Missverkiezing voor Transvrouwen

Het gestuntel van onze minister van Buitenlandse Zaken Hadja Lahbib begon al veel eerder.  Toen ze een diplomatiek relletje veroorzaakte na een reis naar de Krim. De relaties tussen ons land en Oekraïne vertroebelden. Maar nu zijn de plooien gladgestreken, beweerde Vincent, en zijn we weer vriendjes met Oekraïne. En toch bleef de verontwaardiging over de Krim-reis nog lang smeulen.

Wie is Hadja Lahbib, vroeg ik me vorige zomer af toen tv-beelden lieten zien hoe zij in vliegende vaart door de MR gelanceerd werd tot minister van Buitenlandse Zaken. Een vrouw met buitenlandse roots in een machtspositie? Als dat maar goed afloopt!.. Mijn argwaan klopte.

Premier De Croo deed verwoede pogingen om Lahbib weer te verzoenen met Oekraïne, om zo de relaties met ons land weer op te vijzelen. Nu nog wringt De Croo zich in alle bochten om pal achter haar te blijven staan.

De Croo en Lahbib in Kiev

Op een grijze novemberochtend, toen de zon nog sliep, vertrok premier De Croo in alle stilte naar Kiev, samen met onze minister van Buitenlandse Zaken Hadja Lahbib. Hij wou president Zelensky verrassen met een onverwacht bezoek.

Missionaris De Croo en missiezuster Lahbib  gingen met een koffertje vol geld op de koffie bij Zelensky (foto). Een koffertje met 37,4 miljoen euro Belgisch geld om Oekraïne te steunen, humanitair en militair. Lahbib hielp De Croo bij het dragen van het zware geldkoffertje.

En ook nog... Vorig jaar bij haar bezoek aan Qatar klampte Lahbib de grote FIFA-baas aan om haar regenboogarmbandje te tonen, "als een puisterig schoolmeisje"...

Het waren de ouders van migrantenleerlingen wiens klasagenda thuis vaak niet gecontroleerd werd, waardoor de berichten van de leerkracht ontsnapten aan de aandacht  van hun ouders.     

Mijn ervaring was dat deze nonchalance typisch was voor allochtone ouders. Hun ongevoeligheid voor spelregels, voor leefregels van de maatschappij, stuurt alle goede functionering van het schoolgebeuren, het 'samenleven' in de war!

CARTOON . . .

Geplaatst door: E.J. Bron (via Twitter; arno) (www.ejbron.wordpress.com)

Het Vlaams Parlement werd gisteren omgetoverd in een losgeslagen kleuterklasje waar iedereen kweelt en tiert en niemand hoort wat de ander zegt. Politiek spektakel van de bovenste plank.

Ophef over Vlaamse vlag naast voorzittersstoel...  Filip Dewinter had ostentatief een leeuwenvlag pal naast zijn voorzittersstoel geplaatst. Provocatie? De eerste die in de val trapte was Hannelore Goeman (Vooruit), een nerveus vrouwtje dat ongestoord kan blijven doorratelen. De volgende die zich liet vangen was driftkikker Jos D'Haese (PvdA). Dewinter slaagde in zijn opzet.

Ik heb geamuseerd zitten kijken. De camera bleef draaien, belust op sensatie. Er vielen helaas geen fysieke aanvallen te betreuren. Of misschien nog enige schermutselingen achter de coulissen?                     

Gisteren hoorden we uitzendbedrijf Randstad klagen over zwartwerk bij jobstudenten. Hoe illegaal het is om zonder contract te werken. Alsof klussende studenten criminelen zijn.

25 procent van de studenten zou volgens de bevragingen zwartwerken. Bij minderjarigen zou het zelfs om 37 procent gaan.

Ik vind deze percentages veel te weinig. De gulzige fiscus pikt al zoveel van de mensen en nu willen ze ook nog onfortuinlijke studentjes belagen. Jonge mensen die de handen uit de mouwen willen steken zouden financieel aangemoedigd moeten worden. Hun zwartwerk moet beter beloond worden.

