Vreemdelingenintegratie

Vorige week dinsdag begon het derde trimester in het onderwijs. Die eerste schooldag na de paasvakantie kon elk kind tussen 2,5 en 3 jaar voor het eerst naar de kleuterschool.

Echter nergens in de media kon ik iets bespeuren van  aanmoediging van ouders om hun kleuter in te schrijven en het ook daadwerkelijk elke dag naar school te brengen. Integratiecentra, migrantendiensten, Kind en Gezin, CLB's en andere instanties die zich intercultureel interessant willen maken... hebben die mensen echt geen acties ondernomen om kleine kleuterallochtoontjes op een kleuterschoolbankje te krijgen? Kleine asielertjes, vluchtelingenkindjes, anderstalige kleutertjes, zij hebben vanaf het prille begin de hoogste nood aan regulier kleuteronderwijs!

Vooral allochtone ouders zouden meer gesensibiliseerd moeten worden om hun kleintjes elke dag naar school te brengen, luier of geen luier, weer of geen weer.

Ik begrijp niet dat de overheid zo weinig inspanningen levert om álle 2,5-jarigen op de schoolbanken te krijgen. Ze hebben een wapen en ze gebruiken het niet: het Kindergeld!

Doodzonde dat het kleuteronderwijs niet verplicht is. Als die verplichting gekoppeld zou worden aan kindergeld, zullen ouders heel gauw beseffen dat een vreemde thuistaal en een onregelmatig kleuterschoolbezoek fataal zijn voor latere schoolprestaties.

Ik zal het nóg eens vertellen. In de kleuterschool wordt de basis gelegd van een succesvolle schoolloopbaan. Daarom moet er een schoolplicht komen vanaf 2,5 jaar. Het kleuteronderwijs is een voorbereiding op de lagere school, een voorbereiding op het leren lezen, schrijven, rekenen en andere sociale en praktische vaardigheden. Als spelend wordt er geleerd.

Omdat ik meebetaal aan het kindergeld van de overkroostrijke allochtone gezinnen, mag en moet ik mij vragen stellen bij het welzijn van die massa uitheemse kotertjes en vreemde spruitjes die hun talenten zitten te verkwanselen in een vreemd thuismilieu waar ze geblokkeerd en verstrikt raken in een kluwen van vreemde cultuur en anderstaligheid. Gevolg: een totáál gemis aan vaardigheden die noodzakelijk zijn voor een geslaagde schoolloopbaan.         

Lieviaanse tip om meer kleutertjes op de schoolbankjes te krijgen: Migrantenwerksters op pad sturen om huisbezoeken af te leggen, vergezeld van een tolk. Het materiaal en het geld is er, dus waarom geen georganiseerde aanpak van alle allochtone gezinnen met 2,5- jarige kleuters? En zij die niet willen luisteren krijgen geen kindergeld meer!

Mijn eerste indruk over Macron was: Die man hebben ze uit het niets tevoorschijn getoverd om Le Pen uit te schakelen... Ja, zo kwam Macron op mij over. Hoe'st mogelijk dat een neutrale kandidaat plotseling zoveel aanhangers achter zich kan scharen?

Hopelijk herhaalt zich niet hetzelfde scenario als twee jaar geleden toen Marine Le Pen in de tweede ronde verloor. De media spraken toen van een nederlaag, en dat Le Pen in het zand bijt en dat ze met lege handen achterblijft... blabla. De sfeer is nu wel minder vijandig jegens het FN dan bij de verkiezingen in 2015, toen Manuel Valls d'r uitflapte: "Het gevaar van extreemrechts is niet geweken." En de media: "Het FN surfte tijdens de eerste ronde van de nationale verkiezingen op een xenofoob sentiment dat oplaaide door de vluchtelingencrisis en de terreuraanslagen van 13 november in Parijs... We moeten onze krachten bundelen, we moeten een dam opwerpen tegen rechts." Ja, die boze nevelen hingen toen boven de tweede stemronde. Waarom zijn linkselingen altijd zo agressief en neerbuigend?

Surfen op een xenofoob sentiment? Ieder weldenkend mens moét surfen op xenofobe sentimenten. Hoe xenofober hoe liever. Voor ons eigen welzijn en dat van onze soortgenoten. Het zijn precies de xenofiele sentimenten die een welvarende samenleving bedreigen en kapotmaken. Daarom vraag ik me af: de vele miljoenen Fransen die niét voor Le Pen stemden, willen die zo graag hun eigen ondergang? Sentimentele xenofielen? Al surfend op xenofiel sentiment?

De heren Dementius en Alzheimermans hebben een gezamenlijke oude vriend, Pietje de Dood met de Zeis, die staat in de verte ook al naar mij te lonken en te zwaaien. Da's nu het verschil met vroeger, toen ik jong, blond, en een beetje dom was, toen schaarden verleidelijke jongemannen zich om me heen, viriel, zonder zeis en zonder geestvertroebelende producten.

