artikels. Alles was al klaar om aan mijn 'memoires' te beginnen. Ja, 'Memoires', dat was vroeger de titel van mijn blog toen geen kat mijn blog kwam lezen,  toen ik alleen maar voor mezelf aan het schrijven was. Het was ook de tijd dat mijn schuilnaam 'Sien' was.

De nachtelijke dief ving bot, maar hij had wél mijn speurwerk van maanden en jaren dooreen gehaald. Ik heb al eens verteld dat ik mijn belevenissen en bedenkingen over migrantendiensten, integratiecentra, collega's, leerkrachten, directies en allochtonen uitvoerig noteerde op kattebelletjes, kladjes, kantlijnen van berichten, op alles waarop geschreven kon worden... Het was de oerbasis van mijn blog, de oerkreet van mijn lieviaanse roerselen!

Blijkbaar was ik de allereerste die ochtend om mijn geheime papieren bijeen te grabbelen om ze voortaan thuis te bewaren. Nadien heeft niémand me ooit aangesproken over de inhoud van de paperassen die daar voor iedereen bloot en open ter inzage lagen. Zo zie je maar dat niemand geïnteresseerd was in mijn schrijfsels... Ze moesten eens weten...

Nog één islamitisch getint berichtje, en daarna schakel ik weer terug over naar Schoolperikelen. Het zou zonde zijn om mijn linkse ex-collega's met rust te laten. Ze hadden maar niet zo hevig moeten supporteren voor De Allochtoon en De Multiculturaliteit.

In het Franse Val d'Oise kwamen vorig weekend moslims bijeen om te luisteren naar wat imams te vertellen hadden over 'het slaan van je vrouw'. De vergadering werd verstoord door twee topless activistes.

Feministen, Dolle mina's... Ach... Maar deze keer genoten ze echt mijn sympathie.

Topless activistes Femen bestormen podium tijdens moslimconferentie

Twee vrouwen hebben vorige zaterdag het podium van het Salon Musulman in het Franse Val d'Oise bestormd op het ogenblik dat twee imams de aanwezigen toespraken. De activistes van 25 en 31 jaar oud gooiden hun T-shirts weg en grepen de microfoon. Ze riepen feministische slogans in het Frans en Arabisch vooraleer ze hardhandig van het podium werden verwijderd.

Op hun bovenlijf hadden de dames "Je suis mon propre prophète" (Ik ben mijn eigen profeet) en "Personne ne me soumet" (Niemand onderwerpt mij) geschreven. Volgens Inna Shevchenko, een woordvoerster van de feministische groepering, bespraken de imams op dat ogenblik of het al dan niet gepast is om je vrouw te slaan.

Stelletje idiote moslims. Van je vrouw blijf je af, tenzij je haar wilt beminnen en de liefde met haar wilt bedrijven! Is er nu echt niemand die de achterlijke moslims hiervan kan overtuigen?

In het Maximiliaanpark is een team van psychologen gestart met de psychologische begeleiding van asielzoekers. Er is grote nood aan psychische en emotionele opvang omdat ontheemding en ontworteling het psychisch welzijn bedreigen. En er zullen er nog veel meer asielzoekers met hun psyche in de knoop geraken. We gaan hier nog wat beleven met de 'Geestelijk Ontredderde Vluchteling'. 

Immigranten verlaten hun vertrouwde stek, nemen afscheid van hun geboortegrond, van hun vaderland, van hun cultuur, en begeven zich op weg naar het onbekende, naar een nieuwe cultuur, een cultuur waarin ze helemaal geen roots hebben. Eerst komt er de cultuurschok en dan de verwarring, een ijl gevoel.

Zijn de asielzoekers bij hun vertrek wel gewaarschuwd voor de akelige impact van migratie op hun pyschisch leven?

Omdat ze geen wortels hebben in hun nieuwe omgeving zijn ze vatbaarder voor depressies, inzinkingen, ontwenningsverschijnselen en jetlagsproblemen. Ze raken het noorden en de kluts kwijt, elk houvast valt weg, waarna een complete desoriëntatie volgt.