Werkwilligen aanklagen voor zwartwerk in tijden van een tekort aan arbeidskrachten is ongepast. Waarom niet het zwartwerk bij illegalen aanpakken? Of bij de eeuwigdurige werkloze migranten die illegaal bijklussen?

Ik stel ook voor dat moslims die hun koranverzen komen afhaspelen in de moskee, dat die belasting moeten betalen, net als een gewone werkende mens. In het zwart prevelen tot Allah kan echt niet. 

Christel Geerts is de mama van Vooruit-voorzitter Conner Rousseau. Zij was donderdag aan het woord in het VTM-nieuws n.a.v. de coming-out van haar zoon. "Officieel weet ik het nog maar twee weken, maar moeders weten zoiets toch al veel langer? Ik hoop dat het geroddel nu stopt en hij zich kan concentreren op het komende pittige jaar."

Conner Roussau is een volwassen jonge man van 30 jaar. En toch zien we zijn 'mama' nog rond hem fladderen als een kloek die haar beschermende vleugels spreidt over haar kuikentjes. Zoals ze nu ook op de voorgrond treedt nadat haar zoon de kastdeur met een smak achter zich dichtsloeg . Zou het waar zijn dat zij zijn boterhammetjes nog altijd smeert?

Christel Geerts was jarenlang burgemeester van Sint-Niklaas en is nu sinds oktober de nieuwe voorzitter van Solidaris, de socialistische mutualiteit. Geruisloos nam ze haar nieuwe functie op. Er werd geen ruchtbaarheid aan gegeven omdat Conner Rousseau haar zoon is. Toch wordt er in de wandelgangen gefluisterd en gespeculeerd over haar aanstelling als voorzitter van Solidaris. Vooruit ontkent dat Conner zijn mama aan de nieuwe job geholpen heeft. De partij is blij met de versterking van de banden tussen Solidaris en Vooruit.

Nu volgt er een toepasselijk blogverhaaltje van heel lang geleden, over de verderfelijke invloed van moeders op hun zonen, met als titel: Een Pathologische Moeder-Zoon-Relatie.

Verzwelgen in Nostalgie... Lome zwoele zomerdagen doen me denken aan een klasuitstapje van vroeger. In het derde kleuterklasje zat ik toen. Met weemoed denk ik terug aan hoe we op een broeierige snikhete dag met ons klasje gingen wandelen naar 'Het Veld'. Langs uitgestrekte korenvelden, weiden en akkers.  

We hadden niets om ons tegen de zon te beschermen, enkel een zakdoek met vier knopen, voor op ons hoofd. De zon scheen ongenadig, en aan de horizon leek het of de lucht trilde. Een onvergetelijke zomerdag. De wandeling ging langs smalle veldweggetjes die zich kronkelden tussen uitgestrekte weilanden. Hoge canadabomen omzoomden de weiden. In de schaduw van die bomen zochten koeien bescherming tegen de felle zonnestralen. Ze loeiden niet, maar lagen vredig te herkauwen in het malse gras.

In de hele omgeving was er geen mens te bespeuren, het veld leek op een onbewoond eiland. In de verte kwam er een fietser aangereden, dat was een hele belevenis. Een boer op een gammele fiets was op weg naar zijn koeien om te zien of er nog genoeg water in de badkuip zat. Ja, vroeger dronken koeien uit een oude badkuip.

Nergens zagen we huizen, alleen een oude boerderij met een pompje ervoor, met een lange hendel, en als je die op en neer bewoog, dan kwam er water uit. De vriendelijke boerin gaf aan ieder kindje van de klas een klein gamelletje gevuld met het dorstlessende water. Een vreselijke lekkernij!

De juf leerde ons om in  alle stilte te 'luisteren' naar de natuur. Luisteren naar de stilte. Luisteren naar de natuur. Ze leerde ons ook mooie veldboeketjes maken, van korenbloemen, klaprozen, boterbloemen, zelfs het prachtigste 'onkruid' zat er in het boeketje.

Dit heerlijke stukje hemel op aarde bestaat nu niet meer. Weg! De paradijselijke weilanden hebben plaats geruimd voor sociale woningen, een sportcomplex, straten met asfalt, een glasfabriek en nog wat bedrijfjes... Mensen maken alles wat mooi is kapot.

