Vandaag heb ik de luierik uitgehangen. Meestal gebeurt dat opzettelijk, andere keren zijn het toevalligheden die me loom maken en me verplichten om niets te ondernemen. Gewoon stil zitten in het zonnetje achter een lekker biertje. Niet bewegen en zo min mogelijk me opwinden. Aan plezante dingen denken en akelige gedachten verbannen.

Terwijl ik daar zo zit te genieten en te mijmeren in de wildernis - ik heb al verteld dat mijn tuin verwilderd is - komt het poesje van de buren mij gezelschap houden. Ze heeft vandaag weer eens haar liefde verklaard voor mij. Languit strekt ze zich naast me neer in het groene gras en begint dan aan een uitvoerige wasbeurt. Lek, lek, lek. Als ik haar wil strelen krijgen mijn vingers ook een wasbeurt en duwt ze met haar natte snoet tegen mijn hand.  Overal waar ik ga of sta, volgt ze me. Ik kan nooit eens incognito in mijn eigen tuin ronddwalen.

Het beestje weet drommels goed dat ik een voorraad exclusief kattenvoer in huis heb. Heerlijke brokjes. En een speciaal poezenservies ook nog. Vandaag stond op haar menu een fricassee van konijn en eend, van zalm en garnalen, en van kalkoen en kalfsvlees. Eerst begint het beestje aan de saus te likken, maar uiteindelijk eet ze toch alles op. Bordje leeg. Klaar voor de afwas.

Na de schranspartij rolt ze zich op, geeuwt met een wijd open mondje en maakt zich klaar voor een dutje. Ik voel het al. De genegenheid is afgelopen. Ik tel niet meer mee. Ze ziet me niet eens meer staan. Ook de liefde van een poesje gaat door het maagje. En als er dan echt niets meer te beleven valt bij mij, vertrekt ze naar haar baasjes, die wonen hier even verderop. Tot morgen poesje!

In de Antwerpse kleuterschool 'De Bijtjes' heeft een 5-jarige kleuter een verhaal uit z'n duim gezogen om een blanke juf in diskrediet te brengen. Hierbij werd hij geïnspireerd door zijn hysterische mama die hem dicteerde wat hij moest zeggen. De Turkse mama zette haar gemanipuleerde 'ondervraging' op haar Facebookpagina, waarin de jongen vertelt dat de juf hem wurgde. Zij eist het ontslag van de juf. De school spreekt de verdachtmakingen tegen omdat de juf niet eens aanwezig was op de speelplaats toen de verzonnen feiten zich voordeden.

Het is een uitheemse truc om autochtonen te intimideren, en die lukt omdat brave bange Vlamingen krampachtig hun goede verstandhouding met allochtonen willen tonen, waardoor ze een begripvolle en onderdanige houding aannemen, hun bereidheid tot een dialoog deemoedig etaleren, en vooral niet willen kwetsen. Een ideale voedingsbodem om de verhitte gemoederen nog meer aan te wakkeren.

Gaan we weeral Blokkendoosachtige toestanden krijgen met hysterisch opgewonden allochtone ouders aan de schoolpoort? En achterlijke tafereeltjes met samentroepende ouders die een onschuldige blanke juf viseren? Alle ingrediënten zijn er weer om barbaarse taferelen te zien aan een Vlaamse schoolpoort. Onze eigen schuld. We zijn veel te beleefd tegenover allochtonen. Allochtonen moeten hun plaats kennen, en die is achteraan in een samenleving waarvan ze blij mogen zijn dat er deel van mógen uitmaken.

Ik hoop dat ze waterkanonnen gaan inzetten aan de schoolpoort om de kudde woestijngekken uiteen te drijven. En dat de aanstookster van het tumult beboet wordt wegens het aanrichten van geestelijke ravage bij de juf. Misschien komt het allemaal niet zover omdat het 'spreekbeurtje' van de kleuter té ongeloofwaardig klinkt.

Botsing van culturen in een multicultuur! Bij meningsverschillen of klachten heb ik Vlaamse ouders altijd gekend als rustig en beschaafd een gesprek aanvragen met de schooldirectie of met de betrokken leerkracht. Individueel, niet in groep. Rustig en beschaafd. Niet als wildemannen in een groep kabaal staan maken, tieren en roepen aan een schoolpoort. Dat doe je niet. Dat is primitief gedrag. Achterlijk en onbeschoft. Met geen enkel respect voor leerkrachten en school.

Vroeger, dat was een lege straat zonder auto's en alleen maar het geluid van tsjilpende mussen... Toen de boer op zijn akker het angelus bad en daarna weer zijn werk voortzette met paard en ploeg. Het was de tijd van Tony Corsari en Bonanza.

