Mohammed, Ahmed en Karim zijn gezworen kameraden. Zij wonen met hun gezinnen in een hoge woontoren in Londen, waar ze een appartement huren. Ze kennen er vele moslimvrienden die daar ook wonen en ze ontmoeten elkaar vaak in de moskee. Samen hebben ze vroeger op dezelfde school gezeten waar ze heel wat kattenkwaad uithaalden. Hun misstapjes werden hen vergeven omdat men dacht dat ze nog wat aanpassingstijd nodig hadden. Dat sterkte hun gevoel van straffeloosheid, en zo gebeurde het dat ze nu als volwassenen hun talenten als terrorist volop kunnen ontwikkelen.

Op een dag kwamen Mohammed, Ahmed en Karim niet opdagen in de moskee. Hun moslimvrienden van de woontoren evenmin. De spijbelaars zaten allen te broeden op snode plannen in 't café om de hoek. Moslimcafe's, nog zo'n broeinest van terroristich gedachtegoed.

De islamitische torenbewoners maakten afspraken om aan de brandalarmen in de toren te prutsen en een en ander onklaar te maken. Niks mis mee, dachten ze, de verhuurders  zien toch ook niet zo nauw met de brandveiligheid. En met de sprinklers kan er en passent ook wat geknoeid worden.

Na verhitte discussies raakten de mannen het eens over het maken van vuurhaarden op verschillende plaatsen in de toren en op hetzelfde ogenblik. Hetzelfde ogenblik!... Wekenlang dachten ze na over hun moorddadige plan en nu zijn ze erin geslaagd om in één klap een vuurzee tevoorschijn te toveren over het hele gebouw. En de terroristen konden allen tijdig de woontoren verlaten. Ze hoefden zichzelf niet eens op te blazen.

Over de ware oorzaak van de brand zullen we nooit iets vernemen, zeker niet als het om een terroristische daad ging. Alle torenbewoners overal in de westerse steden zouden dan verhuizen. En de corrupte rijkigaards zien hun huurgelden dan smelten als sneeuw voor de zon.

In den beginne schreef ik mijn eerste blogberichten. Ik was alleen op de wereld. En jaren later kwam er nóg altijd geen kat kijken naar wat ik allemaal te vertellen had op m'n blog. Mijn verzuchtingen vervlogen in het ijle. Eerlijk gezegd, ik was een saaie blogger, nu nog, maar nu kan ik 't beter verbergen.

Naarmate de jaren verstreken, inclusief botsingen met seniorennet en ontredderende confrontaties met het CGKR, ach, die vervelende dingen nam ik erbij, zij hoorden bij het op gang brengen van een meer revolutionaire schrijfstijl waarbij ik mijn belagers uit het verleden een klinkende veeg uit de pan meegaf.

Nu volgt er een ouderwets en braaf verhaaltje zoals ik het vroeger zou geschreven hebben, braaf en saai, voorzichtig rond de pot draaien en camoufleren van pijnlijke details. Daar zit de lezer toch niet echt op te wachten...

Er was eens een piepjong en eigenwijs sociaal werkstertje. An was haar naam. Zij kwam vers van de schoolbanken waar ze al haar onderbroeken versleten had.

Al vanaf de eerste dag op het PMS-centrum speelde het meiske het klaar om zich te verstrengelen in een vechtscheiding van twee mensen die elkaar ooit dolverliefd in de ogen keken aan het altaar waar ze eeuwige trouw aan elkaar beloofden. De priester had hen beiden een lap om de oren moeten geven.

Dus An begaf zich moedwillig in een 'wespennest', zij moeide zich met huishoudelijke perikelen en aanverwante echtelijke miseries. Zij voelde zich geroepen om de ambras in huishoudens op te klaren... An D.B. leed aan grootheidswaanzin. En het ergste was dat zij daarin gesteund werd door psychopaat Horbert.

Op zekere dag zette ze haar klauwen in een jongetje van het vierde leerjaar van het lyceum. Het jongetje simuleerde angst en bezorgdheid om zijn ouders die verwikkeld zaten in een vechtscheiding. Maar An doorzag het spelletje niet van het sluwe jongetje. Zij wist niet dat het jongetje om aandacht vroeg en een gesprek wilde met een PMS-medewerker. Onschuldig een beetje babbelen? Neen, een wespennest! Het kereltje was bezig met zijn ouders tegen elkaar uit te spelen, tegen elkaar op te zetten en zich te moeien met hun huwelijk.

De jongen was er alleen maar op uit om toegelaten te worden in de rechtszaal waar de scheiding besproken zou worden. En via het PMS-centrum hoopte hij zijn zin te krijgen. Jong, sluw en geraffineerd. Misschien is hijzelf wel de oorzaak van de scheiding van zijn ouders? In goedkope speelfilms kom je dat meer tegen dat ouders het slachtoffer worden van hun boosaardige kinderen... 

