"Een op drie kinderen met een eigen tablet" zo stond er gisteren geblokletterd in HBVL. Blokletters die als vlammenwerpers in het oog sprongen. Zodanig dat elk kind zónder tablet verwijtend aan de mouw gaat trekken van zijn ouders. En ouders die een fatsoenlijke opvoeding geven, worden door het krantenartikel veroordeeld omdat ze geen tablet geven aan hun kinderen.
Opgroeien met staren naar schermpjes levert verloren generaties op. Tijdens hun opvoeding moeten ze eerst alles leren. Ze rijden toch ook niet direct in een auto. Maar een tablet krijgen ze wel in één keer.
En dan kruipen ze in bed samen met hun tablet, om 's anderendaags in slaap te vallen op de fiets, in de klas, in de schoolbus... Slaperige oogjes door schermverslaving. Schermen hebben een verdovende en slaapmakende invloed, doet langzamer reageren op prikkels van buitenaf, waardoor intelligentie en fantasie afgeremd worden. Lichtschermen overspoelen de kinderen met beelden die niet verwerkt kunnen worden, die vaak los van elkaar blijven bestaan.
Nachtelijke tablet-activiteiten leveren vermoeide kinderen in de klas. Kinderen slapen alsmaar minder, ze gaan steeds later naar bed. Het chronisch slaaptekort laat zich in de klas voelen door verminderd concentratievermogen, verhoogde prikkelbaarheid, verminderde hersenfunctie, gebrekkige geheugenontwikkeling, neerslachtigheid, slechte lichaamsconditie, gedrags- en leerpoblemen...
En zo belanden we bij de verantwoordelijkheid van de ouders. Het belang van lichaamsbeweging wordt door veel ouders onderschat. Vroeger amuseerden kinderen zich met hoepelen, verstoppertje spelen, haasje-over springen, tollen, knikkeren, balspelletjes, hinkelen... Op de speelplaats zag ik alleen maar kinderen die wat achter elkaar aanrenden, of elkaar sloegen, of deden alsof ze een ander neerknalden. Thuis hangen ze urenlang in zachte sofa's, met gebogen rug en ingevallen borstkas, bezig met staren naar schermpjes. En in de klas zag ik kinderen meer hangen dan zitten. Soms met de voeten naast de stoel of onder hun poep. Ze weten niet meer wat een correcte zithouding betekent. Alleen de houding om naar schermpjes te turen kennen ze.


Tussendoor in het Hoorcentrum












3 reacties op dit bericht
Ja hoor...
lieve Blogbazin, ook de oren dienen bij menig dames als een lustobject: zaaalig om eens aan de oorlellen geknabbelt te worden, gevolgd door gelik in de omtrek van het rotsbeen, afdalend naar de hals, om vérder te belanden op de borsten (mèt gesabbel aan de tepels) ---> beide hoor om hen niet te discrimineren
Goede morgen
De laatste tijd...
... heb ik serieus last van mijn gehoor. Mijn echtgenote zegt me dat gans de bouw kan meeluisteren naar welk TV programma wij aan het kijken zijn. (dat valt dan mee, want 't is nooit VRT of VTM) Uiteindelijk ging in afgelopen week naar mijn huisarts (een knappe 37 jarige blondine) en die zei me dat ik stoppen in mijn oren had. Verdomme, dat was zeker al 20 jaar geleden dat mijn oren nog eens waren uitgespoten. Ik herinner mij zelfs de eerste keer nog als de dag van gisteren. Dat was in het Klein Kasteeltje toen ik mijn 3 dagen ging doen (toen nog maar 1 dag). Om verder te gaan, mijn huisarts gaf mij een voorschrift mee voor druppeltjes die ik tot 5 x toe op 1 dag in mijn oren moest doen, dit 4 dagen lang. Dat heb ik dan ook heel braaf gedaan, de dokter weet het best. Donderdag brak de grote dag aan voor het betere spuitwerk van mijn huisarts. Oortjes netjes uitgespoten, er zat nog wat water in dat van zelf zou wegtrekken, en dat was ook zo. Thuisgekomen begon mijn echtgenote van alles te vragen of het goed verlopen was, enz... Ik zei tegen haar "maar schat toch, waarom sta je zo te roepen tegen mij". En zij "ik spreek niet harder dan anders". Dus de buren zullen vanaf nu ook mijn TV programma moeten missen. Wat een opluchting, nog geen tijd voor een hoorapparaat, ook niet voor mijn oor met oorbel.