Filip en Philippe

Hier draaide gisteravond alles om

Heel Afrika en de Arabische wereld, Marokkaanse gemeenschappen her en der, geïntegreerd of niet, met dubbele nationaliteiten en andere faciliteiten, allemaal volgden ze de richting van het balletje.

Annelies Verlinden over rellen: “Zij die zich schuldig maken aan misdrijven, moeten voelen dat wij dit soort gedrag niet aanvaarden.”... onaanvaardbaar, ontoelaatbaar, tolereren we niet, zwets zwets... en ondertussen gaan de straatcriminelen hun gang.

Jan Jambon, de voorganger van Annelies Verlinden, was minder voorzichtig in zijn beoordeling van relschoppers toen hij hard uithaalde naar het "crapuleuze gedrag van schorremorrie", hoewel hij niet expliciet de bruine apen bedoelde. De politie wist wie toen de relschoppers in Brussel waren: leeghangers, multirecidivisten, jongeren met een Marokkaanse achtergrond, nog geen 18 jaar, al meerdere keren in aanraking gekomen met de politie en een strafblad om u tegen te zeggen.

Amateurbeelden tonen nieuwe slachtoffers in de niet-problematische nasleep van Frankrijk-Marokko

Niet-problematische Marokkanen niet betrokken bij FRAMAR-rellen

Feestvierende Relschopper

Het mooiste aan het hele voetbalcircus vind ik de taferelen ná de match, om te zien hoe mensen uiting geven aan hun emoties, hoe ze zich laten meeslepen door de massa en daardoor extra opgewonden geraken. Zij nemen afstand van zichzelf, treden buiten zichzelf, om incognito op te gaan in een verwoestend geheel van wilde driften die komen bovendrijven en uitmonden in een algeheel verzet tegen gezag, tegen politie, tegen alle infrastructuur van onze samenleving.

Het scenario is altijd en overal gelijk, eerst vrolijk feestvieren, even later wordt er door verhitte  gemoederen overgeschakeld op meer agressieve vreugdeuitbarstingen. Na uitbundige vreugde volgt er agressie. Er wordt niet meer hysterisch gedanst en gesprongen, spastische bewegingen blijven ook achterwege, maar vreugdegevoelens zoeken na de ophitsing andere uitlaatkleppen. We zien primaire emoties die spontaan oplaaien, ondoordacht en  explosief hun uitweg zoeken via vernietigingen van straatmeubilair, van etalages en andere hindernissen op hun pad des vernielings. Het is primair gedrag dat instinctief ingegeven wordt en aanzet tot wangedrag.  

De helft van de relschoppers blijkt minderjarigen te zijn. MINDERJARIGEN! Het zijn zij die vroegtijdig de school verlaten zonder diploma en waarop de ouders geen greep meer hebben.

Van vroeger in de migrantenscholen herinner ik me dat Marokkaanse pubers thuis de baas waren, er was geen ouderlijk gezag. Ma stond in de keuken en pa lag in de moskee. En nu wil men GAS-boetes aan die mensen opleggen? Hoe wereldvreemd. Die mensen zullen dat nooit betalen, niemand heeft hen ooit op hun ouderlijke verantwoordelijkheden gewezen, ondanks alle peperdure integratieprojecten in het verleden. Parels voor de Zwijnen!

Wanneer komt er eindelijk eens een grote opkuis van het Marokkaanse Ongedierte?

Kutvolk!

In Spanje zochten Marokkanen al voor de wedstrijd gevechten op (hier). In groepsverband alles durven, maar als ze alleen zijn, zijn het allemaal mietjes. Wat is er toch met deze Marokkanen? Overal hetzelfde gedrag: Spanje, België, Nederland en het wordt met de mantel der liefde bedekt door de politiek en de criminele linkse media. Culturele verrijking noemt links dat. Geboren of getogen in gastland, ze respecteren niets, omdat deze Europese landen niet islamitisch zijn. Het WK is slechts een excuus voor hen om problemen te veroorzaken.

