Allochtoon Uitschot

Het hele IS-zootje gaat dus terugkeren naar ons land... Maggie De Block wil de kinderen terughalen, maar "voor IS-vrouwen is er geen plaats in onze samenleving." De IS-strijdsters zullen uit hun ouderlijke macht ontzet worden en de kinderen veilig in een instelling geplaatst worden, gescheiden van hun misdadige moeders, en vooral gescheiden van onze Vlaamse kinderen. Kinderen van Syriëstrijders zijn een gevaar voor onze samenleving!

Begin dit jaar gaven de twee terroristenvrouwen te kennen dat celstraf hen niet kon deren, "zolang mijn kinderen veilig zijn en naar school kunnen gaan". De IS-vrouwen beseften dat ze voor hun lidmaatschap bij de IS-terreurgroep hier strafrechtelijk vervolgd zullen worden en zij  waren al voorbereid op een gevangenisstraf in ons land.

Maar nu alles opgeklopt wordt door Child Focus en andere criminalminded personages lijkt het erop dat de criminele IS-vrouwen hier een straffeloos en onschendbaar leventje gaan leiden.

De Vlaamse Tatiana, met een carnavaleske islamitische metamorfose, heeft twee kinderen genaamd Mujahid  en Shahid. Deze namen verwijzen naar de jihad: Mujahid = strijder, en Shahid = martelaar... Welke school is in godsnaam bereid om kinderen met zulke strijdlustige namen in te schrijven als nieuwe leerlingen? Of is er ergens toch een school die zo menslievend-dom is om kleine jihadistjes in te schrijven? Kleine jihadistjes, dragertjes van kiemen van terrorisme, als een gevaar voor onze eigen kinderen!  

Beste Vlaamse ouders, er zullen hier IS-kinderen onderwijs gaan volgen. Op een dag zullen ze opduiken in de Vlaamse schoolbanken. Misschien wel naast uw kind. In de klas naast een moslim zitten is al erg, maar naast een kind van Syriëstrijders zitten is helemáál een ramp voor uw kind!... Als er op een dag nieuwe klasgenootjes bijkomen in de klas van uw kind, sla alarm, panikeer, protesteer, zet de hele schoolbuurt op stelten, zet alles in rep en roer, schreeuw de hele buurt bij elkaar en eis extra ouderavonden om alle ouders in te lichten over de verderfelijke invloeden van Syrië-kinderen. Betoog op de speelplaats tegen de aanwezigheid van IS-kinderen! Protesteer tegen hun aanwezigheid in onze Vlaamse scholen!

Onlangs kwam Stijn Baert (foto) in het nieuws ivm de nieuwe Antwerpse praktijktesten op de arbeidsmarkt, praktijktesten die opgehemeld werden tot in alle uithoeken van het hemelse melkwegstelsel.  

Het spelletje met spooksollicitaties om werkgevers te misleiden en te betrappen op etnische discriminatie is dus nog niet afgelopen. Linkse zeveraars blijven leuteren over 'discriminatie' van mensen met buitenlandse roots, terwijl discrimineren - iets verkiezen boven iets anders - een voorkeursuiting is, een fundamenteel recht dat evenwaardig is aan het recht op vrije meningsuiting, en aan het recht op vrije gevoelsuiting.

'Stijn Baert'?... Er ging een belletje rinkelen bij het horen van die naam, en toen herinnerde ik me dat die man een en ander op zijn linkse politiek-correcte kerfstok heeft zitten. Stijn Baert, professor Arbeidseconomie, deed onderzoek naar etnische discriminatie op de arbeidsmarkt. Hij verkende undercover (!) de arbeidsmarkt, stelde fictieve sollicitatiebrieven op - valse brieven dus - en deed mystery sollicitaties. Echt geen prestaties om trots op te zijn, eerder om van in de grond te zinken van schaamte. Hij kon ongestraft misdadige feiten plegen omdat de toepassing van mystery calls in een wetsontwerp gegoten werd. Het laat de arbeidsinspectie toe om op wettige wijze mystery calls uit te voeren, om illegale sollicitaties legaal te maken... Unia zag het, en was tevreden.

