Gisteren scheen het zonnetje te fel op m'n bolletje. Toen ben ik gekropen in m'n holletje en onder het wolletje...

Ik kruip nu samen met mijn lezers in de teletijdmachine en dan razen we terug in de tijd naar het oude PMS-centrum op de Luikersteenweg in Hasselt.

Pol en Pier, alias Miel en Danny, waren twee vrolijke vrienden. Als bedienden waren ze werkzaam in het PMS-centrum van de jaren 80. Samen deelden ze een bureau op het gelijkvloers van het statige oude gebouw. Op zekere dag ontdekten ze in een hoek aan het venster een mooi spinnenweb, waarin een ijverig spinnetje bezig was met het breien van haar web. Elke dag bewonderden Miel en Danny de creaties van het spinnetje, dat bij het weven van haar draadjes nauwlettend in de gaten gehouden werd. Het webje werd nooit aangeraakt, het bleef lange tijd intact. Niemand haalde het in zijn hoofd om het webje weg te halen, ook niet de poetsvrouw.

Het was vertederend om te zien hoe Miel en Danny het webje dagelijks inspecteerden. Maar in feite waren zij als deugnieten aan het wachten tot de poetsvrouw het spinnenwebje zou ontdekken. Er gebeurde niets. Het webje bleef lange tijd in de hoek zitten. Het spinnetje leefde nog lang en gelukkig in het warme donkere hoekje naast het venster, en kon ongestoord voortwerken aan haar borduurseltje.

Na een jaar of zo ebden de emoties rond het spinnetje en haar webje stilaan weg... En toen de muren een nieuwe verfbeurt kregen, verdween het spinnetje en haar hele kunstwerkje. De poetsvrouw had het niet eens gemerkt...

Het kermisgazetje Het Belang Van Limburg pakte vandaag uit met een opstelletje van Indra De Witte, met als titel: Collectieve angst.

Vroeger op de nonnekesschool schreven we ook zo van die vertederende stukjes zonder inhoud. 

"Collectieve angst. We zijn bang. Collectief verlamd door de komst van enkele duizenden vluchtelingen..."

Het begint al goed, in de eerste zin al wordt het vluchtelingenprobleem geminimaliseerd. En dan rolt de tekst door met de verwijzing naar Eurocommissaris Marianne Thyssen: "Elke Europeaan moet solidair zijn met de vluchtelingen." Marianne Thyssen wil zich niet laten verlammen, want "met angst los je niks op"... Angst? Verlamming? Seffens meer over de 'schrik' die ze ons willen aanwrijven.

Nu komen we pas goed op dreef. Twee vrouwen die het opnemen voor een heleboel vreemde mannen. Hoe komt het toch dat vrouwen er zo verslingerd aan zijn? Aan vreemde mannen die zich hier massaal een plekje komen veroveren? En dan mogen wij niet bang zijn volgens de dames. Wij mogen ons niet laten verlammen door de invasie van massa's vluchtelingen, we mogen niet bang zijn voor een ongeziene volksverhuizing die een bedreiging is voor ons Ons-bewustzijn en ons Ik-bewustzijn. De Europese bodem wordt drassig en dreigt weg te zinken onder het gewicht van miljoenen nieuwelingen. Alles van Ons komt in het gedrang en de dames blijven leuteren over Angst en Verlamming...

Maar we ZIJN helemaal niet bang. En we laten ons zeker niet verlammen. Het is een oude truc om verzet bij het volk in te kleden als 'angst'.

Het stukje van Indra De Witte is doorzichtig.  Zij wil dat we met z'n allen onze 'angst' opzij zetten, want zonder angst zijn we immers beter voorbereid op een nog hogere opkomst van vluchtelingen. En dat accepteren we dan ook eerder. Als we maar niet bang zijn.

Als je mensen zegt dat ze angstig zijn, gaan ze ook zwijgen over populismen en veralgemeningen, zoals: "Ons systeem van sociale zekerheid gaat ontploffen, de westerse normen en waarden zijn in gevaar"...

Maak mensen wijs dat ze angstig zijn, praat hen fobieën aan, zeg hen dat ze zich onnodig verontrusten, dat ze verlamd zijn van angst, dat ze verstijfd zijn van bangheid, dan kunnen volksverhuizingen ongestoord doorgaan met hun vernietigende werking.

Als slot komt Indra met het onterechte verwijt dat ons collectieve geheugen snel vergeet. En dan gaat het over Grexit en de redding van Europa, de bankencrisis... "Maar al die tijd zijn we uitgegaan van onze sterke normen en waarden"... Zo eindigt Indra haar verhaal. Zij droomt en beeldt zich in dat die normen en waarden nog lang en altijd zullen blijven bestaan.

Wij zijn niet angstig Indra, wij zijn opstandig!

Jonge Delinquenten systematisch vrij?

Jeugdrechters in Brussel hebben Koen Geens laten weten dat ze vanaf 15 oktober geen dossiers van opgesloten minderjarigen meer zullen behandelen. Ze kampen met personeelstekort en zitten zonder griffier waardoor de rechter geen zittingen meer kan organiseren. Als gevolg van hun actie zullen opgesloten minderjarige delinquenten systematisch vrijgelaten worden.