Door: “Balkanske priče” (www.ejbron.wordpress.com)

***

Het valt niet mee deze dagen om gestalte te geven aan een stukje proza waarin woorden, zinnen en gedachten zich vloeiend aaneenschakelen tot een behapbare tekst. Er is teveel afleiding. Op zoek naar inspiratie op andere blogs en sites werd ik getriggerd door bovenstaand artikel bij E.J. Bron: Kutvolk!                   

Daarom volgt er nu een toepasselijk stukje uit de oude blogdoos (16.11.17) over het ijzersterke samenhorigheidsgevoel bij allochtonen: De Kracht van de Groep.

De beelden van migrantenjongeren die samenscholen en samentroepen om vernielingen aan te richten, verwonderen me helemaal niet... De Kracht van de Groep!

Groepsvorming bij migranten is altijd zwaar onderschat en gebagatelliseerd, door politici, door overheid en door onderwijs. De overheid is in de waan dat het crimineel uitschot aangepakt kan worden. Zal nooit lukken, het is nu véél te laat! Migranten hebben altijd alles gemogen en gekregen toen ze nog in de minderheid waren, maar nu zijn ze te talrijk en voelen ze zich sterk om via chaos over te gaan naar de macht. Zij willen hier de baas spelen. En nu hebben ze bewezen dat ze slechts enkele uurtjes nodig hebben om een heel stadscentrum te vernietigen... En Jan Jambon blijft het 'onaanvaardbaar' vinden... Hij is nu nog altijd niet in staat om de relschoppers bij naam te nemen: "Als je naar de beelden kijkt, zie je daar toch een bepaald type jongere in"...

Vroeger zag ik in de scholen dreigende groepsvormingen, bij enkelingen, toen ze nog niet sterk genoeg, nog niet talrijk genoeg waren. Ik zag hoe jonge Turken en Marokkanen zich organiseerden, hoe ze als nietige individuen anoniem opgingen in een groep waarin hun eigenwaan versterkt werd, waarin hun schuldgevoelens verdwenen omdat de collectiviteit van 'de groep' hun gedrag goedkeurde. 

In een menigte kunnen mensen buitensporig gewelddadig worden. Hun individualiteit kan er verdwijnen omdat ze als individu anoniem worden, ze versmelten met 'de groep' waarin ze aangemoedigd worden door het heersende samenhorigheidsgevoel. 'Geestelijke Besmetting' is een fenomeen dat de eensgezindheid verklaart bij relschoppers, vandalen en gewetenloze agressievelingen.

En daarom moeten groepsvormingen bij migranten erg serieus genomen worden. Ik vind dat er een Permanent Samenscholingsverbod moet komen, een eeuwigdurend verbod om samen te scholen, aangezien het samenscholen hun sterkte is. Er moet eens eindelijk hun oersterke samenhorigheidsgevoel gebroken worden. Een permanent samenscholingsverbod!

Ik heb vroeger al eens geschreven over het sterke samenhorigheidsgevoel bij allochtonen. Het maakt hen sterk en haast onkwetsbaar. Het ijzersterke samenhorigheidsgevoel kan doorprikt worden door een permanent samenscholingsverbod. Niet zo eentje dat nu en dan opgeheven wordt, of uitgesteld, of halfslachtig uitgevoerd wordt. Maar een levenslang verbod voor migranten om zich met meer dan 2 samen op straat te begeven. Een Levenslang Samenscholingsverbod!

De Vlaamse burger zal zich veilig voelen als hij nooit meer samenscholingen van jonge migranten op straat zal tegenkomen.

Oekraïense kinderen op Duitse scholen: geen spoor van integratie

(Vertaling: E.J. Bron)

In de afgelopen maanden hebben ongeveer een miljoen Oekraïners, veroorzaakt door de oorlog, hun vaderland verlaten en toevlucht gezocht in Duitsland. Onder de gevluchte mensen bevinden zich ook tienduizenden kinderen, die nu in Duitsland naar school gaan. Maar het zijn er gewoon te veel, en de problemen zijn groot. Ook de verantwoordelijke pedagogen hebben het inmiddels opgegeven om het succesverhaal van een “integratie” te vertellen, die er niet is.