Brahim Laytouss, islamleraar en imam, mag geen les meer geven na klachten van vrouwelijke leerlingen. Hij is op non-actief gezet wegens grensoverschrijdend gedrag. Grensoverschrijdend... Volgens zijn advocaat, Walter Damen, ontkent Laytouss elke beschuldiging en "kaderen de klachten in verschillende visies over de te volgen stroming van de islam". Lieviaanse vertaling van deze ingewikkelde uitleg: "Volgens de koran is een vrouw minderwaardig spul waarover de man vrijelijk mag beschikken".

Brahim Latouss is het soort achterlijke moslim dat vrouwen geen hand wilt geven. En als je de hand van een vrouw niet wilt aanraken, ga je toch ook niet aan de rest van haar lichaam zitten friemelen?... Dit is een sterk argument dat door de advocaat zeker benut kan worden.

Vorig jaar kwam Brahim Latouss in het nieuws met zijn pogingen om het islamonderwijs in Vlaanderen nieuw leven in te blazen... en dat in een tijd dat het islamonderwijs moet afgebouwd worden, om tenslotte helemaal te verdwijnen... Ik raadpleegde mijn glazen bol en zag een onbetrouwbaar individu. Toen schreef ik: "Deze kerel vind ik gevaarlijk. Het verontrust me dat hij zich al een hele tijd moeit met het islamonderwijs in Vlaanderen. De moeial vindt dat de leerplannen van het vak 'islam' verouderd zijn en niet aangepast aan de realiteit.... Verouderd islamonderwijs? Waarschijnlijk bedoelt ie dat er niet genoeg geradicaliseerd wordt?

Alarm! Een belangrijke culturele traditie verdwijnt. Wegens slechte kijkcijfers besloot de Nederlandse omroep NTR een punt te zetten achter Het Groot Dictee der Nederlandse Taal. De schrikbarende populatieaangroei van nieuwkomers in Nederland en Vlaanderen is de oorzaak van de afnemende belangstelling voor de Nederlandse taal, met dalende kijkcijfers als gevolg.

De stopzetting van het Groot Dictee is tekenend voor de tanende belangstelling voor onze mooie Nederlandse taal, zelfs tekenend voor de voortschrijdende afbrokkeling van onze westerse beschaving.

Het Groot Dictee werd al 26 jaar uitgezonden op televisie. Het was een symbool van onze fierheid op onze Nederlandse taal. Vlamingen en Nederlanders verbonden zich eensgezind om te pronken met hun rijke taalkennis. En nu verdwijnt al dat schoons.

De teloorgang van het authentieke Vlaanderen en Nederland heeft alles te maken met de ongebreidelde immigratie van Arabische en Afrikaanse moslims en andere etnische zonderlingen. En dat volk vermenigvuldigt zich in een hels tempo. Niet verwonderlijk dat wij autochtonen in de minderheid geraken.

Inclusief onderwijs faalt: "Meer kinderen dan verwacht keren terug naar het buitengewoon onderwijs".

Alle kinderen kunnen dan toch niet gelijk gemaakt worden. Het was de bedoeling van Inclusief Onderwijs om gehandicapten, leergestoorden en allerlei buitenbeentjes op te nemen in het gewone onderwijs, samen met intelligente leerlingen om er een harmonieus geheel van te maken. Dat is niet gelukt. Natuurlijk niet.

Kinderen met een beperking moeten geaccepteerd worden zoals ze zijn: met een handicap die aangepast onderwijs vereist. Ze zijn een overlast in het gewone onderwijs waar ze niet de hulp krijgen die ze nodig hebben. En normaalbegaafden kunnen dan weer aan hun trekken komen in een klas zonder beperkte kindjes die alle aandacht opeisen van de leerkracht.

De onderwijswereld reageert verrast over de 'terugkeerbeweging' en spreekt over "onduidelijke oorzaken" van de terugkeer naar het buitengewoon onderwijs. Hypocriet. Van bij de aanvang van het M-decreet moet iedereen geweten hebben dat inclusie in het onderwijs op een fiasco zou uitlopen.

Ouders van hetzelfde geslacht? Da's problemen zoeken. Met alle geweld tegen de natuur in willen gaan, dat wreekt zich, daar komen vodden van.

Lisbeth Vandoorne (32) en haar vriendin werden anderhalf jaar geleden ouders. Toen ze vorige week bij de dienst bevolking op het Brusselse stadhuis een kids-ID voor hun dochter wilden aanvragen, bleek dat niet van een leien dakje te gaan. 