Mystery sollicitaties, mystery mails, mystery calls... zijn louche en asociale technieken om argeloze werkgevers te betrappen op zgz discriminatie bij het aanwerven van personeel. Het hele mystery geklooi is er louter om diversiteit in de arbeidsmarkt te brengen, ten koste van kwaliteitswerknemers. Want werkgevers 'discrimineren' alleen maar om het beste werkvolk te laten functioneren in hun zaak, mensen met capaciteiten, verantwoordelijkheidszin en werklust, en we weten dat allochtonen daarin zeker geen uitblinkers zijn.

Anonieme telefoontjes en valse sollicitaties maken kandidaten onzichtbaar, waardoor werkgevers een kat in een zak kopen. Echt niet fraai hoor die achterbakse praktijken. Kandidaten moeten beoordeeld kunnen worden op verbale vaardigheden, lichaamstaal, sociale omgang, uiterlijk voorkomen... terwijl onzichtbare en valse sollicitanten hun onhebbelijkheden en andere gebreken kunnen wegmoffelen achter anonieme telefoontjes of achter verzonnen sollicitatiebrieven.

Vlaams Belang, 11 januari 2018: "Jarenlang heeft N-VA stoer zitten verkondigen dat er met haar géén anonieme praktijktesten bij werkgevers zullen komen in verband met zogenaamde ‘discriminatie’ bij aanwervingen of in de bedrijfsvoering.In De Kamer gaat N-VA dan toch door de knieën en wordt de heksenjacht wel degelijk georganiseerd voor een probleem dat er geen is."

Een week geleden is een eerste bus met 50 asielzoekers, onder wie 21 kinderen, aangekomen in het Parelstrand in Lommel. Gezinnen met kinderen en kwetsbare mensen krijgen er een tijdelijke opvang. Er is al een overleg gestart met de Lommelse scholen om na de kerstvakantie onderwijs te organiseren voor deze kinderen.

Onderwijs voor asielkinderen? Asielkinderen zijn anderstalig, hebben een leerachterstand of hebben helemaal geen onderwijs genoten in hun thuisland. Komt daarbij dat ze getraumatiseerd zijn door oorlog en vlucht; en nu door de nieuwe omgeving waarin ze plotseling verzeild geraakt zijn. Ze kunnen niet tot rust komen en zichzelf niet terugvinden omdat ze al onmiddellijk in schoolbankjes moeten kruipen. 

Ik vind 'schoolgaan' en 'asielzoeken' niet samen kunnen gaan. Er zit iets wringerigs in "schoolgaande asielzoekers". Het is niet vanzelfsprekend dat nieuwe asielzoekertjes onderwijs volgen, dat ze samen met lotgenoten geconfronteerd worden met hun zielige situatie. Neen, les volgen samen met medevluchtgenootjes in één klaslokaal, ik geloof nooit dat hun nieuwe leven structuur zal krijgen.

En in het reguliere onderwijs, samen met eigen Vlaamse leerlingen, kan helemáál niet, hoewel Unia er wel voor zou vechten, en de mix zou verdedigen, ook al gaat die mix ten koste van het welzijn van onze eigen leerlingen. Eigen leerlingen moeten gescheiden blijven van de minderwaardigheid van het nieuwe schoolvolkje!

Dan rest er alleen nog de OKAN-klassen (Onthaalklassen Anderstalige Nieuwkomers), of aparte asielscholen. Maar dat soort onderwijs, aparte asielscholen, kost miljoenen euro's. Euro's voor vreemde kinderen... WIJ zullen wel langer werken en meer belastingen betalen. Het komt allemaal in orde... maar niét voor onszelf!

Op de foto zien we Tatiana Wielandt, een Vlaamse die in een vlaag van zinsverbijstering besloot om als moslima door het leven te gaan. Zij vertrok samen met bondgenote Bouchra Abouallal en hun mannen naar Syrië. Hun vijf kinderen sleurden ze mee naar de Syrische hel. En toen hun mannen sneuvelden keerde het gezelschap terug naar ons land, maar dan zonder mannen. De twee IS-vrouwen toonden minachting voor het deradicaliseringsbeleid in ons land en vertrokken opnieuw naar Syrië. Niet om stoffelijke resten van hun mannen op te sporen, maar omdat het leven in conflictgebieden te midden van extremisme en gruwelijk geweld hen aantrok, trouw aan de islam en aan Allah. Hun kinderen waren er getuigen van moordzucht, chaos en normloosheid...