Grenzeloze criminaliteit dus. En waarom de klemtoon op 'minderjarigen'? Als kinderen bewust en met volle verstand volwassen misdaden plegen, mag leeftijd geen rol meer spelen. Er zijn kinderen die berekenender en uitgekiender een misdaad kunnen plegen dan volwassenen. 

Als een bevolking explodeert komt er meer criminaliteit, meer oorlogen, meer conflicten. En nu pubercriminelen loslopend wild worden, gaan we nog wat meemaken. Enkele koppen die dagelijkse gewoonten aan het worden zijn:

- De Brusselse lokale politie heeft gisteren een 18-jarige jongeman opgepakt die minstens drie bejaarden heeft overvallen.

- Koppel op klaarlichte dag thuis overvallen door vijf gewapende mannen.

- Drie minderjarigen opgepakt voor gewapende overval...

En dan vernamen we gisteren dat politieagenten zich zorgen maken over hun broeken, ze hebben geen broeken meer om aan te trekken. Gaan we nu politieagenten met blote benen te zien krijgen? Of in hun onderbroek?

Politie heeft broeken te weinig         

Politieagenten in opleiding zullen vanaf volgend jaar rondlopen in blauwe werkbroeken. Niet dat het uniform is aangepast, de officiële uniformbroeken zijn gewoon op. Er is iets misgelopen bij de bestelling van nieuwe uniformbroeken. Het tekort is te wijten aan een samenloop van omstandigheden: de kleermaker die over het contract beschikte is gestopt met zijn activiteit en er zijn door budgettaire problemen laattijdige beslissingen genomen. Er zijn nog net genoeg politiebroeken om het jaar mee rond te komen. De politie heeft nu als alternatief tienduizend nieuwe broeken besteld. Agenten in opleiding zullen het moeten stellen met een goedkopere gewone blauwe werkbroek die er hard op lijkt.

Hier zitten ze dan, de best geïntegreerde meisjes van het hele zwembad. Vroeger zaten ze ook zo, maar dan met hoofddoek en lange rok, en een doktersbriefje in de hand dat hen voor het hele schooljaar vrijstelde van turn- en zwemlessen.

Vandaag las ik dat het Interfederale Gelijkekansencentrum (het vroegere CGKR) een onderzoek startte naar het boerkiniverbod in een aantal grote steden. Het Centrum kreeg klachten omdat religieuze rechten geschonden worden door het boerkiniverbod.

Het Centrum: "Als reden voor het verbod haalt men hygiëne en veiligheid aan, maar uit verschillende adviezen blijkt dat de boerkini niet onhygiënisch en niet onveilig is. Dus waarom verbieden ze die dan?"

Ik zou graag het Centrum willen verwijzen naar alle leerkrachten Lichamelijke Opvoeding die unaniem zullen bevestigen dat het dragen van kleding bij zwemmen en turnen het risico op ongevallen vergroot. Kijk maar naar het ongeval waarbij een 26-jarige moslima stierf toen ze aan het gocarten was en met haar hoofddoek kwam vast te zitten in de wielbasis waardoor ze gewurgd werd. En dan de turnlessen op school waar moslimmeisjes verschijnen met doeken, sluiers en lakens om zich heen, ze dreigen verstrikt te geraken in gymtoestellen, of te struikelen over hun eigen rokken. Ik kende schooldirecties die moslimmeisjes met hun gevaarlijke outfit toelieten in het gymlokaal ondanks de protesten van turnjuffen.

Ik vraag me ook af waarom er 'religieuze rechten' mogen bestaan,  terwijl er fortuinen verslonden worden door integratiebevorderende projecten? En waarom integrerende moslims tóch hun religie en islamitische rariteiten mogen behouden?

Ik zal het nog eens herhalen. Religieuze symbolen zijn symbolen van arrogantie, van asociaal en respectloos vertoon t.o.v. medemensen, ze zijn een bewijs van de onwil om te integreren in een maatschappij waarin ze met open armen ontvangen zijn, alle financiële voorzieningen incluis. Boerkini's, hoofddoeken, gewaden, de hele textielwinkel, ze zijn blikvangers, om op te vallen, om zich te manifesteren, om zich te onderscheiden van niet-moslims, om het 'moslimgevoel' aan te sterken. Het heeft allemaal te maken met de geldingsdrang en het streven naar verhevenheid bij moslims.

Neem nu Rik Torfs, rector KU Leuven, die man verlaagde zich bij de start van het academiejaar door uitsluitend over vluchtelingen te zeuren. En het ergste is dat hij het voor de samenleving een morele plicht vindt om vluchtelingen te helpen, om in nood verkerende vluchtelingen opvang te bieden, en dat wij mensen in nood niet aan hun lot mogen overlaten... Solidariteit, hulp, opvang bieden... Blabla.

Om de zakdoeken naar boven te halen. Eddy Wally had ook zo van die smartlappen die de ziel diep ontroerden, die de ziel troffen en zich een weg baanden naar de diepste roerselen.        