Ja, waar was ik nu gebleven? Alweer even afgedwaald. Dat komt door die twee akelige heren die het ons niet gunnen om waardig oud te worden, om met ons volle verstand en helderheid van geest de gebeurtenissen rondom ons een juiste plaats te kunnen geven, om ons altijd en overal te kunnen oriënteren, en alle vertrouwde dingen en mensen kunnen blijven herkennen, glashelder zoals altijd toen we jong waren.

Een gezonde geest in een gezond lichaam, dat zou eeuwig moeten duren. Misschien kan dat in de hemel? Waar voedsel en drank in overvloed aanwezig zijn, zonder indigestie, zonder kater, zonder dokters. En altijddurende seks zonder viagra.

Genoeg gedroomd. Terug naar de realiteit. Gisteren vertelde ik over discriminatie van Vlaamse leerlingen in multiculturele scholen. Wel, vandaag wil ik dat illustreren met een voorval van vroeger in het atheneum van directeur Blauwbaard.

Tijdens een deliberatie raakte leraar Huybrichs helemaal over zijn toeren toen bleek dat een Vlaamse leerling gebuisd was ondanks zijn inzet en ijver gedurende het hele schooljaar, terwijl twee Turken slaagden hoewel ze het halve schooljaar gespijbeld hadden zonder iets te presteren.

De vulkaan barstte uit en de kruik brak te water! De maat was vol voor leraar Huybrichs. Hij maakte zich erg boos, sloeg zó hard met zijn vuist op tafel, dat het hele gebouw op z'n grondvesten daverde. In de leraarskamer kon hij verder stoom afblazen.

Leraarskamers waren vroeger voor mij enorme snoepwinkels waar ik gretig smulde van klachten en verzuchtingen van leerkrachten. Met pen en papier in de aanslag luisterde ik aandachtig naar hun diepste zieleroerselen die ze alleen in de leraarskamer kwijt konden. De leraarskamer als verloskamer van opgekropte woede, toorn, frustratie, onvrede... De leraarskamer als toevluchtsoord voor gekrenkten die zich in de intieme ruimte van samenzweerders eens goed konden laten gaan over de onrechtvaardige behandeling van Vlaamse leerlingen.

Zo noteerde ik de kreten van leraar Huybrichs toen die in volle colère schreeuwde: "Leerlingen die studeren worden gestraft, en die niét studeren worden beloond... De gebuisde leerling heeft zijn best gedaan, terwijl twee luieriken en spijbelaars wél geslaagd zijn! Waar zijn we naartoe aan het gaan?!". Zijn gelaat liep rood aan, hij was het kennelijk écht beu dat migrantenleerlingen beschermd en bevoordeeld werden. Hij was duidelijk in zijn speach, je kon hem niet mis verstaan. Zijn collega's waren het met hem eens, maar ze zwegen...

Allochtone leerlingen bezaten een bijzondere gave om met hun klak te gooien naar regels en voorschriften, om bevelen en orders weg te wuiven, alsof onaangepast gedrag in de genen van een vreemde etniciteit zit. Logisch, ontworteling brengt gewetenloosheid met zich mee. We hoeven het niet te ontkennen of te negeren, het ís gewoon zo, het was gewoon zo, en zo waren ook mijn ervaringen... Maar als scholen die eigenaardigheden van allochtonen accepteren als behorende bij hun allochtone wezen, is dat een serieuze bedreiging voor onze Vlaamse leerlingen.

De radicaalste hervorming die ik doorvoerde waren de journaals die verhuisden van 's avonds naar 's morgens. De hele voormiddag nieuwsberichten, interviews, weerberichten, commentaren... Dan kan de menselijke geest 's namiddags alles rustig op een rijtje zetten en overpeinzen. Aan den toog, bij de kapper, bij de pedicure, in de winkel... Als dan de avond valt over 't land zijn we klaar om alle gebeurtenissen een plekje te geven in ons brein en zijn we klaar met piekeren.

De avond is er om uit te bollen van de belevenissen van overdag, om de nachtrust voor te bereiden. Niet om overspoeld te worden door alle ellende van de hele wereld. Luchtige en frivole avondprogramma's die het verstand op nul zetten zijn nodig om in de gepaste stemming te komen voor een ongestoorde en serene nachtrust. De nachtelijke dromen verwerken alles wat we overdag gezien en gehoord hebben. Maar als het wereldgebeuren 's avonds op ons afkomt, verstoren frustratie en onmacht die verwerking, en dan beginnen we te woelen in bed, worden we gewekt door onze onrustige geest. En zo ontstaan slaapstoornissen...      

Geleerden, wetenschappers en onderzoekers loofden mijn initiatief en zo ontving ik de 'Nobelprijs voor de Volksgezondheid'. Ontnuchterd ben ik wakker geworden, maar de nobelprijs voor volksgezondheid heb ik toch maar fijn in de wacht gesleept.