Lees verder →

Geplaatst op 1 december 2022 door E.J. Bron

Het door een 18-jarige Tsjetsjeense islamiet afgesneden hoofd van de geschiedenisleraar Samuel Paty, slachtoffer van Islamitisch Terrorisme.

Twee jaar geleden werd Samuel Paty, een geschiedenisleraar in een Parijse school, gruwelijk onthoofd door een Tsjetsjeense vluchteling, een islamitische gek: de 18-jarige Aboulakh A.

President Macron sprak over een "islamitische terreuraanslag".

Moslims horen hier niet thuis, zij kunnen niet integreren in onze westerse middens. Laat ze de zandkorrels tellen in de woestijn of in hun islamitische thuislanden moorddadige koranverzen opdreunen, zoals 2:191: “En dood de ongelovigen waar je hen ook ontmoet"...

In een les over vrije meningsuiting liet de leraar karikaturen zien van de profeet Mohammed. Later bleek dat een moslimmeisje het cartoonverhaal verzonnen had, terwijl ze zelf niet eens aanwezig was in de les. Lees over  De leugen van een islamitisch tienermeisje.

Bloemetjes en kaarsjes, ballonnetjes en witte marsen zijn nu, twee jaar later, verdwenen, vergeeld en vergeten. Ook de plakkaatjes met 'Je suis Samuel' bestaan niet meer. De islam is kwetsbaar, en daarom moet het hele emotionele gedoe rond een islamitische moord opgeborgen worden.

Zouden leerkrachten het nog wel aandurven om in de klas te spreken over vrijheid van meningsuiting? Of over Mohammed?

Islamitische ouders verhinderden dat de school waar Samuel Paty les gaf naar hem vernoemd zou worden, omdat de naam 'Samuel Paty' leerlingen zou kunnen choqueren. Ook een buste van Samuel Paty kon niet geplaatst worden op het schoolplein, zoals gepland. Om moslimleerlingen niet voor het hoofd te stoten.

De school zwichtte voor de islamitische eisen en wiste alle herinneringen aan het slachtoffer van islamitisch barbarisme. En zo verovert de islam stilaan het hele westen waar de islamitische waanzin aanbeden en vereerd wordt.

Tweet van Sam van Rooy

Vlaams Belang is alweer de allergrootste partij! Meer dan een kwart van de Vlamingen (25,5%) zou vandaag op ons stemmen. Onze voortdurende strijd voor minder minder minder immigratie/islam, een harde aanpak van criminaliteit en eerst ónze mensen loont!

Geplaatst door: E.J. Bron (via Twitter; Sam van Rooy) (www.ejbron.wordpress.com)

Er is nu ook een #MeToo-beweging in de Belgische politiek. In een open brief klagen 120 vrouwelijke politici seksueel grensoverschrijdend gedrag aan. Zij roepen de politieke wereld op om haar verantwoordelijkheid op te nemen inzake seksuele en psychologische aanrandingen door mannen die weerloze vrouwen ambeteren. O, wat zijn mannen toch een verachtelijk geslacht... En toch wil elke vrouw er zo eentje om haar leven mee te delen.

Vrouwen die thuis niet achter het fornuis willen verwelken en voor een plekje in de harde mannenwereld kiezen, moeten leren er hun mannetje te staan, zonder aanstellerij, met heel veel incasseringsvermogen, en vooral stilletjes zwijgen over hun seksistische belevenissen met mannelijke exemplaren uit de politieke wereld.

Om zich te wapenen tegen intimidaties, geweld, aanrandingen, moeten vrouwen de zwakke plekken van hun belagers opsporen en hen daarop pakken, in plaats van het slachtoffer uit te hangen. En de overschreden mannelijke grenzen hangen ze beter ook niet aan de alarmklokken.