Het begon allemaal met een interview van Rudie Vranckx op tv, in maart van dit jaar. Rudie Vranckx, de man die exotische vruchten verkiest boven eigen kweek. Hij interviewde twee terroristenvrouwen die met hun vijf jonge kinderen in een Syrisch vluchtelingenkamp zaten. De vrouwen betuigden hun spijt over hun crimineel verleden. Zij worden in ons land vervolgd voor hun lidmaatschap bij terreurgroep IS. Met krokodillentranen deden ze hun verhaal. Het was een vertederend smartlappenverhaal, om gevoelige snaren te raken en sentimentele tintelingen op te wekken.

Enkele maanden later zaten in een uitzending van Terzake twee dames te zaniken over de vrijlating van jonge kinderen die gevangen zaten in Irak of Syrië. Ik luisterde verbaasd naar de lichtzinnigheid waarmee beide dames leuterden over de terugkeer van potentieel gevaarlijke kinderen, waarmee ze de bezorgdheid van Belgische veiligheidsdiensten wegwuifden, en die van ministers Jambon en Geens eveneens naast zich neerlegden... Ja, in de zomer van 2017 lanceerde Vlaanderen een actieplan voor kinderen van Syriëgangers waarbij begeleiding en integratie centraal stonden: "Moeten deze kinderen geplaatst worden in een pleeggezin of een instelling omdat de ouders strafrechterlijk vervolgd worden?"... Eén van de paneldames had iets te maken met Child Focus.

Child Focus heeft zich suf geijverd om IS-kinderen terug naar ons land te brengen. Een overwinning voor Child Focus is dat een rechter besliste dat "de Belgische Staat er alles aan moet doen om de twee IS-vrouwen Tatiana en Bouchra samen met hun zes (?) kinderen terug te halen uit Syrië, op straffe van een dwangsom." Child Focus wil het hele IS-zootje naar hier halen?...

Ik ga het nóg eens allemaal opnieuw vertellen. Kinderen van Syriëstrijders zijn verknoeid voor onze samenleving, verloren voor een nieuw leven in ons land. Syriëkinderen zijn tikkende tijdbommetjes. In Syrië zijn kiemen van radicale ideeën en terreur ingeplant in hun hersentjes. Extremistisch gedachtegoed komt tot volle bloei naarmate de volwassenheid nadert. Het zwelt alleen maar aan en een vonkje volstaat om tot een explosie te komen. Zo worden onschuldige kinderen volwassen killers. Zij zijn de toekomstige terroristen! Potentiële terroristjes zijn getraumatiseerd voor hun hele leven, met littekens op hun ziel voor altijd. Een gewoon schoolleven is voor hen kansloos, en geen enkele vorm van begeleiding zal werken.

IS-kinderen zouden nauwlettend en levenslang op de voet gevolgd moeten worden.

Een dakloze jongeman mocht tijdens de kerstdagen in een Gronings hotel kosteloos overnachten en aanschuiven bij het ontbijt en het avondbuffet. Nu blijkt dat hij nog tot na de jaarwisseling kosteloos in hotel mag verblijven.

Wow! Gratis overnachten, gratis ontbijten en gratis avondeten in een hotel, dagenlang... De jongeman, in de kracht van zijn leven, was niet in staat om de handen uit de mouwen te steken om alzo in zijn eigen eigen levensonderhoud te voorzien.

Het hotel pronkt met de gulle giften aan dak- en thuislozen. 30 daklozen kregen al een gratis lunch in het restaurant. Het hotel engageert zich enorm met 'naar elkaar omzien' en lijkt wel geobsedeerd door het probleem van dak- en thuislozen.

Misschien krijgen ze wel een of andere prijs voor menslievendheid en naastenliefde? Of een ere-doctoraat zoals Merkel kreeg voor haar 'Wir shaffen das'? Of het hotel wordt als voorbeeld gesteld voor de hele horeca om de vluchtelingencrisis op te lossen...

Vroeger, ergens in de jaren 70 van de vorige eeuw, ging ik op zekere dag eens op verkenning in de buurt van een klein schooltje met nogal wat kleine Turkjes. Al wandelend en dwalend zoog ik de eerste indrukken in me op, ik liet ze beklijven, ik liet ze sudderen.

Uiteindelijk vond ik het verontrustend hoe een kleine Turkse gemeenschap op korte tijd in omvang kon toenemen. Er liepen teveel moslims rond in de migrantenwijken rondom de schooltjes. Ik kon er met niemand over praten, het viel blijkbaar niemand op, omdat iedereen erover zweeg, niemand struikelde over de ontembare voortplantingsdrang van de Turkse inwoners. En tegen Turkse nieuwkomers met een kant-en-klaar gezin had ook al niemand bezwaar.              

