Omdat het regent ...

Lyceum, schooljaar 1994-1995. Directrice Prutsmans kwam net terug van de speelplaats waar ze het bordje 'School zonder racisme' een grondige poetsbeurt gegeven had, toen ze bezoek kreeg van haar vriendin Trinette Treuzelmans. Beiden hadden een neus voor probleemleerlingen waarover ze oeverloos konden doorzwammen. Trinette Treuzelmans was een sociaal assistentje dat nooit knopen kon doorhakken, nooit tot conclusies kon komen, altijd maar treuzelen, aarzelen en twijfelen. Hierbij werd ze gesteund door Prutsmans wiens lekkende bovenkamer haar nogal wat parten speelden.

Het Geval Sofie

Sofie was een leerling van het eerste middelbaar in het lyceum van Prutsmans. Zij werd thuis opgevoed door haar alleenstaande vader. Op een dag vertelde Sofie tegen haar vriendinnetje over haar strenge vader en dat ze thuis geen vrijheid had, en meer van die klaagliedjes die eigen zijn aan pubermeisjes.

Sofie's vriendinnetje ging met dat verhaal naar haar moeder, en toen begon de molen te draaien. Prutsmans en Treuzelmans klopten de zaak op. Het Medisch Opvoedkundig Bureau en de Bijzondere Jeugdzorg werden erbij gehaald, en ook nog de Pleeggezinnendienst. Al deze instanties waren bevolkt door vrouwelijke medewerkers.

Het onschuldige incidentje van Sofie's verhaal tegen haar vriendinnetje nam reusachtige proporties aan, als je maar lang genoeg dramatiseert en doordramt over een prul. Zet een stelletje aasgierige vrouwen bijeen dan krijg je een thriller die uit zijn voegen barst van verzinsels en verdraaiingen. Van het oorspronkelijke verhaal van Sofie bleef haast niets over.

Sofie's vader had geen greep meer op zijn dochter die opgehitst werd door de bemoeizieke instanties rondom haar. Hij maakte geen schijn van kans, en als hij zich wilde verdedigen, werd hij niet geloofd. Hij kon de hetze niet meer verdragen en moest machteloos toezien hoe zijn dochter geplaatst werd in het Jeugdopvangcentrum 'Elkeen' in Lommel.

Sofie hield het er niet lang uit en verlangde terug naar haar vader, omdat ze in het tehuis minder vrij was dan bij haar vader.

En zo komen we terug bij de start van het verhaal. Sofie vond haar vader te streng, ze wilde meer vrijheid, dat was alles... Maar ondertussen hebben op sensatie beluste vrouwen de vader van Sofie een lange lijdensweg laten afleggen. De man was emotioneel geruïneerd...

Het Deradicaliseringsproject van de Vlaamse Regering

Als onderdeel van het deradicaliseringsproject is er het Aanspreekpunt Deradicalisering. Scholen kunnen er terecht met vragen over radicalisering. Het aanspreekpunt functioneert sinds januari 2015 en werd al 700 maal geconsulteerd, aldus onderwijsminister Crevits. Zij wijst op de preventieve rol van het onderwijs bij het tegengaan van radicalisering (en de moslimouders?).

Een ander onderdeel van het project is het Netwerk van Islamexperts. Het netwerk is een team van islamleerkrachten, imams en islamconsulenten (allen moslims!), onder leiding van imam Khalid Benhaddou. Zij voeren discours in scholen tegen radicalisering en beantwoorden vragen over extremisme en radicalisering.

Tot zover de feiten.

Radicale moslimkinderen... Problematische moslimpjes met extreme opvattingen... Het had nooit zover kunnen komen als er geen islamonderwijs was, als er geen moskeeën waren, als moslimouders nauwer betrokken werden bij het westers onderwijs... Moslimkinderen halen hun extreem gedachtegoed eerst en vooral bij hun ouders, daarna pas op school. Opvallend hoe systematisch moslimouders gevrijwaard worden van hun verantwoordelijkheden.

Als kinderen radicaliseren, moeten ze ook radicaal aangepakt worden, samen met hun moslimouders. Harde acties, en geen blabla bij het Aanspreekpunt. Alle radicalen er meteen uitpikken en apart zetten om een snelstoomcursus 'anti-islam' te volgen... En wat doen de scholen met de uitleg die ze van het Aanspreekpunt krijgen? Vergaderen, rond de tafel zitten, overleggen, overwegen, bespreken...