Het fletse en krachtloze #MeToo kunnen ze best achterwege laten. Mannen zijn er immuun voor (zie afbeelding). Het meest aangewezen lijkt me het besluipen van mannen om hen te plagen met hun zwakheden. Mannen pesten mag toch niet zo moeilijk zijn voor vrouwen. Zo kunnen ze onopvallend zelf hun grenzen overschrijden...      

Ik heb vroeger de fundamenten zien leggen van alle miserie en ambras die we nu meemaken met migranten, asielzoekers, en met alles wat vreemd is aan onze Vlaamse eigenheden.

Algemene verontwaardiging bij het zien van de oerwoudtaferelen die zich zondag in Brussel afspeelden... Heethoofden, relschoppers, amokmakers, het was een mengelmoes van verloren gelopen vogels voor de kat.

Nu loopt het tuig alweer vrij rond. Onbegrijpelijk.

Gevoel van Straffeloosheid

Explosieve uitspattingen van jonge allochtonen zijn niet verwonderlijk als ze een school bezochten waar ze met fluwelen handschoenen aangepakt werden, waar wangedrag gebanaliseerd werd, en waar alle foute gedragingen 'kattenkwaad' genoemd werd.

Tijdens een klassenraad in een concentratieschool heb ik vroeger leerkrachten zien lachen met de streken die een groepje allochtonen uithaalden op de parking van den Aldi in Heusden-Zolder. De directeur stelde geen sancties voor, maar wel 'begeleiding'. Omdat zij moesten geholpen worden. Hun uitschuivers werden toegedekt met de mantel des verdraagzaamheids of weggesmeerd met de zalf der vergevingsgezindheids.

Geen sancties, maar wel softe begeleiding. En zo groeiden ze op met een gevoel van straffeloosheid, van onschendbaarheid, zonder respect voor gezag en met minachting voor hun gastomgeving. Zo werd de weg geplaveid naar baldadigheden, vandalisme en zelfs criminaliteit.

Jonge allochtonen die het pad des verderfs hebben ingeslagen bezitten de bijzondere gave om zich te organiseren, door groepsvorming een ijzersterk samenhorigheidsgevoel te ontwikkelen dat hun gevoel van straffeloosheid nog versterkt.

Marokkaanse Rotzakken in actie

Gisteren zagen we hoe verhitte Marokkanen hun dierlijke driften de vrije loop lieten gaan bij het vieren van de overwinning van de Marokkaanse voetbalploeg.

Het uitschot van onze samenleving vierde feest en dat leverde weer eens oorlogstaferelen op. In het feestgedruis kwamen hun achterlijke hormonen in opstand. Ze worden gewelddadig. In de dierenwereld is er meer beschaving.

Lees hier meer over het Marokkaanse rioolvolk dat zijn geweten in de solden gekocht heeft:

https://www.hln.be/brussel/live-rellen- ... ~a81d582b/

De Wereldgezondheidsorganisatie zal de stigmatiserende naam van het apenpokkenvirus vervangen door MPOX (monkeypox).

LGBTQI-activisten pleiten al langer voor een naamsverandering. Om met elkaar neukende mensen van hetzelfde geslacht niet te kwetsen, om hun smeerlapperijen te verdoezelen. Kortom de holebigemeenschap wil zich niet gestigmatiseerd voelen. Ook de regering Biden wil gekleurde mensen, zeg maar negers, niet linken aan apenpokken. Homo's en negers distanciëren zich van apenpokkenbesmettingen.

En tóch is de holebigemeenschap een snoepwinkel van wellust voor het rondwarende virus. In ons land raakten een half jaar geleden vier homo's besmet met het apenpokkenvirus nadat zij het Antwerpse fetisjevenement Darklands bezochten. Homofestivals als brandhaarden van apenpokkenbesmettingen? Zijn apenpokken een pijnlijke herhaling van aids als homoziekte?  