Zo is er in het aanvraagsysteem dat de baliemedewerker moet invullen sinds 2011 een vakje met ‘ouder 1’ en een vakje met ‘ouder 2’, ter vervanging van het vroegere ‘moeder’ en ‘vader’. Vervolgens moeten bij elke ouder de gegevens uit het rijksregister opgehaald worden. Dat gebeurt automatisch. Maar bij de tweede ouder verschijnt nog altijd een foutmelding wanneer beide ouders van hetzelfde geslacht zijn. Twee moeders? Twee vaders? Computer says no.

Vóór 2011 was het in het identiteitssysteem onmogelijk om twee ouders van hetzelfde geslacht in te brengen. Dat euvel zette de toenmalige minister van Justitie recht. Maar de software heeft na zes jaar duidelijk nog altijd nood aan een update. "Computer says no".

De inkt van mijn tekst over Diversiteit en Afspiegelingen is nog niet opgedroogd, of er duikt alweer een nieuwe klacht op over te weinig allochtonen in de beroepenwereld. Eerst was het politiekorps te blank, toen de magistratuur, en nu is het lerarenkorps te wit. Wat is dat toch met die diversiteitsstrevers? Diversiteit mag geen doel zijn!... Gevangenissen zijn toch ook geen weerspiegelingen van de samenleving?!

De Vrije Universiteit Brussel onderzocht de herkomst van leerkrachten en kwam tot de conclusie dat "slechts 5% van de Vlaamse leerkrachten een allochtone achtergrond heeft". Slechts 5%... Ik zou zeggen: Al 5%...

Ons Vlaamse onderwijs komt in gevaar als meer allochtonen les gaan geven aan onze kinderen. Leerkrachten moeten Vlaams-minded zijn, puur en onvervalst, zonder buitenlandse wortels, maar met Vlaamse wortels in Vlaamse grond. Hier geboren en getogen met Vlaamse voorvaderen.

Omdat de verknochtheid aan de roots blijft bestaan bij allochtone leerkrachten moet de Vlaamse schoolbevolking beschermd worden tegen allochtoongekleurde indoctrinaties. En als het hele lerarenkorps echt Vlaams is, hebben allochtonen ook meer kans om zich aan te passen aan Vlaand'rens leefwereld. Integreren was toch de bedoeling? Wel, dat kan alleen met Vlaamse leerkrachten met Vlaamse roots!                        

Ik laat nu drie vrouwen kakelen over de diversiteit in onderwijsberoepen:

Els Consuegra, onderzoekster VUB: "De toenemende diversiteit in de samenleving wordt niet weerspiegeld in het Vlaamse lerarenkorps."

Minister Crevits (CD&V) erkent dat het lerarenkorps te wit is: "Religie of migratieachtergrond mogen geen hinderpaal zijn voor een job in het onderwijs."

Elisabeth Meuleman (Groen): "Diversiteit in onderwijsberoepen moet hoger op de agenda komen." Zij pleit voor 'haalbare streefcijfers'.

Islamfobie. Ik zal het nog eens opnieuw uitleggen.

Het idiote woord 'islamfobie' zet me vaak aan tot mijmeren over de onzin van het woord met het fobische achtervoegsel 'fobie'. Beste lezers, islamfobie bestaat niet. Laat u niet belazeren. Islamfobie is een verzonnen taalnieuwigheid om ons, westerlingen, te beschuldigen van vijandigheid jegens de islam, om ons een 'fobie' aan te wrijven, om ons te zeggen dat we psychisch gestoord zijn, en om moslims in een slachtofferrol te drijven. Islamfobie is een verzinsel!

Onze taal wordt geweld aangedaan door de kunstmatige inlassing van de psychiatrische term 'fobie' in onze relatie tot moslims. En de tussengevoegde letter 'o' is helemáál ridicuul: 'islamofobie'. Taalkundig klopt het woord niet, maar het maakt wel indruk. Het is nergens terug te vinden in officiële fobieënlijsten, noch in de Woordenlijst Nederlandse Taal, maar het is wel handig om ons mee om de oren te slaan als we moslims niet in ons hart willen sluiten en de islam niet willen omhelzen.

Na elke islamitische terreuraanslag krijgt de islam een forse deuk. Ook alle moslims krijgen een veeg uit de pan. Eerlijk gezegd  vind ik terreuraanslagen goed voor hun kwalijke imago en dat van de islam. En om dat imago op te poetsen is 'islamofobie' verzonnen om ons koest te houden en om moslims te beschermen en het imago van de islam meer glans te geven.

Ik heb geen angst voor moslims of andere etnische rariteiten, en zeker geen onberedeneerbare angst. Er zijn wél mijn gevoelens van afkeer, van minachting en van geringschatting voor de pathologische islam, en die gevoelens kan ik goed beredeneren, ze zijn gegrond en rationeel. Mijn redelijke islam-aversie heeft dus niets met onredelijkheid te maken, en dus ook niéts met een fobie in al haar onredelijkheid.