Waarom zijn de islamexperts allen moslims? Zijn ze wel aangewezen om mee te helpen aan deradicalisering? Zij zijn allen moslims en aanhangers van de islam en de koran. Dan schuilt in elk van hen toch iets radicaals? Van kleine schilfertjes tot hele brokken.

Ik geloof niet in het deradicaliseringsproject omdat het onderwijs alle verantwoordelijkheden toegeschoven krijgt bij het tegengaan van radicalisering. "De school mag het weer oplossen". Terwijl moslimouders en islamlessen buiten schot blijven.

Het Centrum voor Islamitisch Onderwijs kreeg van Crevits 80.000 euro, ze is lovend over het project. Komt er een evaluatie van wat er met onze centen gebeurt? Zij stelde ook imam Khalid Benhaddou aan als coördinator van de islamexperts. De betrokkenheid van Crevits in een project met uitsluitend moslims geeft me een onbehaaglijk gevoel.

Pittig addertje over de leider van de islamexperts, imam Khalid Benhaddou, hij is voorstander van gemengde scholen, en wijst met de vinger naar concentratiescholen als bron van radicalisering. Ai, ai...

Kinderen spelen niet meer - Vroeger mochten we geen speeltjes mee naar school nemen. Onbegrijpelijk hoe kinderen nu massaal in gebogen houding naar schermpjes zitten te turen, zelfs op hun fiets, ongeïnteresseerd in alles wat er rondom hen gebeurt. Op de speelplaats wordt er niet meer gerend, geen balspelletjes meer, geen verstoppertje meer spelen, meisjes kunnen niet meer touwtje springen, jongens knikkeren niet meer... Speeltijden worden verprutst aan staren en turen naar schermpjes, vingervlugge vingerbewegingen da's alles wat er nog beweegt.

De tabletnek - Kinesisten en chiropractors willen een verbod op het gebruik van smartphones omdat ze in hun praktijk het aantal kinderen met nek- en schouderklachten zien toenemen. Kinderen met een 'tabletnek' staren urenlang voorovergebogen naar een schermpje, hun spieren verkrampen waardoor ze kans lopen om op termijn een chronische nek- of rugpatiënt te worden.

De Smartschool - Ondanks de nek- en schouderkrampen zijn er toch nog scholen die leerlingen verplichten om hun smartphone dag en nacht bij de hand te houden. Om bereikbaar te zijn voor leraars en medeleerlingen... ???... De 'Smartschool' noemen ze zich, als digitaal platform voor onderlinge communicatie op school. Leerlingen kunnen taken binnensturen via de computer en iedereen op school kan contact houden met iedereen.

Jeugdbeweging KAJ onderzocht het effect van de Smartschool bij middelbare scholieren en besloot: "De smartschool is geen digitale vooruitgang, het is een bron van frustratie, het is een dwingeland die je altijd in het oog moet houden."

Om tot deze vaststelling te komen was er geen onderzoek nodig. Het is bekend dat er niets boven persoonlijke contacten gaat, waarbij mensen die met elkaar communiceren oogcontact hebben, elkaar in de ogen kijken, elkaars stemverheffingen horen en elkaars lichaamstaal kunnen observeren. De smartphone is een goedkoop en gemakzuchtig surrogaat voor menselijke betrekkingen!

Premier Michel bij de herdenking van de aanslagen: "Dit is geen oorlog tussen het westen en de Islam. We zullen alles doen om de terroristen te stoppen. Dat is een moeilijk gevecht, een gevecht dat lang zal duren. We zullen tegenslagen ondervinden, maar ook succes. En ik heb er alle vertrouwen in dat we zullen winnen. Het maakt niet uit wie je bent, van wie je houdt, wat je religie is. We zijn allemaal gelijk in dit gevecht, allemaal. Nous sommes ensemble. We zijn samen".

Blabla, wat heeft die man nu eigenlijk gezegd? Dat wij samen met de moslims moeten vechten tegen terroristen? Dat moslims gelijk zijn aan ons? Dat zij onze evennaasten zijn? In een samenleving waarin iedereen gelijk is? Kletskoek!