Ooit begonnen ontdekkingsreizigers en andere avonturiers aan een lange reis. Ze belanden in een spiksplinternieuwe omgeving zonder iets herkenbaars, zonder vertrouwdheden. Geplaagd door heimwee beginnen ze rond te dolen op zoek naar hun verloren identiteit. Er komt een proces op gang waarbij hun thuisland geromantiseerd en verheerlijkt wordt. Ze belanden in een diep depressief dal, een niemandsland tussen twee culturen, waarin ze spartelen als ontheemden zonder sokkel, in een zone tussen oude en nieuwe wortels, een zone met geen enkele garantie op vastigheid omdat ze blijven haperen in een bi-culturele situatie, van waaruit de desoriëntatie graag zal evolueren naar blijvende psychische stoornissen. Algehele geestelijke ontreddering. Daarna is de stap naar criminaliteit erg klein.

Zo zien we dat de geestelijke gezondheid van een asielzoeker aangetast wordt door immigratie. En wijzelf? De inboorlingen? Wij hebben al karrevrachten armoede geïmporteerd: materiele, intellectuele en nu ook al geestelijke armoede.

Als die minderwaardige mensensoorten zich onder ons gaan mengen, betekent dat de ondergang van onze beschaafde westerse volkeren.

Het Prijskaartje van Immigratie: Ontwortelingsdepressie! Therapie: Terugkeer naar hun Vertrekpunt!

Ik heb al eens verteld over Eulalie en Eufrasie. Mijn ontmoeting met hen was zo plezant dat ik ze uit de oude blogdoos gegrabbeld heb. 

Eulalie en Eufrasie gaven vroeger les in een BLO-school, zo ergens op den boerenbuiten waar migrantengezinnen nog niet de weg naartoe gevonden hadden. Het schooltje telde slechts één Turkse leerling, en precies met die ene losbol hadden ze meer last dan met tien Vlaamse belhamels samen.

Eulalie en Eufrasie wisten niets over de migrantenproblematiek, een beetje wereldvreemd waren ze, maar ik heb hen wijzer gemaakt, en dat deed me enorm veel deugd. Terwijl we herinneringen ophaalden en ervaringen uitwisselden, merkte ik dat ze nog niet veel meegemaakt hadden omdat er enkel Vlaamse leerlingen in hun klasjes zaten.

"BLO-kindjes zijn lief en aanhankelijk, ze zijn een handelbaar groepje in de klas, dankbaar om les aan te geven", zo vertelde juffrouw Eulalie. "Maar het laatste schooljaar heb ik het érgste meegemaakt!". Ze vertelde over enkele kindjes met een zware mentale handicap, en alsof dat niet genoeg was, zat er ook nog een Turks jongetje in de groep.

"Turks gezeik dus", hielp ik Eulalie. En Eulalie was blij met mijn aangever, en ook blij met het nieuwe woord dat ze pas geleerd had.

"Ja, Turks gezeik, ik ben er slaags mee geraakt, want die jongen wilde niets aannemen van mij, die andere kindjes respecteerden me temninste... En eigengereid dat die knul was, en alles beter willen weten... Ik wou dat er een islamleraar kwam om hem te temmen, maar voor dien enen Turk krijgen we geen islamleraar toegewezen"... "Turks gezeik" vulde Eufrasie aan.

Tot mijn grote genoegen merkte ik dat Eulalie en Eufrasie de nieuwe uitdrukking "Turks gezeik", die ze pas van mij geleerd hadden, graag gebruikten, ze genoten van de nieuwe oneliner!

Terwijl Europa ligt te zieltogen, zijn er al overbevolkte steden waar het drummen en dringen is, waar de verstikkende mensendichtheid de adem afsnijdt.

Munchen zit vol! Sinds 31 augustus heeft München al 63.000 vluchtelingen opgevangen en afgelopen weekend zijn er nog eens 14.400 bijgekomen. De opvangcapaciteit zit nu aan zijn uiterste limiet.