Het was de tijd dat we met z'n allen stilletjes zwegen over de aangroei van de moslims en de 'islamisering' tolereerden. 'Islamisering'... dat woord kenden we vroeger niet, maar we zagen wel dat er iets goed aan 't misgaan was. Het was toen ook zo'n beetje oppassen om niet de racist uit te hangen. Het linkse toverwoord 'racisme' was er om de binnendringers alle kansen te geven om zich hier rustig een plaatsje te kunnen veroveren, en om de vreemdelingeninvasie zonder horten of stoten te kunnen laten doorgaan.

Religieuze symbolen, katholieke feestdagen, tradities en geplogenheden, al onze eigenheden dreigden stilaan aangepast te moeten worden om moslims niet te 'kwetsen'. Er was een tijd dat we alles goed vonden, dat islam-gedoe was toch maar iets van tijdelijke aard, dachten we. En daarom zwegen we en waren we verdraagzaam.

Ondertussen werden moskeeën aan den lopenden band erkend en gesubsidieerd (nietwaar N-VA?), en ze gingen onopvallend op in het nieuws van ons alledaagse Vlaamse gebeuren. Ik hoorde niemand protesteren, niemand klagen over overlast van islam en moslims. Neen, toen hielden moslims zich nog gedeisd omdat ze in de minderheid waren. In gedachten dreven ze hier voort op de golven des tijds, in ons vrije westen, geduldzaam wachtend op de komst van nog meer troepen moslims.

En nog altijd zwegen we... De moslimgemeenschap kreeg inmiddels alle kansen om in stilte en sluipend uit te groeien tot een machtige gemeenschap die het hier ooit voor het zeggen gaat hebben. Die kansen hebben we hen zelf gegeven door te zwijgen, door niet te pruttelen, door verdraagzaam en vredelievend toe te kijken op het groeiende aantal moslims om ons heen, en lijdzaam toe te zien hoe we naar onze eigen ondergang afstevenen.

Als we nog langer gaan zwijgen, zullen we ons laten verpulveren. Ik denk dat het van bovenaf geregisseerd is, die islamitische veroveringstocht.

Wij roepen: "Wij zijn het volk!", maar we kunnen niet eens onszelf vermenigvuldigen en in stand houden. Vlaamse vrouwen willen twee kindjes, meer niet. Met die mentaliteit zullen we overschaduwd en gedomineerd worden... En als we dan uiteindelijk - maar veel te laat - willen manifesteren tegen de oprukkende islamisering in Vlaanderen, zijn er altijd politiek-correcte idioten die daar iets op tegen hebben.

Het Vlaamse Volk is véél te laat in actie geschoten!

"De vlaamsche tale is wonderzoet, voor die heur geen geweld en doet, maar rusten laat in 't herte" (Guido Gezelle).

De Vlaamse taal wordt geweld aangedaan. Er liggen kapers op de kust om onze mooie Nederlandse taal te verkwanselen, te vermassacreren en aan te passen aan anderstalige nieuwkomers die dan niet hoeven te spartelen met grammatica en spelling die ze toch nooit onder de knie zullen krijgen. Taalklungelaars.

Naema Tahir (foto) is een Nederlandse columniste met Pakistaanse roots. Al haar hele leven worstelt ze met onze taal. Urenlang werkt ze aan haar teksten die vervolgens nog gecorrigeerd moeten worden.

Omdat onze taal zo moeilijk is voor allochtonen is die taal discriminerend (?!), zegt Tahir, zij wil een vereenvoudiging en daarom pleit ze voor het afschaffen van het lidwoord 'het'. “We zijn allemaal gelijk, laten we dus ook al onze lidwoorden gelijk maken... Het lidwoord 'het' maakt het voor allochtonen onmogelijk om de Nederlandse taal te beheersen... De oplossing ligt bij het schrappen van ‘het’, vervang ‘het’ door ‘de’. ‘Het’ is sowieso in de minderheid, zo’n grote ingreep is het dus niet. Zo zou de tijdswinst enorm zijn en daardoor ook grotere vooruitgang met integratie"... Laat haar maar raaskallen, vergeef het haar want ze weet niet waaover ze het heeft. Nonsens van de bovenste plank!

