Suizebollend Tussendoortje

Na de beslissing van minister Crevits om de islamschool in Genk niet te erkennen, meldt het schoolbestuur dat er beroep zal aangetekend worden omdat de weigering ongrondwettelijk is, aldus het schoolbestuur.

Zoals we moslims kennen in hun ontembare drang naar macht en uitbreiding zullen ze hun zin doordrijven en zich begeven op het pad des veroverings waar ze elke bocht, elke zijweg en alle addertjes op hun duimpje kennen.

De vooruitzichten zien er daarom niet zo fraai uit. Een of andere rechter of De Raad van State of zo zal wel geneigd zijn om de uitspraak van minister Crevits te vernietigen. Misschien vermoedde de minister al dat dit zou kunnen gebeuren?

Drie dagen geleden schreef ik over: 'Geen Vlaams geld voor islamschool in Genk'.

Het is lang geleden dat ik nog nare mails ontving. Het is ooit anders geweest toen betweters en naarlingen mij op de vingers tikten omdat ik te weinig medeleven met onze vreemde medemensen zou hebben, het ontbrak mij aan 'xeno-empathie'. E-mailers en reageerders die het niet eens waren met mijn schrijfsels kwamen over de vloer van mijn blog. Ieder op zijn manier uitte zijn ongenoegen en ze deden hun best om mij op andere gedachten en inzichten te brengen. De ene deed het gluiperig, de andere agressief en prekerig, nog iemand anders heel beleefd, een andere arrogant en dictatoriaal zelfs. Gelukkig hebben ze nu Lieve de xenofoob geaccepteerd.

Mijn ouders hebben me vroeger altijd gewaarschuwd voor vreemde mannen. "Nooit meegaan met vreemde mannen, nooit iets tegen hen zeggen"... En de nonnen op school zeiden dat ook. Zo werd ik opgevoed. 'Aversie' voor vreemdelingen werd me aangeleerd, een aversie die sterk aanleunde tegen 'vreemdelingenhaat'. Zo werd ik grootgebracht, zo heeft men mij opgevoed!... Later hoorde ik echter op het werk en op de media dat ik mijn hart meer moest openstellen voor migranten, dat ik ze niet mag buitensluiten uit mijn leven, en nog zo van dat links gezever.

Moet ik nu ineens mijn hart wijd openen voor alle vreemdelingen die hier bij bosjes aangespoeld komen alsof er op de uitgestrekte aardbol geen plaats meer te vinden was? Mijn hart is niet groot genoeg om van àlle mensen te houden. Ik heb mijn handen vol aan liefde voor mezelf en voor mijn naaste omgeving. Ik kan er niet nòg eens al die vreemdelingen bijnemen die hier eigenlijk niet thuishoren. Als ik die allemaal in mijn hart moet sluiten, verlies ik mijn evenwicht en mezelf ... En het einde van de vreemdelingenstroom is nog lang niet in zicht!

Onderwijsminister Crevits weigert een tijdelijke erkenning van de nieuwe islamschool in Genk  omdat de school niet aan de erkenningscriteria voldoet: de rechten van de mens en het kind worden niet voldoende gerespecteerd.

Onderwijsinspectie en Staatsveiligheid hebben de mysterieuze nevelen opgeklaard die boven de plannen van de moslimschool hingen. De oprichters van de school deden geheimzinnig over het woord 'islam' dat niet uitgesproken werd, en onbekend was ook in hoeverre  het pedagogisch project gestoeld was op de islam. We mochten er toen al gerust van uitgaan dat kinderen er gemanipuleerd en geïndoctreerd zouden worden.

Dat wisten we al een jaar geleden toen de oude Syntragebouwen aangekocht werden door de Belgische Islamitische Federatie (BIF) die banden heeft met de beruchte Millî Görüs-beweging. Er was een jaar lang ophef over de komst van de Genkse islamschool en nú pas komen ze tot de ontdekking dat er iets niet pluis is?

