"Militant Feminisme"

Vandaag 3 juni noemt De Standaard Hilde Crevits nog altijd 'onderwijsminister'. Ik kan iets gemist hebben maar vanaf 1 juni zou ze toch opgevolgd worden door Kristof Audenaert?

Dus Crevits is nog steeds actief als onderwijsminister. Dan zit Torhout zonder burgemeester?

Vandaag in De Standaard: Het studieaanbod in het middelbaar wordt kleiner, Crevits heeft er de schaar ingezet omdat "te veel richtingen niet doen wat ze beloven". Klopt, TSO- en BSO-leerlingen zijn geneigd om het lesniveau te doen dalen waardoor een studierichting veel van haar glans verliest.

Er mag dus gerust gesnoeid worden in het aantal studierichtingen. Maar er zit wél iets niet in de haak met de verplichte toets die ze wil invoeren voor alle leerlingen van het zesde leerjaar. Zij bedoelt niét een uniforme eindtest voor alle scholen, maar de scholen mogen zelf kiezen tussen verschillende toetsen "om beter te kunnen inspelen op de specifieke situatie en lokale context van de scholen"... En hier zit het addertje! Zo kunnen minderwaardige basisscholen hun toetsen aanpassen aan het lage niveau van hun zwakke leerlingen, en alzo zullen concentratiescholen minder contrasteren met kwaliteitsscholen. Niet eerlijk.

Het Belang van een Uniforme Toets

Als scholen zelf hun toetsen mogen kiezen en organiseren komt het concept van een toets op de helling te staan en verliest ze haar waarde. Alleen één algemene uniforme test, met gelijke testitems voor iedereen, en gestandaardiseerd voor alle scholen, alléén door een uniforme test kan objectief gemeten worden of alle scholieren de eindtermen gehaald hebben, en kunnen scholen ook onderling op kwaliteit getoetst worden.

Minister Crevits introduceert het begrip 'basisgeletterdheid' in het secundair onderwijs. Daarin wordt bepaald wat alle leerlingen als basisl moeten beheersen. Nederlands, wiskunde, digitale vaardigheden en financiële kennis zullen er in zitten... "Wat er precies van elke leerling verwacht wordt op die domeinen, wordt nog verder besproken met de onderwijsverstrekkers."

Het zou vanzelfsprekend zijn als voor alle leerlingen van alle scholen éénzelfde basisgeletterdheid verwacht wordt...

En dan ben ik ook benieuwd naar de activiteiten van Kristof Audenaert, de opvolger van Crevits, hoe hij een vervolg gaat geven aan bv de 150 miljoen extra voor scholenbouw de volgende drie jaren, en of hij nog gaat onderhandelen met de moslimexecutieve over imamopleidingen aan onze universiteiten en hogescholen...

Iedereen die in de jaren 90 te maken had met middelbare scholieren zal zich nog wel het beruchte LOSO-project herinneren. LOSO staat voor: Longitudinaal Onderzoek Secundair Onderwijs, een onderzoek waarbij de loopbanen van 6.411 eerstejaars secundair onderwijs over een periode van 10 jaar gevolgd en beoordeeld werden op een aantal variabelen als: prestatiemotivatie, faalangst, concentratie, inzet, zelfconcept, welbevinden...

In de jaren 90 werden alle Vlaamse scholen geplaagd door het geheimzinnige en opdringerige project dat zich centraliseerde aan de KU Leuven. Er kwam maar geen einde aan de onoverzichtelijke berg paperassen die naar de scholen gestuurd werden. Jarenlang vielen Leuvense onderzoekers de scholen lastig met vragenlijsten en testen waardoor vele lesuren verloren gingen. In de leraarskamers werd er gemopperd, schooldirecties raakten gefrustreerd, maar niemand haalde het in z'n hoofd om de verantwoordelijken van het   project aan te spreken. Lijdzaam ondergingen ze de papierberg. De normale functionering van de scholen raakte in het gedrang en de lessen werden maandenlang verstoord.

De scholen zagen geen resultaten, de Leuvense onderzoekers zwegen en vertoonden zich nooit in de scholen. Er bestond geen enkele persoonlijke communicatie, er was alleen de berg papieren die de postbode aan elke school bezorgde.

Op een mooie dag besloot ik het LOSO-kantoor in Leuven een bezoekje te brengen. Nieuwsgierigheid dreef me om de LOSO-pestkoppen eens van dichtbij te zien. Een beetje incognito de curieuze neus uithangen, plezant hoor.

Ik waagde me dus in de catacomben van het wetenschappelijk onderzoek. En wat zag ik allemaal: hele bergen papier, overal losse papieren, mappen, kartonnen dozen, alles lag overal slordig en onoverzichtelijk verspreid, op de grond en op tafels, in gangen en op trappen, op stoelen en op kasten... En een massa mensen wurmde zich nerveus een weg tussen de papierchaos en de kopieermachines. Blijkbaar had niemand de leiding en deed iedereen zomaar wat. Toen vroeg ik me af: "Moet deze warrige wanorde wetenschappelijk onderzoek voorstellen?"