In die lang vervlogen tijden waren er charmante dorpsschooltjes zonder bruine nieuwkomertjes. Het zonnetje op de speelplaats scheen er alleen voor de wittekopjes. Vogeltjes floten blij in bomen, bomen die pronkten met hun zomerse volbloei. En rondom de speelplaats groeiden er overal kleurige bloemetjes. Het was de tijd van zon, van kleur en van bloemen.

Kinderen speelden er met de hoelahoep, met de bal, speelden krijgertje en zakdoekleggen, en ze maakten nooit ruzie. Het was de tijd van eenvoud, van sereniteit en geluk.

Opgewekte moedertjes  kwamen hun kindjes halen na schooltijd. Geen opa's, geen oma's. Moedertjes werkten vroeger niet, ze zorgden thuis voor een liefdevolle opvang van hun kindjes. Het was de tijd van Vlaamse kroostrijke gezinnen.

Vroeger kregen we op de dag van onze Plechtige Heilige Communie wijwatervaatjes en paternosters cadeau. Het was de mooiste dag van ons leven, werd ons wijsgemaakt. Het was de tijd van kerk, pastoor en klokkengelui.

Vroeger was iedereen in het dorp 'eigen volk'. Iedereen voelde er zich thuis. En de achterdeur stond altijd open omdat iedereen welkom was voor een praatje. Het woord 'criminaliteit' moest nog uitgevonden worden. Pier en Pol zeurden wat zorgeloos aan den toog achter hun pintje, en daarna gingen ze hun vrouwtje verwennen. De radio liet horen: "Over 25 jaar zal ik jou nog steeds beminnen"... Het was de tijd van eigen mensen, van eigen volk, van mensen die elkaar begrepen en meevoelden met elkaar, die van elkaar hielden omdat ze elkaar kenden.

De tijd van de Cartwrights en van Tony Corsari is allang voorbij, en nonkel Bob heeft ook allang geen gitaar meer. Een geforceerde multiculturaliteit wordt nu in stand gehouden, waarin we ons onwennig voelen, onveilig voelen, niet thuisvoelen... Geen open achterdeur meer voor een praatje met de buren.

Vroeger bestonden rare woorden zoals 'allochtoon', 'asielzoeker', 'multiculturaliteit' niet. Die moesten nog uitgevonden worden omdat de samenleving begon te ontaarden. Het wérd toen de tijd van verandering, van verwildering en ontkenning van eigenheden...

Bedoelt Juncker dat er nog maar 10 vluchtelingen mogen toegelaten worden in Europa, of wil hij zeggen: "Stop! 't is genoeg! Allemaal terug!"... En dan zegt ie ook nog dat we niet trots genoeg zijn op onze Europese Unie. Iemand zou hem eens moeten vertellen dat trotse Europeanen niet van vreemdelingen houden.

Lees veel meer over Juncker bij Houzee: http://blog.seniorennet.be.rechts

Opvang van Vluchtelingen in Vlaamse gezinnen

Het is zover. Geen opvang meer in louche  zolderkamertjes, maar een complete inmenging van vreemdelingen in onze Vlaamse huishoudens.

Minderjarigen en gezinnen op de vlucht kunnen binnenkort opgevangen worden in Vlaamse pleeggezinnen. Pleegzorgdiensten en Vluchtelingenwerk Vlaanderen werken aan een proefproject om vluchtelingen onder te brengen in Vlaamse gezinnen.

Het Verstoorde Vlaamse Gezin

Geëngageerde Vlaamse gezinnen hebben zich al spontaan gemeld om hun huis open te stellen voor de opvang van een jongere of zelfs van een hele voortvluchtige familie. Pleegzorg zal de kandidaat-gezinnen screenen op motivatie en draagkracht.

Ik struikelde en viel over het woord 'SCREENEN'... Vlaamse gastgezinnen tonen hun gulle goedheid en willen arme stumperds opnemen in hun huiselijke kring. En daar bovenop worden die brave Vlamingen nog eens gescreend! Het Goede Hart van de Gulle Vlaming bonst alweer op 't verkeerde moment en speelt hem parten. Hij is gewend om zijn hebben en houden te delen met anderen. Nu ook weer. De Gulle Vlaming wordt op de rooster gelegd, niét de Indringer, niet de Vluchteling die zich als totaal onbekende aandient in het Vlaamse gezin.

De Bodemloosheid van een Vluchteling

Geert Bourgeois (N-VA) zoekt vrijwilligers om nieuwkomers te helpen met hun lessen Nederlands, met hun integratie op het werk en het met het leren van de Vlaamse waarden.

Als het woord 'Meulenberg' valt, denken we automatisch aan criminaliteit, meer bepaald aan drughandel en oorlogszuchtige straatrellen. We denken dan ook aan allochtonen die er de baas zijn, en waar burgemeester en politie doen alsóf ze de baas zijn.