Ik had van de premier eerder een woordje uitleg verwacht over de barbaarse streken van moslims en in naam van welke 'religie' zij bloedbaden aanrichten. En dat bij de terroristen nooit een Jef, Pier of Pol zitten. Ik had zo graag van de premier gehoord over hoe de moslimterroristen zich beroepen op de koran voor het plegen van hun achterlijke wreedheden.    

Zijn wij écht allemaal gelijk, premier Michel? Uw toespraak hoort op het stort of in de allesbrander!

Gisteren een ex-leraar tegengekomen in 't café. Ik wist van vroeger dat hij een verstokte sp.a'er was. Hij gaf les in de school van directeur Prullemans, nog zo ne volbloed linkse rooie. 

Op een gegeven moment vroeg ik hem: "En, nog altijd geen lid van 't Vlaams Belang? Anders krijgt ge een pak rammel van mij." En toen kwam hij aandraven met een drogreden als zou het Vlaams Belang voor de kerk zijn en tegen homo's, "ik ben atheïst!"...

Toen dronk ik een paar flinke teugen van m'n biertje en begon te bidden tot de Heilige Rita, patrones van de hopeloze gevallen.

Ik kan niet mee met m'n tijd. Ik loop altijd achter, en waar het kan sta ik op de achterste rij. De tijd holt voorbij, de dagen rijgen zich aaneen met een snelheid sneller dan het geluid, sneller dan de snelste straaljager, en daar heb ik moeite mee omdat ik graag blijf plakken aan 1 moment, aan 1 gebeurtenis, aan 1 belevenis.

En zo gebeurde het dat mijn scheurkalender vanochtend op 16 mei stond. Ik voelde dat er iets niet klopte en scheurde 16 mei weg. En toen stond daar zwart op wit iets gedrukt dat hard aankwam op mijn nuchtere maag. Dinsdag 17 mei: "Dag tegen Homofobie en Transfobie"... Ik ben als de bliksem naar de keuken gerend voor een kopje koffie om te ontnuchteren, want een klein beetje onzin is te verteren maar gezwets van de bovenste plank blijft zwaar op de maag liggen. 'Dag tegen Homofobie', een flater van jewelste.

Ik zal het allemaal nog eens opnieuw uitleggen. Het is onmogelijk om iets tegen een fobie te hebben, een fobie is er gewoon, als onberedeneerbare angst waarover we niets te zeggen hebben. Zich verzetten tegen een fobie is als zich verzetten tegen eb en vloed, of tegen dag en nacht. Echte fobici lopen met een wijde boog omheen holebi's en transsekseksuelen, maar een gezonde afkeer van hen hebben, dát is ons volste recht. Niemand mag er iets op tegen hebben dat we hen verafschuwen en minachten, veroordelen en verguizen. Wij zijn vrij om homo's en omgebouwden te negeren.

Ik kan me niet verzoenen met taalnieuwigheden als xenofobie, homofobie, islamfobie... De psychiatrische term 'fobie' wordt misbruikt om ons schuldgevoelens te kunnen aanwrijven als we tegen vreemdelingen zijn, of tegen homo's of tegen de islam.

Het wordt tijd dat er een 'Dag tegen Heterofobie' wordt uitgevonden. Ooit zullen hetero's gediscrimineerd worden,  met uitsterven bedreigd als iedereen op zijn eigen geslacht valt... tot er een dag komt dat er niets meer overblijft om op te vallen, als iedereen homo wil zijn. Het aantal 'selfmade-homo's' stijgt verontrustend...

Er is alweer een nieuw project gelanceerd tegen pesten op school: "Maak van je school een Goedgevoelschool'. Al decennialang volgt het ene project het andere op, en allemaal focussen ze zich op pesten IN DE SCHOOL  Niét thuis, waar de eigenlijke wortels van het pestprobleem liggen. Binnen de vier muren van een huishouden, dáár begint het echte pesten. 'Pestgedrag in het Gezin', pesten in het gezin, is gevaarlijker en dramatischer dan pesten op school, en toch wordt pestgedrag in het gezin verzwegen door de bedenkers van pestprojecten. Alsof pesten alleen maar op school gebeurt. Het echte pesten, thuis in de huiskamers tussen broers en zussen, is lang niet altijd onschuldig. Aanhoudende plagerijen, dagelijks terugkerende wrijvingen en vernederingen tekenen de 'slachtoffers' voor hun hele leven. Hun jeugd werd gestolen... omdat hun ouders nooit tussenbeide kwamen.