Eerder dit jaar deed in ons land Kristien Hemmerechts zich opmerken met gelijkaardige prietpraat: "De dt-regel gaat verdwijnen"... Woehaha!

Een Brugse priester kreeg vorig jaar drie telefoontjes en enkele sms-berichten van een depressieve man die over zijn zelfmoordplannen vertelde. Diezelfde nacht beroofde de man zich van het leven door zich te verstikken in zijn wagen. Omdat de priester de hulpdiensten niet verwittigde, moest hij zich voor de rechter verantwoorden voor schuldig verzuim bij zelfdoding. Volgens de priester ging het om een biechtgeheim dat hij niet kon schenden. Nu krijgt de priester een maand gevangenisstraf met uitstel voor schuldig verzuim bij een zelfdoding.

Er klopt iets niet met de hele berichtgeving rond de priester die beschuldigd werd van verzuim bij zelfdoding. De debatten over dit onderwerp laten uitschijnen dat potentiële zelfmoordenaars  nog te overreden zijn, nog op andere gedachten gebracht kunnen worden... Een zelfmoord voorkomen kan lang niet altijd. Met een ongelooflijke wilskracht willen sommige mensen echt niet meer bestaan, en niets kan hen dan weerhouden van de uitvoering van hun zelfvernietigingsplannen. 

En deze vastberadenheid en ijzersterke wil om niet meer te leven wil ik nu graag illusteren met een case uit de realiteit. Het Geval Anja.

De Zelfmoord van Anja

Vroeger kende ik Anja als laatstejaarsleerling in het lyceum. Elke dag verscheen ze op school met extravagante kleding en provocerende haarsnit. De leerkrachten zaten verveeld met haar gedurfde outlook, maar Anja bleef elke dag haar show opvoeren. Apathisch en geconcentreerd op zichzelf, uitsluitend op zichzelf alleen. Je moet er karakter voor hebben.

Anja wilde opvallen, wilde zich onderscheiden van haar medeleerlingen en stelde alles in het werk om de aandacht van haar omgeving te trekken. Met haar imago sméékte ze om aandacht. Zonder woorden. Zonder vriendinnen. Tijdens een gesprekje met haar viel me haar enorme doorzettingsvermogen op om een einde aan haar leven te willen maken. Praten was zinloos. Ze wilde niet praten. Ze wilde niets kwijt over zichzelf, alleen dat ze er niet meer wilde 'zijn'. Vastbesloten en vastberaden. Alsof ze geen raad wist met haar lichaam dat een last werd, dat geen zin meer had, dat teveel was. Een overbodig lichaam.

Als 18-jarige wist Anja al precies wat ze wilde: niet meer leven! Ze was al een poos vertrouwd met de gedachte aan zelfdoding en daarom kon ze soms 'uitspreken' wat ze van plan was. De signalen die ze uitzond werden aanvankelijk door niemand in school opgevangen. Ook niet toen ze begon te spijbelen. De directeur noemde het heel deftig 'suïcidale' neigingen. Leerkrachten begonnen zich te moeien met Anja. Te laat. Haar zelfmoordplannen zaten al in een te ver gevorderd stadium. Spijbelen, opvallende kleding en extravagant kapsel... Die symptomen waren al veel eerder zichtbaar. De fase van signalen uitzenden, hulp roepen en smeken om aandacht was voorbij voor Anja.

En precies nú haar vastberadenheid het grootst was, werd ze bestookt met gesprekjes, met vragen, met suggesties en met adviezen. Veel en veel te laat. Alle acties schampten af op Anja. Flegmatisch onderging ze de bemoeienissen van haar omgeving. Niets kon haar nog raken. Gelaten en gevoelloos liet ze iedereen aan het woord die dacht haar leven nog te kunnen redden.

Anja had geen dromen meer, geen toekomstplannen, niets. 'Toekomst' had ze al lang geleden uit haar leven geschrapt. Waarom dan nog ontvankelijk zijn voor anderen? Voor Anja was het genoeg geweest, en niets of niemand kon dat afwenden. Alle pogingen van buitenaf versterkten alleen maar haar fatale voornemens.

Tot de laatste dag op school bleef Anja haar uiterlijk dat extravagante accent geven. Bijzonder moedig... Of waren het de allerlaatste pogingen om uit de toon te vallen, om zich verheven te voelen boven de grauwe massa waarbij ze niet meer wilde horen?...