In Torfs' toespraak viel er niet één woord over óns eigen welzijn, óns welbehagen, óns  welbevinden... niets over óns, alleen dat het ons geld gaat kosten. Een volledige ontkenning van onszelf en onze eigen verzuchtingen.

Torfs geeft toe dat vluchtelingen geld kosten, maar daarna schakelt hij over op een preek rechtstreeks vanop de preekstoel in een of andere grote kathedraal... zo lang kathedralen nog mogen bestaan en niet omgetoverd worden in een moskee.

Onze algehele overgave en zelfverloochening zitten samengebald in: "We hoeven helemaal niet te kiezen tussen het behoud van onze welvaartsstaat en de integratie van vluchtelingen. Het is perfect mogelijk een heel aantal vluchtelingen in ons land te integreren. Als persoon. Niet enkel als arbeidskracht om onze economische motor weer op gang te trekken. We kunnen er ook zelf als mens rijker van worden... Wij willen een lichtbaken zijn voor onze samenleving... Het is helemaal niet zo dat we de welvaartsstaat in gevaar brengen door 10.000 vluchtelingen op te vangen ". En dan zegt Torfs ook nog dat er grenzen zijn aan solidariteit, maar die kunnen verlegd worden...Geen grenzen dus.

'Eigen Volk Eerst', gebruikte ik gisteren als titel. En toen dacht ik meteen terug aan het gekleurde atheneum van directeur Blauwbaard begin jaren 90. Een chaotische school zonder tucht en discipline. Leerkrachten lieten betijen.

De man met het meeste gezag was de islamleraar. Maar zijn invloed op de moslimleerlingen was indoctrinerend en Vlaamsvijandig.

Allochtone leerlingen worstelden met het lezen en schrijven van fatsoenlijke Nederlandse zinnen, maar ze kenden wél allemaal het CGKR. Dat kwam omdat de islamleraar connecties had met de vroegere directeur van het CGKR, Johan Leman. Het was ook de tijd van Paula D'Hondt, de patrones van alle allochtonen.

Ik heb verbijsterd staan luisteren naar wat allochtone leerlingen vertelden over het Vlaams Blok en het CGKR. Bizarre opvattingen. Gedicteerd en hen ingefluisterd door ons eigen volk en door de islamleraar.

Moslimleerlingen associeerden het CGKR automatisch met racismebestrijding. En erg verontrustend was de directe link die ze maakten met het Vlaams Blok. Ze vertelden dat het CGKR diende om het Vlaams Blok te bestrijden omdat het een racistische partij is, en dat de slogan 'Eigen Volk Eerst' moest verboden worden. Ze waren blij dat het Centrum actie voerde voor een multiculturele samenleving... Ze vertelden het met zo'n overtuigende hevigheid dat ik dacht: "Die komen regelrecht van de islamles"... Islamlessen zag ik toen als minimoskeetjes waar moslimleerlingen opgejut werden.

Een week geleden schreef ik over het dichtbevolkte München waar afgelopen weekend het bierfestijn begonnen was.  Ik vroeg me toen af of er wel plaats genoeg zou zijn voor iedereen, omdat München overspoeld is door asielzoekers en andere gelukzoekers. Ze hebben München  bezet. Misschien moeten moslims nu in de hoogte opgestapeld gaan worden? Huizen die teveel zijn worden toch ook in een wolkenkrabber gebouwd?

Van heinde en ver zijn biertoeristen komen afzakken naar de Oktoberfeesten in München. Moslims deden dat ook, maar van nog heinder en verder, en niet voor het bier.  En zo beeft en leeft  München nu tot 5 oktober, zo lang duren de bierfeesten. Moslims en bierdrinkers leven daar nu broederlijk bijeen, als sardienen en haringen. Laat ons hopen dat de blikjes en de tonnen niet barsten. 

Bierdrinkers en moslims... een ontvlambare combinatie.

Er was voldoende stof om te starten met het publiceren van een resem roddelberichtjes en controversiële artikels. Alles was al klaar om aan mijn 'memoires' te beginnen. Ja, 'Memoires', dat was vroeger de titel van mijn blog toen geen kat mijn blog kwam lezen,  toen ik alleen maar voor mezelf aan het schrijven was. Het was ook de tijd dat mijn schuilnaam 'Sien' was.

De nachtelijke dief ving bot, maar hij had wél mijn speurwerk van maanden en jaren dooreen gehaald. Ik heb al eens verteld dat ik mijn belevenissen en bedenkingen over migrantendiensten, integratiecentra, collega's, leerkrachten, directies en allochtonen uitvoerig noteerde op kattebelletjes, kladjes, kantlijnen van berichten, op alles waarop geschreven kon worden... Het was de oerbasis van mijn blog, de oerkreet van mijn lieviaanse roerselen!

Blijkbaar was ik de allereerste die ochtend om mijn geheime papieren bijeen te grabbelen om ze voortaan thuis te bewaren. Nadien heeft niémand me ooit aangesproken over de inhoud van de paperassen die daar voor iedereen bloot en open ter inzage lagen. Zo zie je maar dat niemand geïnteresseerd was in mijn schrijfsels... Ze moesten eens weten...