En Afrikaanse apen en negers brengen het apenpokkenvirus vanuit Afrika naar hier.

In deze hardvochtige tijden wordt een homo koelbloedig homo genoemd. We moeten vriendelijker en beleefder zijn tegenover homo's als ziekteverspreiders en ziekteverwekkers. Zeg dus niet zomaar 'homo', maar 'man met apenpokken die seks heeft met andere man met apenpokken'.

De WHO verzon dus vier nieuwe lettertjes voor 'apenpokken'. Afwachten of de nieuwe naam ingeburgerd zal geraken bij de bevolking, bij wetenschappers. Linken tussen apenpokken en negers en homo's laten zich moeilijkt wissen. Een 'versteende' benaming als Apenpokken kan niet zomaar vervangen worden door vier nieuwe lettertjes (MPOX).

Crisis in de kinderopvang! Onthaalmoeders zijn boze heksen. Kinderdagverblijven zijn spookkastelen. Crèches zijn weeshuizen waar kinderen wegkwijnen, verwaarloosd worden. Kinderasielcentra zijn horrorcrèches. Kindjes beleven er het trauma van hun leven.

Crèches komen in opspraak. De ene na de andere moeten ze sluiten. Hun slechte reputatie komt nu pas goed in zicht. Toch hebben wantoestanden er altijd bestaan.

Wat mij ergert is dat er nu ineens zoveel klagende moeders in beeld komen, om hun ongenoegen te uiten over de crèche waar ze hun kind achterlaten, in de steek laten, urenlang gescheiden van hun moeder. Maar al die tijd hebben ze gezwegen en genoten van het comfort van kinderopvang.

Beste ouders, niet tevreden over de crèche van uw kind? Zorg er dan zelf voor!

"Negen maanden lang kijken ouders hartstochtelijk uit naar het kleine wondertje dat uit moeders schoot geboren zal worden. In blijde verwachting  verlangen ze naar een wezentje, uit beider liefde geboren... En als hun kinderwens dan eindelijk vervuld is, komt de ontnuchtering, de alledaagse werkelijkheid. Baby'tje wordt een last waarvan ze vlug verlost willen worden. De carrière van beide ouders wordt erdoor gehinderd. En dan geven ze het uit handen aan wildvreemden... In het vroege ochtendgloren wordt hun kostbaarste bezit brutaal uit zijn slaap gewekt, weggerukt van de moederborst, om het te dumpen in een vreemde opvangplaats, het kinderasiel... Aan de moederborst is een zuigeling zichzelf, voelt zich geborgen en veilig, droomt over de lustige tepel waaruit het lekkere vocht komt, en wordt dan pardoes weggerukt uit het hemelse walhalla... Op weg naar het kinderasielcentrum..."

Een man vermoordt zijn twee dochtertjes... Klinkt onwezenlijk. En toch kunnen we een tipje van de sluier oplichten over het motief voor de dubbele kindermoord. Ik maak graag  veronderstellingen, ik speculeer graag, maar in het hoofd en in het hart van een moordenaar lezen valt me zwaar. Toch ga 'k een poging wagen.

Het begon met rozengeur en maneschijn, met fladderende vlindertjes en piepende vogeltjes. In den beginne stonden ze samen aan het altaar bij de priester, half bewusteloos en euforisch, waar ze blindelings elkaar eeuwige trouw beloofden, tot de dood hen scheidt, levenslang geketend en gegijzeld, maar dat beseften ze toen nog niet.

Naarmate de jaren verstreken en de seizoenen elkaar opvolgden werden kleine meningsverschillen grote conflicten. Onbenullige ruzietjes werden heftige discussies. Moeder en dochtertjes begonnen eisen te stellen die de vader niet kon inwilligen. Hij deed lange tijd zijn best maar het lukte hem niet om de drie vrouwtjes hun zin te geven. Emoties laaiden hoog op. Fysiek en verbaal geweld wisselden elkaar af. Het gezin was kapot. Er ging geen dag voorbij zonder woordenwisselingen en woede-uitbarstingen. Een scheiding was de enige uitweg. Maar toen begon de ellende.