En waarom een aparte moslimschool? Daarvoor was er een lullige smoes: omdat moslimjongeren in het bestaande onderwijs niet genoeg kansen kregen en het Arabisch en Turks belangrijker moesten worden.

Moslims die een eigen school ambiëren willen een gesloten gemeenschap, en dan willen ze ook nog Vlaamse erkenning en Vlaamse subsidiëring. Vlaams geld om zich af te zonderen van de Vlamingen? En Vlaams geld voor islamitische aangelegenheden?

De betrokkenheid van de Millî Görüs-beweging bij de islamschool was al voldoende om een jaar geleden het hele Syntragebouw te slopen, te bombarderen en met de grond gelijk te maken, want Millî Görüs streeft naar uitbreiding van de islam in Europa, is een conservatief-islamitische organisatie met banden met Turkije, en ze zijn eigenaars van verschillende moskeeën in ons land. In Brussel en Charleroi hebben ze al scholen opgericht!

De verkoper van het Syntragebouw is Philippe Bijnens, een naam als verrader om te onthouden.

Een aparte moslimschool werkt segregatie in de hand. Mislukt multiculturalisme in Genk is een feit. Moslimleerlingen horen zich te gedragen zoals alle andere leerlingen: zonder koran, zonder vreemde thuistaal, zonder islamitische feestdagen, zonder Allah en zonder de profeet Mohammed. Dát is de perfectie integratie.

Beste lezers, het zou me niet verwonderen dat de islamitische school gewoon gaat starten op 2 september. 'k Zal eens een kijkje gaan nemen.

Ik kan het niet laten om weer eens over het lerarentekort te schrijven. Telkens er iets nieuws over verschijnt, valt het me op dat nooit aan de wortel van het probleem geraakt wordt. Die blijft onaangeroerd, en die wortel is de diversiteit van de schoolbevolking. Daarom kiezen jongeren niet voor een lerarenopleiding, er is niks bekoorlijks meer aan. Ze willen niet voor een klas staan met debielen en achterblijvers, anderstaligen en andersgelovigen, gekleurde lanterfanters, fysiek en mentaal gehandicapten... Lieven Boeve blijft prutsen aan de charmes van de lerarenopleiding, terwijl eerst toch een oplossing gevonden moet worden voor de diverse schoolbevolking?

 'k Heb vanmiddag ne zwarte gezien aan den toog in 't café. Hij zat er op een kruk, dichtbij de tapkraan, ne pikzwarte met hagelwitte tanden. Niet zo eentje dat knikt als je d'r geld in stopt, maar ne levensechte. Hij zat daar als een zwarte vlek, iets ondefinieerbaars, een vage donkere verschijning. 

De aanblik van een neger in een ouderwets Vlaams café was vreemd, zelfs ergerlijk. Ik kon me niet verzoenen met het beeld, de 'picture' van een zwarte aan een blanke toog in een blank café in een blanke wijk. Ook andere cafégangers stoorden zich aan zijn aanwezigheid door weg te kijken van de toog en de kruk waarop de neger zat. Verdraagzaamheid maakt dat we onverdraagzame dingen niet aankunnen en dan kijken we een andere kant uit, of we doen alsof we niks gemerkt hebben. Onmacht en onwennigheid tegenover 'het vreemde'. Dat komt ervan als we via de media en via alle politiek-correct gezever nadrukkelijk ingeprent krijgen dat alle rassen gelijk zijn en dat we van alle vreemdelingen moeten houden zoals van onszelf. Kletskoek.

Wat komt dit neger-individu in een Vlaams café zoeken? Hij kan zich hier toch niet thuisvoelen? Wat komt hij hier doen, wat gaat hij morgen doen, en wat zal hij in de toekomst doen? Hij zal allicht rekenen op de naastenliefde van zijn blanke medemensen. Want waar ie vandaan komt maken ze alle mannen met bootvluchtplannen en andere migratieplannen wijs dat wij, Europeanen, zullen werken om te voorzien in hun onderhoud, in het levensonderhoud van al wie heelhuids al dobberend tot in Europa kan geraken. 't Is de risicovolle trip waard voor hen.

