Ik neem nu mijn stoute blogpen in de hand en ga schrijven over een verachtelijk roddelwijf. Haar bijnaam was 'Zwarte L.', maar ik noem haar Zwarte Lola, dat klinkt ondeugender want het mens deugde helemaal niet.

Haar hobby's waren: intriges breien, liegen, fantaseren, insinueren, verdraaien, opruien, stoken, mensen tegen elkaar opzetten, hen bekladden en in een slecht daglicht stellen. Alleen in films kunnen ze die platvloerse dingen nog beter.

Zwarte Lola was een 'wolf in schaapsvacht' omdat ze empathisch en bedrieglijk-meelevend haar slachtoffers kon uithoren, om dan met die delicatie info te kunnen pronken bij haar luisterpubliek. Voor de lol rakelde ze kwalijke gebeurtenissen op uit iemands verleden en verzamelde alle pijnlijke details om ze te etaleren voor de naïeve luisteraars die voeding gaven aan het kankergezwel met haar verwoestende activiteiten. Geen mens die haar tegenhield, ook Horbert niet, allen waren zo links als links links kan zijn... 'Mijn Linkse Lulcollega's'!

Daar zaten ze dan met z'n allen te luisteren naar een gevaarlijke vrouw, een verpersoonlijking van Satan. Ze hingen geboeid aan haar lippen, als een stel schapen, slurpend aan een verslenste kop koffie en benieuwd naar haar nieuwste roddels. Honderden keren vertelde ze hetzelfde, maar dan telkens anders. Een leugentje hier, een lastertje daar, en haar eigen fantasie goot er een pikant sausje overheen. Zw... zw... en zo hield ze haar toehoorders in de ban van haar gevaarlijke verzinsels.

Haar meest gretige luisteraars waren migrantenwerksters, maatschappelijk werksters en uiteraard de Turkse tolk... Dat zegt genoeg over het peil van haar medewerkers... en het peil van Zwarte Lola kennen we nu al na dit stukje proza over een duivelse vrouw.

De Duitse bondskanselier Angela Merkel is topkandidaat voor de Nobelprijs van de Vrede, door haar aanpak van de vluchtelingencrisis. Dit meldt het Peace Research Institute in Oslo (PRIO).

D'r komt geen eind aan liefdevolle asielopvang. Nu komt er ook nog schoolse opvang.

Vanuit het asielzoekerscentrum in Helchteren zullen er dagelijks 42 kinderen per bus vervoerd worden naar hun nieuwe school in Houthalen, de Euroschool De Mozaïek. Een soort ankerschool voor asielkleuters en asiellagereschoolkinderen.

In het Helchterense asielcentrum wonen er nu 573 asielzoekers waarvan 140 jonger zijn dan 18 jaar. De puberzoekers kunnen terecht in Okan-klassen (Onthaalklassen Anderstalige Nieuwelingen), waarvan er zeven klassen verspreid zijn in heel Limburg.

Seyma en Kimberly, twee namen om te onthouden. Zij zijn de nieuwe juffen van de Euroschool De Mozaëk in Houthalen. Ook de naam van de directrice is er eentje om niet te vergeten: Janine Hanssen. Twee Vlaamse vrouwen die zich geroepen voelen om zich in te zetten voor vreemde nieuwe kindjes. Een speciale roeping. Vroeger gingen ze naar het klooster, nu houden ze zich bezig met vreemdelingenwerk, ik noem het missiezusters met een raar goesting.

Juf Seyma is een uitschuiver, die had beter in Marokko of Turkije de kleintjes leren lezen, schrijven en rekenen. Daar zijn er nog ontwikkelingsgebieden genoeg waar handenvol werk te verrichten is.

Het schooltje voor de verse asielzoekertjes ligt in de beruchte wijk Meulenberg, daar waar allochtonen de baas zijn, en dan weten we direct wat er allemaal gaat gebeuren. Dat begint al goed. Nauwelijks heelhuids en drooghuids de Middellandse Zee overgestoken, belanden ze al pardoes opnieuw in een brousse: Meulenberg, met een aanpalend schooltje voor Turken waar meisjes met hoofddoekjes op de speelplaats rondlopen... Exotische taferelen midden in ons Vlaamse Limburg!