Volgend weekend zijn er de Oktoberfeesten. Bierdrinkers en vluchtelingen... dat is een ontvlambare combinatie. Het zal vonken geven, en spektakel ook. De spanning voelen ze nu al snijden in München.

Goed mogelijk dat het jaarlijks volksfeest zijn laatste adem gaat uitblazen en nooit meer zal terugkeren. Daar waar moslims zijn, laten ze een spoor van vernieling achter.

Een Treurwilg in de krant is bezorgd om het lot van de vluchtelingen. Hij vreest voor de asielzoekers als die oog in oog komen te staan met aangeschoten festivalgangers... Zeg eens meneer de Treurwilg, zou het niet andersom zijn? Een moslim wordt al onwel bij de aanblik van een pint bier, de alcoholgeur maakt hem misschien wel agressief en opgewonden... IK vrees voor de bierdrinkers.  

Laat ons hopen dat alle vluchtelingen zich als Duitser vermommen en vrolijk deelnemen aan de bierfeesten... Nee, deze opperste integratie zal wel een utopie zijn.

Het is niet nieuw wat Peter Adriaenssens naar voren schuift. Hij wil kleinere kleuterklasjes om STILLE KINDEREN meer aandacht te kunnen geven.

Eerst even terug in de tijd. Nederland, begin jaren 70. 'Gedifferentieerd Onderwijs' was een nieuwe hype in de onderwijswereld. De leerling als individu werd centraal gesteld. En de individualiteit van elk kind komt het best tot zijn recht in kleine groepen. Toen al, bijna een halve eeuw geleden!

De kinderpsychiater heeft het over 'stille kinderen', en dan haalt hij heel voorzichtig de 'taalbarrière' aan die noodzaakt tot kleinere groepen.

Wanneer is een kind 'stil'? Op de eerste plaats wanneer het de taal van de kleuterjuf niet begrijpt en zelf geen taal kan produceren. In ons multicultureel onderwijs zijn het de migrantenkinderen die taalarm en taalgehandicapt zijn. Ik begrijp de kinderpsychiater niet dat hij rond de pot draait, en dat hij 'stille kinderen' niet gewoon allochtone kinderen noemt.

Gelukkig neemt het katholieke onderwijs een ander standpunt in. Maar ook zij zeggen niet rechtuit dat de aanwezigheid van allochtone kinderen kleinere klassen noodzakelijk maakt. Neen, ze spreken van 'homogene groepen' die best groot mogen zijn: "In grote groepen stimuleren kinderen elkaar en dagen ze elkaar intellectueel uit."...

Ikzelf voeg er aan toe: "Maar dan moet de groep wel homogeen zijn en niet gestoord worden door de aanwezigheid van anderstaligen."

In kleine groepen, waarvoor de kinderpsychiater pleit, zullen anderstaligen alle aandacht naar zich toe trekken terwijl de Vlaamse kleuter stilletjes en beleefd zijn beurt afwacht. Op z'n Vlaams dus. De Vlaamse Stille Kleuter!... Laat Vlaamse kleuters onderling concurreren in grote groepen, ze zijn op hun best in gezelschap van soortgenoten, zonder allochtone stoorzenders.

Kinderpsychiater Peter Adriaenssens maakte één opmerking die de onderwijswereld aan het denken moet zetten over een schoolplicht vanaf het eerste kleuterklasje: "De kleutertijd is de belangrijkste periode in de ontwikkeling van het kind"... Schoolplicht vanaf het prille begin!

Vandaag heb ik de luierik uitgehangen. Meestal gebeurt dat opzettelijk, andere keren zijn het toevalligheden die me loom maken en me verplichten om niets te ondernemen. Gewoon stil zitten in het zonnetje achter een lekker biertje. Niet bewegen en zo min mogelijk me opwinden. Aan plezante dingen denken en akelige gedachten verbannen.