Wij, autochtonen, zijn hier trouwens al langer bezig met migranten, asielzoekers en andere goudzoekers te onderhouden, dat is de nieuwe slavernij, en we moeten d'r bovenop ook nog eens langer voor werken... En dan te bedenken dat Afrika een bodemloos continent is waar Afrikanen zich eindeloos voortplanten. En alle Afrikaantjes krijgen bij hun geboorte een wereldkaart cadeau waarop Europa met rode stip aangeduid wordt.

Het woord 'Canon' ken ik van vroeger toen ik als kind verplicht werd om bewustzijnsvernietigende misvieringen bij te wonen. Op pijnlijke rieten stoelen knielde ik slaafs en gehoorzaam om mee te bidden met het Canon, zo ongeveer na het Sanctus. Graag zou ik deze duistere periode van kindermishandeling willen vergeten, maar dat lukt niet altijd.

De startnota van De Wever waarin ook het woord 'Canon' voorkomt, weekt meteen akelige herinneringen los aan vroeger... De N-VA pakt in de startnota uit met een VLAAMSE CANON als onderdeel van het inburgeringstraject, dat leidt naar een burgerschapstest. In het kader van een strenger integratiebeleid moeten nieuwkomers hun kennis van de Vlaamse Canon kunnen aantonen. En die Canon is een lijst van ankerpunten uit onze Vlaamse cultuur en geschiedenis die Vlaanderen als Europese natie typeren. Positief!

En dan was er nog een ander voorval waarin het woord 'Canon' mij kwelde. Drie jaar geleden wilden Vlaamse bisschoppen godsdienstlessen inhoudelijk versterken door leerlingen meer vertrouwd te maken met de fundamenten van het christendom en daarom een 'Canon' introduceerden om meer kennis bij te brengen van christelijke tradities, katholieke feestdagen, gebeden, geboden, sacramenten, deugden... Toen leek het of de Vlaamse bisschoppen een onderdrukking van de traditionele godsdienstlessen vreesden, een wanhoopspoging om christelijke tradities niet te laten verdrinken in het islamitische moeras, om niet opgeslokt te worden door de overweldigende islam. De CHRISTELIJKE CANON leek me een reactie op het dialoogonderwijs van Lieven Boeve dat christenen en moslims samen wil brengen, een ontmoeting waarbij uiteindelijk de katholieken de grote verliezers zullen zijn. De verwoestende islamitische invloeden worden alsmaar sterker en opdringeriger, en het aantal moslimkinderen blijft angstwekkend stijgen. Het katholiek onderwijs zal platgewalst worden door het islamonderwijs als godsdienstlessen geen sterkere vormen aannemen... We hebben niets meer vernomen over de Christelijke Canon.

Mijn naam was 'Nummer II'

Als kleutertje kende ik nog geen cijfertjes, maar wel de Romeinse cijfers I, II en III. Dat kwam zo... Eén keer per maand stonden er thuis op de kast drie spiksplinternieuwe kleurboeken te pronken. Elke kleurboek droeg een naam, of liever, een Romeins cijfer. Romeins cijfer I voor mijn oudste broer, cijfer II was voor mij, en cijfer III voor mijn jongere broer. En toen de nieuwe nummers IV en V geboren werden, kreeg ik nooit meer een kleurboek. Op de koop toe kwam er nog een nakomertje, nummer VI, hij kwam nog vlug de hele rij vervoegen. Toen kon ik mijn kleurboeken wel helemaal vergeten. Ik denk dat mijn vader de tel kwijtgeraakt was. Na I, II, III, IV, V en VI denk je niet meer aan kleurboeken, alleen maar hopen dat de ooievaar geen nummer VII brengt... Zo, dat was mijn eerste kennismaking met Romeinse cijfers.