Om de zoveel tijd worden we om de oren geslagen met politie-interventies, in de hoop dat de burger alle vorige incidenten vergeten is. Wel, het is nu al meer dan een kwart eeuw (!) dat Meulenberg een kwalijke reputatie heeft, geruchten deden vroeger de ronde dat politieauto's liever met een wijde boog omheen Meulenberg reden. Ja, dat was toen de tijd van wegkijken en hopen dat "het allemaal wel goed zou komen".

Niets is goed gekomen. De allochtonen hebben zich ondertussen in der minne voortgeplant en vermenigvuldigd, en hun drugs deden dat ook.

Ochtendstond heeft goud in de mond. Met die kreet in gedachten trokken eergisterochtend 100 gewapende manschappen binnen in diverse huizen in Meulenberg. De grootschalige actie leverde 7 arrestanten op, verdacht van drughandel. Dat kon alleen maar omdat de politie niet gewacht had tot de ochtendlijke wekkers afliepen. Dat heet dan een 'strategische aanpak van de criminaliteit'. Ik weet niet of de criminelen pyama's droegen toen ze gearresteerd werden. Maar het waren wel 'Belgen' volgens de journalisten... terwijl Meulenberg uitpuilt van de Turken.

De fundamenten van crimineel gedrag worden gelegd in de kinderschoenen. Het ambacht van 'crimineel' wordt ook wel overgedragen van vader op zoon, via de genen ofwel door het aanleren van het 'beroep' tijdens het leven. Oefening baart criminaliteit.

Nu wil ik de lezer even meesleuren terug in de tijd naar 1 van mijn avonturen in een atheneum midden in de migrantenwijkMeulenberg.

Meulenberg, schooljaar 1991-1992. Het atheneum in Meulenberg had een erg slechte reputatie. Het was bevolkt door leerlingen uit de buurt, en dat zegt genoeg over het peil en de stemming in de school.

Er circuleerden indianenverhalen over het atheneum van Meulenberg, en gedreven door nieuwsgierigheid ging Lieve eens een kijkje nemen in de school, kwestie van me een beetje bij te scholen. Wat mij toen opviel was het gevoel van straffeloosheid bij allochtone leerlingen. Leerkrachten durfden niet sanctioneren uit angst voor represailles door de allochtone leerlingen. Banden kapotsteken, carrosserie beschadigen, ze deden het met een routine die Vlaamse leerlingen jaloers zou maken.

Jonge allochtonen werden niet overmeesterd. Hoe moet dat dan als ze volwassen zijn?...

Niet Europa, niet de Europeanen zijn schuldig. De enige echte schuldigen zijn de OUDERS van de dode kleuter.

Bart De Wever over de dode kleuter die als argument gebruikt wordt voor opengrenzenbeleid:

"Is er een kind gestorven op de vlucht voor oorlog en geweld? Nee, er is een kind gestorven doordat zijn ouders op zoek waren naar een betere economische toekomst."

In enkele Limburgse middelbare scholen zijn er overhaast onthaalklassen geïnstalleerd om pubervluchtelingen aan een schoolbankje te helpen. Overpelt, Beringen, Genk en Hasselt. Misschien zijn er nog wel meer, wie weet, want aan die vluchtelingenstroom komt er maar geen einde. Vanwaar blijven ze toch komen?!

'Onthaalklassen'? Ja, en daarna? Wat als die onthaalklas voltooid is? Hen opnemen in het regulier onderwijs zou een ramp betekenen voor onze Vlaamse leerlingen. Ja, wat dan?...

Vroeger droegen die klassen een andere naam: 'Klas voor Neveninstromers'. het was de tijd dat er Kosovaartjes en Turkjes en Marokkaantjes de weg kwijt waren naar de landelijke concentratiescholen en zich dus maar aanmeldden in het prestigieuze lyceum. Daar wilde men genereus en liefdadig tegemoet komen aan de verlangens van vreemde leerlingen en hun ouders. Niet beseffend dat ze hun eigen ondergang tegemoet gingen... Het lyceum bestaat nu niet meer. Ik kan het niet genoeg herhalen: verdraagzaamheid is het begin van onze ondergang!

Lyceum, schooljaar 1992-1993. Directrice Prutsmans trachtte vergeefs haar school in goede banen te leiden, maar het mens had te veel kiezeltjes in haar hersenen waardoor de microobjes geen uitweg meer konden vinden. De neveninstromersklas duurde maar 1 schooljaar. Opgedoekt. Men begreep eindelijk dat het schade berokkende aan het imago van de school.

Over de ellende en tragiek rond migrantenonderwijs wil ik nu iets uit de doeken doen waardoor ik bijna het hoekje omging. Letterlijk. IK redde mijn eigen hachje. Maar niet zo voor mijn voorganger die midden in het migrantentumult overleed aan een hartinfarct. En jaren later was er mijn opvolgster in een concentratieschool die zelfmoord pleegde... ook kende ik een hele serie overspannen kleuterleidsters die bezweken onder de terreur van anderstalige nieuwkomertjes.              