De scheiding werd een doodlopend straatje van pesterijen en alimentatieperikelen. Het koppel raakte verwikkeld in een vechtscheiding. Co-ouderschap en vechtscheidingen zijn de beste ingrediënten voor een levenslange lijdensweg. Het familiedrama in Waardamme heeft daar abrupt een einde aan gemaakt.

"Het is te laat. Je gaat ze niet meer zien"...  antwoordde de vader op een ongerust telefoontje van zijn ex, toen de meisjes niet tijdig  bij haar verschenen. De stoppen waren doorgeslagen bij de radeloze man door de permanente onzekerheid over het weerzien van zijn kinderen, door koeioneringen en pesterijen van zijn ex.

De co-ouderschapsregeling heeft de vader aangevoeld als een gruwelijke onrechtvaardigheid en een machteloze woede maakte zich van hem meester.

Bij vechtscheidingen zijn Vaders de Verliezers en Moeders de Winnaars.

Transgender Kamerlid stopt met Twitter, noemt het “plek van haat”

Tweede Kamerlid Lisa van Ginneken (D66, foto) stopt met Twitter. Dat laat “ze” weten via het sociale medium. Twitter is volgens “haar” ‘een plek van haat’. “Die haat richt zich op alles en iedereen, en bij mij in het bijzonder op mijn transgender-zijn.”

In een uitgebreide brief schrijft “ze” dat “ze” twee jaar geleden op Twitter ging. “Ze” hoopte “haar” rol als volksvertegenwoordiger beter te kunnen vervullen door zo met mensen in contact te komen en blijven. Dat is “haar” flink tegengevallen.

[aanhalingstekens door E.J. Bron]

Lees verder>>>

Nu zit er in de Nederlandse regering ook al iemand die niet tevreden is met het lichaam dat hij bij zijn geboorte meekreeg. Een gestoorde geslachtsidentiteitsbeleving maakte hem onevenwichtig en toen besloot hij van geslacht te veranderen. Het resultaat is niet flatterend, zoals bij alle andere gendermanipulaties. Kijk maar naar de foto bovenaan. Experimenteren met je eigen geslacht blijft niet ongestraft.

In onze Belgische kierewietregering hadden we al langer een rasechte transgender zitten. Peter De Sutter (foto) is zijn naam, en hij gaat gebukt onder de schuilnaam 'Petra'. Als transvrouw is Petra De Sutter minister van Ambtenarenzaken.

Hij/zij is "hetgeen" dat duidt op iets ondefinieerbaars in de twijfelzone tussen de twee geslachten. Hij/zij verpersoonlijkt de vervaging van de grenzen tussen man en vrouw en deze zedenverwildering zal ooit leiden tot de vernietiging van de westerse beschaving.

Laten we even aandachtig naar beide foto's kijken. Een forse knokige pols en vingers, mannelijke gelaatstrekken, ze zijn niet weg te moffelen. Vrouwelijkheid kan je niet aanleren noch verwerven, dat krijg je mee met de geboorte. Of zoals Viktor Orbán zegt: "Eens een man, altijd een man. Eens een vrouw, altijd een vrouw." Transseksuele aanstellerij veegt hij meteen van tafel.

Transseksualiteit krijgt tegenwoordig opvallende mediabelangstelling, het fenomeen wordt opgeklopt en gedirigeerd door media en politici die ons willen wijsmaken dat transgenderisme even normaal is als... alles wat normaal is.

Toch is transgenderisme een psychische stoornis die gendertwijfelaars en andere onzekere genders met een wankele geslachtsidentiteitsbeleving vertwijfeld doen dralen en dwalen in het niemandsland tussen de twee geslachten. We horen hun infantiele kreunzuchten: "ik ben in 't verkeerde lichaam geboren"... Er is geen vereenzelviging met het lichaam waarmee ze geboren werden.