Jürgen Conings... Eén jaar later

Iemand heeft aan mijn toerenteller zitten prutsen. De teller hier rechts in de marge van m'n blog is op hol geslagen. Het aantal paginaweergaves schoot pijlsnel de hoogte in. De dader maakt zich niet kenbaar. Geheimzinnig. Laat ons hopen dat dit geen onheilspellend voorteken is van een nare gebeurtenis, zoals vroeger toen het Spionnencentrum m'n blog doorbladerde...

De media overspoelen ons dagelijks met gevallen van 'grensoverschrijdend gedrag'. Dat is hun stokpaardje tegenwoordig. Alsof ze er zelf van oververhit raken.'Grensoverschrijdend gedrag' is een hol begrip. Zo hol als een holle ton. En wie bepaalt die grenzen die niet overschreden mogen worden? Misschien komen er wel grensrechters in de regering?

En zo kom ik bij migrantenleerlingen die vroeger vrouwelijke leerkrachten seksistisch beledigden. Als er iets niet naar hun zin was, riepen Turkse leerlingen seksistische scheldwoorden, in het Turks. Het groepsgevoel manifesteerde zich toen al: "Wij Turken, wij zijn hier de baas", zo leek het. Samen voelden ze zich sterk.

Met die seksistische beledigingen overschreden Turkse leerlingen grenzen. Maar hun grensoverschrijdend gedrag werd bedekt met de mantel des verdraagzaamheids, zoals dat vroeger altijd gebeurde bij alle misstapjes van migranten.

Als Turken vieze woorden gebruikten, moesten WIJ daar begrip voor opbrengen, het mocht hen niet kwalijk genomen worden omdat ze zogezegd nog volop bezig waren met te integreren, omdat ze zich hier nog niet thuisvoelden, omdat... ja er werd vanalles verzonnen om hen te pardonneren. En hun gevoel van straffeloosheid werd er flink door gesterkt.

Ja joh, toe maar . . .

De miljarden-solidariteit met Oekraïne is wel abnormaal en verdacht groot. Het is géén EU- of NAVO-lid. Het klopt gewoon niet. En vooral: u beslist NIET mee.

Geplaatst door: E.J. Bron (via Twitter; “Adder“) (www.ejbron.wordpress.com)

Vroeger, toen Sint-Jans-Molenbeek nog van ONS was...

Wat een afgrijselijke afbeelding van moslims die schransen en schrokken bij het suikerfeest! 'k Zal zeker niet goed wakker geweest zijn vanochtend toen ik m'n blog ontsierde met die islamitische gulzigaards.

Ik maak liever nachtelijke bloguitspattingen, wanneer niemand over m'n schouder meeleest. Maar mijn muze wil geen donkere afspraakjes meer met mij maken. Ze maande me aan om mijn berichtjes bij daglicht te schrijven, en dat ik mij moet intomen en het wat kalmer aan moet doen. Zij voerde aan dat de ongesluierde zon aan de wolkeloze staalblauwe hemel toch ook zit te niksen, terwijl ze toch haar hete stralen over de hele aardbol kan laten schijnen... Daarom hou ik het nu kort en beperk ik me tot een mijmerijtje over vroeger toen huisvrouwen de ondankbare taak hadden om met een minimum aan comfort maaltijden te bereiden in de keuken.

Vroeger, dat was bidden vóór het eten. Het gebed vóór het eten was er om onze dankbaarheid te tonen aan hogere machten die geurige en smakelijke gerechten op tafel toverden. Vroeger, dat was toen we aan tafel God dankten voor onze maaltijd. "Heer zegen ons en ook deze spijzen, die uw milde hand ons geeft. Amen"... Maar ondertussen had moeder, en niet God, een héle voormiddag staan zweten en zwoegen in de keuken achter dampende potten en kissende pannen!

Suikerfeest

Kijk eens hoe goed deze moslims zich aangepast hebben aan onze westerse samenleving!

MR-voorzitter Bouchez wil jongeren tussen 18 en 25 jaar 25.000 euro geven: "We moeten investeren in de talenten van de jeugd... Geef alle jongeren 25.000 euro"

Waar komt al dat geld vandaan? En waar gaat het heen? En wie steekt het ondertussen in zijn zakken?

Voetbalanalist Johan Derksen biechtte op tv een jeugdzonde op... DOINK! Geschokte en gekwetste vrouwen steigerden meteen een heel eind de lucht in.

Die bewusteloze madam mag blij zijn dat het maar een kaars was. Het had evengoed een knuppel van vlees en bloed kunnen zijn.

Onbegrijpelijk hoe de omvang van consternatie over een kaars kan aanzwellen, een kaars die nog eens niet brandde, maar op de verkeerde plek belandde.

Misschien komt er wel weer een nieuwe #MeToo-rage, waarbij gekrenkte vrouwen met gelijkaardige kaars-ervaringen hun misnoegdheid de vrije loop laten gaan en hun belevenissen met elkaar uitwisselen... vrouwen zonder gevoel voor humor, het soort dat in elke man een sekshongerige belager ziet, of een potentiële verkrachter.

Derksen is een man van de wereld, staat er met beide voeten stevig in, met een stel gezonde hersenen die problemen en toestanden kan relativeren door er een scheutje humor over te gieten. Humor! Laat die man een man zijn, laat hem vertellen over zijn jeugdzonde, laat hem het kaarsverhaal smeuïg maken en aandikken.

Het is aan óns om zijn verhaal intelligent te interpreteren door naarstig te zoeken naar de humor die verscholen zit achter zijn bekentenis. Want het is niet voorniks dat iedereen in de studio bulderde van het lachen. Lachen doe je niet zomaar, waar zit de humor? Om dat uit te vissen gaan we nu even op de Freudiaanse toer. 

Met een beetje verbeelding zien we in een kaars een fallussymbool. Een kaars als surrogaat voor een penis. Recht, fier, krachtig, en mikken op doel. De fallus als symbool van een erecte penis kan bij vrouwen leiden tot 'penisnijd', tot frustraties en wrok omdat ze geen penis hebben. Zij voelen zich ondergeschikt aan mannen en kunnen niet accepteren dat de penis een bewijs van meerderwaardigheid is... Hun opstand dijt dan alras uit tot nationale verontwaardiging waarbij kreten van walging en afkeuring luid klinken. 

Toen het bewusteloze vrouwtje met de kaars tussen de benen wakker werd na het wilde nachtje, besefte ze: "Gelukkig is het maar een kaarsje"...

Welkom in West-Europa

CARTOON: “Welkom in West-Europa”. . .

Geplaatst door: E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com) h/t “Balkanske priče”