Na deze bizarre vertoning wilde ik het LOSO-gebeuren vergeten en me storten in wereldse genoegens. En zo belandde ik in 'den Domus' in het kleine Eikstraatje, niet toevallig, maar wel met voorbedachten rade en volledig toerekeningsvatbaar. Toen maakte ik kennis met een nooit geziene imposante 'herbergkaart' met een hele brok literatuur en geschiedenis over wel duizenden biertjes... Toch een onvergetelijke dag.

Lyceum, schooljaar 1994-1995. Directrice Prutsmans kwam net terug van de speelplaats waar ze het bordje 'School zonder racisme' een grondige poetsbeurt gegeven had, toen ze bezoek kreeg van haar vriendin Trinette Treuzelmans. Beiden hadden een neus voor probleemleerlingen waarover ze oeverloos konden doorzwammen. Trinette Treuzelmans was een sociaal assistentje dat nooit knopen kon doorhakken, nooit tot conclusies kon komen, altijd maar treuzelen, aarzelen en twijfelen. Hierbij werd ze gesteund door Prutsmans wiens lekkende bovenkamer haar nogal wat parten speelden.

Het Geval Sofie

Sofie was een leerling van het eerste middelbaar in het lyceum van Prutsmans. Zij werd thuis opgevoed door haar alleenstaande vader. Op een dag vertelde Sofie tegen haar vriendinnetje over haar strenge vader en dat ze thuis geen vrijheid had, en meer van die klaagliedjes die eigen zijn aan pubermeisjes.

Sofie's vriendinnetje ging met dat verhaal naar haar moeder, en toen begon de molen te draaien. Prutsmans en Treuzelmans klopten de zaak op. Het Medisch Opvoedkundig Bureau en de Bijzondere Jeugdzorg werden erbij gehaald, en ook nog de Pleeggezinnendienst. Al deze instanties waren bevolkt door vrouwelijke medewerkers.

Het onschuldige incidentje van Sofie's verhaal tegen haar vriendinnetje nam reusachtige proporties aan, als je maar lang genoeg dramatiseert en doordramt over een prul. Zet een stelletje aasgierige vrouwen bijeen dan krijg je een thriller die uit zijn voegen barst van verzinsels en verdraaiingen. Van het oorspronkelijke verhaal van Sofie bleef haast niets over.

Sofie's vader had geen greep meer op zijn dochter die opgehitst werd door de bemoeizieke instanties rondom haar. Hij maakte geen schijn van kans, en als hij zich wilde verdedigen, werd hij niet geloofd. Hij kon de hetze niet meer verdragen en moest machteloos toezien hoe zijn dochter geplaatst werd in het Jeugdopvangcentrum 'Elkeen' in Lommel.

Sofie hield het er niet lang uit en verlangde terug naar haar vader, omdat ze in het tehuis minder vrij was dan bij haar vader.

En zo komen we terug bij de start van het verhaal. Sofie vond haar vader te streng, ze wilde meer vrijheid, dat was alles... Maar ondertussen hebben op sensatie beluste vrouwen de vader van Sofie een lange lijdensweg laten afleggen. De man was emotioneel geruïneerd...

Het Deradicaliseringsproject van de Vlaamse Regering

Als onderdeel van het deradicaliseringsproject is er het Aanspreekpunt Deradicalisering. Scholen kunnen er terecht met vragen over radicalisering. Het aanspreekpunt functioneert sinds januari 2015 en werd al 700 maal geconsulteerd, aldus onderwijsminister Crevits. Zij wijst op de preventieve rol van het onderwijs bij het tegengaan van radicalisering (en de moslimouders?).

Een ander onderdeel van het project is het Netwerk van Islamexperts. Het netwerk is een team van islamleerkrachten, imams en islamconsulenten (allen moslims!), onder leiding van imam Khalid Benhaddou. Zij voeren discours in scholen tegen radicalisering en beantwoorden vragen over extremisme en radicalisering.

Tot zover de feiten.

Radicale moslimkinderen... Problematische moslimpjes met extreme opvattingen... Het had nooit zover kunnen komen als er geen islamonderwijs was, als er geen moskeeën waren, als moslimouders nauwer betrokken werden bij het westers onderwijs... Moslimkinderen halen hun extreem gedachtegoed eerst en vooral bij hun ouders, daarna pas op school. Opvallend hoe systematisch moslimouders gevrijwaard worden van hun verantwoordelijkheden.