Ik mag blij zijn dat ik hier nu vrolijk tekeer kan gaan op mijn toetsenbord. Ik heb de hel overleefd, en niet bezweken voor de chaos eigen aan een migranteninvasie. Een buitenstaander heeft echt geen benul van de overlast die migranten teweeg brengen in een school, en de stresserende druk die door directies uitgeoefend wordt. Nietwaar Horbert, Mosselmans, Blauwbaard...?

Migrantenleerlingen brengen overlast, overdruk en miserie met zich mee. Daarom zou het redelijk klinken om de schoolplicht af te schaffen voor vreemdelingen, en als ze dan toch naar onze scholen willen, laat hen dan inkomgeld betalen of extra belasting. Dit is ernstig.

Het kan toch niet dat de hele gevestigde structuur in het onderwijs zomaar overhoop gehaald mag worden omdat nieuwkomers zich mengen in een traditie?

Homans (N-VA) over de huisvesting van vluchtelingen:

"Vluchtelingen die een huis hebben in eigen land, maken geen kans op een sociale woning"

En na vernietigende sp.a-kritiek:

"Vluchtelingen kunnen op eer verklaren dat ze geen huis meer hebben"

"Op eer"?... Ik denk dat de 'eer' van migranten een deuk gekregen heeft gedurende hun afmattende reis naar een verre bestemming. Ze komen ontwricht en verfomfaaid uit hun bootavontuur. Hun eer en geweten hebben ze achtergelaten in hun thuisland. Dat is het lot van ontwortelden. Homans rekent op de 'eer' van de migrant, of... op Zeepbellen en Zandkastelen.

Er zijn al middelbare scholen in Limburg die zich voorbereid hebben op de komst van doordrenkte vluchtelingetjes die zich op de schoolbanken komen opdrogen om te bekomen van hun natte cruise-avontuur op de Middellandse Zee. Natte nachtmerries en zo.

Wedden dat ze vertel-uurtjes gaan organiseren om hen tot zichzelf te laten komen en om gestalte te geven aan hun wedervaren op hun vlucht naar een beter leven, weg van miserie en armoede. Ik hoop dat ze er ook bij gaan vertellen over hoe ze hier zélf iets gaan ondernemen om bij te dragen aan hun gratis opvang, gratis onderwijs, gratis onderdak, en allerlei snuisterijen waarvoor de autochtonen hard hebben moeten werken. Zou hen dat verteld worden dat wij voor alles zelf hebben moeten zorgen?... Gek hé lezers, hoe die nieuwkomers in de watten MOETEN gelegd worden. Die betutteling gaat slecht aflopen in de toekomst wanneer De Vluchteling op z'n effe gekomen is en wanneer hij zijn plaatsje hier veroverd heeft.

'De Terugkeer van De Vluchteling naar zijn Vertrekpunt'... waarover naïeve politici dromen, is uitgesloten, ze hebben al hun bootjes achter zich verbrand en rekenen op een luxe leven in Het Beloofde Land, in Het Beloofde Continent. Dat is hen wijsgemaakt, met die gedachte zijn ze vertrokken en daar zijn ze niet meer van af te brengen. Ze zijn toch niet voor niets aan de levensbedreigende tocht begonnen om dan even later weer te moeten terugkeren?!

Ik hoop dat ze in de scholen duidelijk gaan vertellen dat al het heerlijks dat de vluchtelingetjes te beurt valt niet vanzelfsprekend is. Of zou men daarover vredelievend zwijgen? Als dat het geval is, zitten we hier over 10 jaar met verwende nesten die ervan overtuigd zijn dat wij, autochtonen, verplicht zijn om voor hen te zorgen. Wij zijn onszelf dan in nesten aan het werken, op pad naar Slavernij, de Nieuwe Slavernij. We hebben blijkbaar nog niets geleerd van allochtonen, asielzoekers en moslims die hier met open armen ontvangen werden en die we nu nederig aan het dienen zijn. Dat is nog altijd aan de gang en nu komen er nieuwe parasieten bij, de vluchtelingen!

De rustoorden slanken af en zijn ook al bezig met geld door te sluizen naar Onze Nieuwe Medemensen. En geloof me, vluchtelingen zullen NOOIT terugkeren. Hun schuitjes vinden ze ook niet meer terug... 

Waar ik uiteindelijk heen wil, het is gevaarlijk om vluchtelingen op te nemen in ons onderwijs, in onze samenleving, ze krijgen het idee dat wij hen zorg verschuldigd zijn. Zij leven in de overtuiging dat WIJ hen moeten onderhouden.