Ik wens directrice Janine en juf Kimberly heel veel goede moed, 't zal niet meevallen, lesgeven aan kinderen die niet gewend zijn om naar instructies te luisteren, om nog maar te zwijgen over de inmenging van de asielouders. Juf Kimberly moet zich voorbereiden op islamitische aanvallen. Nog niet onmiddellijk, maar 't zal wel gaan komen. Remember, juf Magalie en die andere juf, beiden beschuldigd en belasterd door een meute uitzinnige moslims.

Ze zitten al op de goede weg naar de herrie en verwikkelingen, directrice Janine en de twee juffen. Ze hebben al toegevingen gedaan aan een moslimmadam met kapsones die er problemen mee had dat haar dochtertje geen hoofddoek mocht dragen op school. Directrice Janine zegt dat er een geleidelijke toepassing zal komen van de regel op het hoofddoekenverbod zoals in het Gemeenschapsonderwijs geldt.

"Geleidelijk"?... Om te laten zien wie er de baas is, is een kordaat en consequent optreden tegenover vreemde ouders noodzakelijk, en wel vanaf de eerste dag en zonder medeleven, zonder inschikkelijkheid. Dat is de enige manier om vreemdelingen hun plaats te leren kennen.

... komt men de brousse tegen.

Ik heb ze gezien, de nieuwe bewoners van het asielcentrum in de kazerne van Helchteren. Ze slenterden langs de weg.  Jonge mannen met een haarsnit volgens de laatste mode: boven de oren kaal en bovenop hun kop een hele bos haren, nog wilder dan de brousse vanwaar ze komen. En donker gekleed, gecamoufleerd, misschien om niet op te vallen, maar dat deden ze toch... Opvallend hoe mensen die hier niet thuishoren toch kunnen opvallen.

Onze Vlaamse straten wordt geweld aangedaan! Dit straatbeeld hoort hier niet, het  is ongepast. Het is oneerlijk, het is onrechtvaardig tegenover de eigen bewoners die zich in hun eigen dorpje niet meer thuisvoelen.

Eigenlijk horen er op de fietspaden van de Kazernelaan alleen maar Vlaamse fietsers die even verderop op een bankje aan een veldkapelletje wat gaan rusten. Of Vlaamse wandelaars op weg naar een bushokje om naar een dorpje verderop te reizen. Of  Vlaamse boeren die met hun tractor kuieren van de ene naar de andere akker. Of jengelende wittekopjes die op verlaten landweggetjes fietsen...

... Wie zijn eigenlijk die idiote vrouwen die hebben staan zwaaien met spandoeken "Welkom" toen de eerste asielzoekers arriveerden in de kazerne? Hoe komen ze d'r bij om vreemde snuiters welkom te heten? Perverse vrouwen moeten geïnterneerd worden.

Terug naar de lanterfanters op het fietspad van de Kazernelaan. Ze waren helemaal niet gehaast. Natuurlijk niet. Er waren geen plichten die hen riepen, alleen maar rechten die hen huiswaarts naar de kazerne riepen. 

Nu lopen asielzoekers nog in kleine groepjes, maar als ze d'r allemaal zijn, binnenkort zo'n 600 nieuwe mensen in een klein dorpje als Helchteren, dan gaan hele karavanen zich begeven op onze Vlaamse wegen. Wat denken de eigenlijke inwoners erover?

We gaan overvolle bushokjes krijgen, geen plaatsen meer voor Jef, Pier en Pol. Bomvolle vuilnisbakjes en daar omheen rondslingerend vuilnis. 

Vlaamse wegen bezoedeld door afval van andere landen... 

Gisteren scheen het zonnetje te fel op m'n bolletje. Toen ben ik gekropen in m'n holletje en onder het wolletje...

Ik kruip nu samen met mijn lezers in de teletijdmachine en dan razen we terug in de tijd naar het oude PMS-centrum op de Luikersteenweg in Hasselt.