Als kinderen radicaliseren, moeten ze ook radicaal aangepakt worden, samen met hun moslimouders. Harde acties, en geen blabla bij het Aanspreekpunt. Alle radicalen er meteen uitpikken en apart zetten om een snelstoomcursus 'anti-islam' te volgen... En wat doen de scholen met de uitleg die ze van het Aanspreekpunt krijgen? Vergaderen, rond de tafel zitten, overleggen, overwegen, bespreken...

Waarom zijn de islamexperts allen moslims? Zijn ze wel aangewezen om mee te helpen aan deradicalisering? Zij zijn allen moslims en aanhangers van de islam en de koran. Dan schuilt in elk van hen toch iets radicaals? Van kleine schilfertjes tot hele brokken.

Ik geloof niet in het deradicaliseringsproject omdat het onderwijs alle verantwoordelijkheden toegeschoven krijgt bij het tegengaan van radicalisering. "De school mag het weer oplossen". Terwijl moslimouders en islamlessen buiten schot blijven.

Het Centrum voor Islamitisch Onderwijs kreeg van Crevits 80.000 euro, ze is lovend over het project. Komt er een evaluatie van wat er met onze centen gebeurt? Zij stelde ook imam Khalid Benhaddou aan als coördinator van de islamexperts. De betrokkenheid van Crevits in een project met uitsluitend moslims geeft me een onbehaaglijk gevoel.

Pittig addertje over de leider van de islamexperts, imam Khalid Benhaddou, hij is voorstander van gemengde scholen, en wijst met de vinger naar concentratiescholen als bron van radicalisering. Ai, ai...

Kinderen spelen niet meer - Vroeger mochten we geen speeltjes mee naar school nemen. Onbegrijpelijk hoe kinderen nu massaal in gebogen houding naar schermpjes zitten te turen, zelfs op hun fiets, ongeïnteresseerd in alles wat er rondom hen gebeurt. Op de speelplaats wordt er niet meer gerend, geen balspelletjes meer, geen verstoppertje meer spelen, meisjes kunnen niet meer touwtje springen, jongens knikkeren niet meer... Speeltijden worden verprutst aan staren en turen naar schermpjes, vingervlugge vingerbewegingen da's alles wat er nog beweegt.

De tabletnek - Kinesisten en chiropractors willen een verbod op het gebruik van smartphones omdat ze in hun praktijk het aantal kinderen met nek- en schouderklachten zien toenemen. Kinderen met een 'tabletnek' staren urenlang voorovergebogen naar een schermpje, hun spieren verkrampen waardoor ze kans lopen om op termijn een chronische nek- of rugpatiënt te worden.

De Smartschool - Ondanks de nek- en schouderkrampen zijn er toch nog scholen die leerlingen verplichten om hun smartphone dag en nacht bij de hand te houden. Om bereikbaar te zijn voor leraars en medeleerlingen... ???... De 'Smartschool' noemen ze zich, als digitaal platform voor onderlinge communicatie op school. Leerlingen kunnen taken binnensturen via de computer en iedereen op school kan contact houden met iedereen.

Jeugdbeweging KAJ onderzocht het effect van de Smartschool bij middelbare scholieren en besloot: "De smartschool is geen digitale vooruitgang, het is een bron van frustratie, het is een dwingeland die je altijd in het oog moet houden."

Om tot deze vaststelling te komen was er geen onderzoek nodig. Het is bekend dat er niets boven persoonlijke contacten gaat, waarbij mensen die met elkaar communiceren oogcontact hebben, elkaar in de ogen kijken, elkaars stemverheffingen horen en elkaars lichaamstaal kunnen observeren. De smartphone is een goedkoop en gemakzuchtig surrogaat voor menselijke betrekkingen!

Premier Michel bij de herdenking van de aanslagen: "Dit is geen oorlog tussen het westen en de Islam. We zullen alles doen om de terroristen te stoppen. Dat is een moeilijk gevecht, een gevecht dat lang zal duren. We zullen tegenslagen ondervinden, maar ook succes. En ik heb er alle vertrouwen in dat we zullen winnen. Het maakt niet uit wie je bent, van wie je houdt, wat je religie is. We zijn allemaal gelijk in dit gevecht, allemaal. Nous sommes ensemble. We zijn samen".

Blabla, wat heeft die man nu eigenlijk gezegd? Dat wij samen met de moslims moeten vechten tegen terroristen? Dat moslims gelijk zijn aan ons? Dat zij onze evennaasten zijn? In een samenleving waarin iedereen gelijk is? Kletskoek!

Ik had van de premier eerder een woordje uitleg verwacht over de barbaarse streken van moslims en in naam van welke 'religie' zij bloedbaden aanrichten. En dat bij de terroristen nooit een Jef, Pier of Pol zitten. Ik had zo graag van de premier gehoord over hoe de moslimterroristen zich beroepen op de koran voor het plegen van hun achterlijke wreedheden.    

Zijn wij écht allemaal gelijk, premier Michel? Uw toespraak hoort op het stort of in de allesbrander!