Terwijl ik daar zo zit te genieten en te mijmeren in de wildernis - ik heb al verteld dat mijn tuin verwilderd is - komt het poesje van de buren mij gezelschap houden. Ze heeft vandaag weer eens haar liefde verklaard voor mij. Languit strekt ze zich naast me neer in het groene gras en begint dan aan een uitvoerige wasbeurt. Lek, lek, lek. Als ik haar wil strelen krijgen mijn vingers ook een wasbeurt en duwt ze met haar natte snoet tegen mijn hand.  Overal waar ik ga of sta, volgt ze me. Ik kan nooit eens incognito in mijn eigen tuin ronddwalen.

Het beestje weet drommels goed dat ik een voorraad exclusief kattenvoer in huis heb. Heerlijke brokjes. En een speciaal poezenservies ook nog. Vandaag stond op haar menu een fricassee van konijn en eend, van zalm en garnalen, en van kalkoen en kalfsvlees. Eerst begint het beestje aan de saus te likken, maar uiteindelijk eet ze toch alles op. Bordje leeg. Klaar voor de afwas.

Na de schranspartij rolt ze zich op, geeuwt met een wijd open mondje en maakt zich klaar voor een dutje. Ik voel het al. De genegenheid is afgelopen. Ik tel niet meer mee. Ze ziet me niet eens meer staan. Ook de liefde van een poesje gaat door het maagje. En als er dan echt niets meer te beleven valt bij mij, vertrekt ze naar haar baasjes, die wonen hier even verderop. Tot morgen poesje!

In de Antwerpse kleuterschool 'De Bijtjes' heeft een 5-jarige kleuter een verhaal uit z'n duim gezogen om een blanke juf in diskrediet te brengen. Hierbij werd hij geïnspireerd door zijn hysterische mama die hem dicteerde wat hij moest zeggen. De Turkse mama zette haar gemanipuleerde 'ondervraging' op haar Facebookpagina, waarin de jongen vertelt dat de juf hem wurgde. Zij eist het ontslag van de juf. De school spreekt de verdachtmakingen tegen omdat de juf niet eens aanwezig was op de speelplaats toen de verzonnen feiten zich voordeden.

Het is een uitheemse truc om autochtonen te intimideren, en die lukt omdat brave bange Vlamingen krampachtig hun goede verstandhouding met allochtonen willen tonen, waardoor ze een begripvolle en onderdanige houding aannemen, hun bereidheid tot een dialoog deemoedig etaleren, en vooral niet willen kwetsen. Een ideale voedingsbodem om de verhitte gemoederen nog meer aan te wakkeren.

Gaan we weeral Blokkendoosachtige toestanden krijgen met hysterisch opgewonden allochtone ouders aan de schoolpoort? En achterlijke tafereeltjes met samentroepende ouders die een onschuldige blanke juf viseren? Alle ingrediënten zijn er weer om barbaarse taferelen te zien aan een Vlaamse schoolpoort. Onze eigen schuld. We zijn veel te beleefd tegenover allochtonen. Allochtonen moeten hun plaats kennen, en die is achteraan in een samenleving waarvan ze blij mogen zijn dat er deel van mógen uitmaken.

Ik hoop dat ze waterkanonnen gaan inzetten aan de schoolpoort om de kudde woestijngekken uiteen te drijven. En dat de aanstookster van het tumult beboet wordt wegens het aanrichten van geestelijke ravage bij de juf. Misschien komt het allemaal niet zover omdat het 'spreekbeurtje' van de kleuter té ongeloofwaardig klinkt.

Botsing van culturen in een multicultuur! Bij meningsverschillen of klachten heb ik Vlaamse ouders altijd gekend als rustig en beschaafd een gesprek aanvragen met de schooldirectie of met de betrokken leerkracht. Individueel, niet in groep. Rustig en beschaafd. Niet als wildemannen in een groep kabaal staan maken, tieren en roepen aan een schoolpoort. Dat doe je niet. Dat is primitief gedrag. Achterlijk en onbeschoft. Met geen enkel respect voor leerkrachten en school.