Pol en Pier, alias Miel en Danny, waren twee vrolijke vrienden. Als bedienden waren ze werkzaam in het PMS-centrum van de jaren 80. Samen deelden ze een bureau op het gelijkvloers van het statige oude gebouw. Op zekere dag ontdekten ze in een hoek aan het venster een mooi spinnenweb, waarin een ijverig spinnetje bezig was met het breien van haar web. Elke dag bewonderden Miel en Danny de creaties van het spinnetje, dat bij het weven van haar draadjes nauwlettend in de gaten gehouden werd. Het webje werd nooit aangeraakt, het bleef lange tijd intact. Niemand haalde het in zijn hoofd om het webje weg te halen, ook niet de poetsvrouw.

Het was vertederend om te zien hoe Miel en Danny het webje dagelijks inspecteerden. Maar in feite waren zij als deugnieten aan het wachten tot de poetsvrouw het spinnenwebje zou ontdekken. Er gebeurde niets. Het webje bleef lange tijd in de hoek zitten. Het spinnetje leefde nog lang en gelukkig in het warme donkere hoekje naast het venster, en kon ongestoord voortwerken aan haar borduurseltje.

Na een jaar of zo ebden de emoties rond het spinnetje en haar webje stilaan weg... En toen de muren een nieuwe verfbeurt kregen, verdween het spinnetje en haar hele kunstwerkje. De poetsvrouw had het niet eens gemerkt...

Het kermisgazetje Het Belang Van Limburg pakte vandaag uit met een opstelletje van Indra De Witte, met als titel: Collectieve angst.

Vroeger op de nonnekesschool schreven we ook zo van die vertederende stukjes zonder inhoud. 

"Collectieve angst. We zijn bang. Collectief verlamd door de komst van enkele duizenden vluchtelingen..."

Het begint al goed, in de eerste zin al wordt het vluchtelingenprobleem geminimaliseerd. En dan rolt de tekst door met de verwijzing naar Eurocommissaris Marianne Thyssen: "Elke Europeaan moet solidair zijn met de vluchtelingen." Marianne Thyssen wil zich niet laten verlammen, want "met angst los je niks op"... Angst? Verlamming? Seffens meer over de 'schrik' die ze ons willen aanwrijven.

Nu komen we pas goed op dreef. Twee vrouwen die het opnemen voor een heleboel vreemde mannen. Hoe komt het toch dat vrouwen er zo verslingerd aan zijn? Aan vreemde mannen die zich hier massaal een plekje komen veroveren? En dan mogen wij niet bang zijn volgens de dames. Wij mogen ons niet laten verlammen door de invasie van massa's vluchtelingen, we mogen niet bang zijn voor een ongeziene volksverhuizing die een bedreiging is voor ons Ons-bewustzijn en ons Ik-bewustzijn. De Europese bodem wordt drassig en dreigt weg te zinken onder het gewicht van miljoenen nieuwelingen. Alles van Ons komt in het gedrang en de dames blijven leuteren over Angst en Verlamming...

Maar we ZIJN helemaal niet bang. En we laten ons zeker niet verlammen. Het is een oude truc om verzet bij het volk in te kleden als 'angst'.

Het stukje van Indra De Witte is doorzichtig.  Zij wil dat we met z'n allen onze 'angst' opzij zetten, want zonder angst zijn we immers beter voorbereid op een nog hogere opkomst van vluchtelingen. En dat accepteren we dan ook eerder. Als we maar niet bang zijn.

Als je mensen zegt dat ze angstig zijn, gaan ze ook zwijgen over populismen en veralgemeningen, zoals: "Ons systeem van sociale zekerheid gaat ontploffen, de westerse normen en waarden zijn in gevaar"...

Maak mensen wijs dat ze angstig zijn, praat hen fobieën aan, zeg hen dat ze zich onnodig verontrusten, dat ze verlamd zijn van angst, dat ze verstijfd zijn van bangheid, dan kunnen volksverhuizingen ongestoord doorgaan met hun vernietigende werking.

Als slot komt Indra met het onterechte verwijt dat ons collectieve geheugen snel vergeet. En dan gaat het over Grexit en de redding van Europa, de bankencrisis... "Maar al die tijd zijn we uitgegaan van onze sterke normen en waarden"... Zo eindigt Indra haar verhaal. Zij droomt en beeldt zich in dat die normen en waarden nog lang en altijd zullen blijven bestaan.

Wij zijn niet angstig Indra, wij zijn opstandig!