Het stukje wilde natuur, 'Het Veld', heeft echt bestaan in Hasselt, in de jaren 50 en 60, tussen de Breestraat en de Alverbergstraat. De natuur was er toen bosrijk. Er waren daar De Zandberg en het Lijmfabriek, het 'Tomattebeekske' en het 'Boemekoeët', een bomkrater die in de jaren na de oorlog bedekt werd met wilde plantengroei. En de Zandberg, dat was voor de plaatselijke jeugd het strand van Oostende. In de winter konden we glijden over het bevroren water in de overgelopen weilanden. En 's zomers bouwden we 'kampen', dat waren een paar stokken en een laken overheen een sloot naast het weiland...

Het Europees asiel- en migratiebeleid dat de Europese lidstaten bereikt hebben, wordt door Nicole de Moor van Asiel en Migratie (CD&V) een "revolutionair akkoord" genoemd. Dat was haar opgetogen reactie op de destabiliserende migratiepolitiek van de Europese Unie. En ze is kinderlijk blij met de onderlinge solidariteit tussen de lidstaten. Het solidariteitsmechanisme als zelfvernietigingsmechanisme. Miljoenen economische vluchtelingen uit Afrika en Azië zullen door de migratiepolitiek van de EU hier opgenomen worden, velen van hen zijn moslims. O, ramp!

Vanuit het kleinste stipje van heel Europa kondigt Nicole verwaand aan dat "België een voortrekkersrol zal spelen tijdens de verdere onderhandelingen in het Europees Parlement".

Nicole de Moor heeft de allures van een bazige non. Ze is geobsedeerd door vreemdelingen, bezorgd om hun welzijn en doet haar best om alle levenslustige nieuwkomers een plekje te geven in ons midden. Haar lichaamstaal zegt genoeg. Ik vertrouw haar niet. Mijn intuïtiesensoren zeggen dat de echte Europeanen dra in de minderheid zullen zijn en niets meer te zeggen zullen hebben.

Na de aardbeving in Turkije en Syrië slaagde ze er in om Turkse en Syrische slachtoffers een versneld visum toe te kennen. Niet veel eerder zat ze echter met de handen in het haar, beleefde slapeloze nachten en trok aan alle alarmbellen tegelijk. Zij kwam opvangplekken tekort voor vreemdelingen die hier in de hemel op aarde wilden wonen. Ze riep hen geen halt toe, maar riep schel over alle grenzen heen: "Kom maar binnen!". Iemand zou haar eens moeten zeggen dat er hier te weinig plaatsen zijn voor teveel asielzoekers.

Het akkoord is niet unaniem goedgekeurd. Lidstaten die stemden voor het Europees asiel- en migratiebeleid werden door de media in de bloemetjes gezet. Tegenstemmers, twijfelaars en geheelonthouders kregen weinig aandacht, om mensen de indruk te geven dat heel Europa in koor zingt: "Welkom vluchtelingen!".

Vanmorgen werd ik uit mijn bed gesleurd door mijn muze die me op dwingende toon vertelde waarover ik vandaag moest schrijven. "Maar daarover heb ik al geschreven", antwoordde ik. "Dan schrijf je het nóg maar eens!" zei de muze nogal opdringerig, "anders kom ik je nooit meer opzoeken terwijl je van die onnozele tussendoortjes op je blog zet, die zijn alleen maar goed om de lezers in slaap te doen sukkelen"...

Mijn muze heb ik een borreltje aangeboden, en zelf nam ik er ook twee. Daar gaan we dan.

Onder het schrikbewind van CLB-psychopaat Horbert vielen er doden op het slagveld. Vaak denk ik nog aan mijn collega's die hun pensioen niet haalden. Geveld door de stress! In amper 10 jaar tijd waren er welgeteld 2 hartinfarcten, 3 kankers, 1 beroerte, en 1 zelfmoord!

De overlevers hielden er ook een en ander aan over, die kwamen nooit helemaal in orde. De ene zat verwikkeld in een vechtscheiding, nog een andere liep constant met een fles whisky onder de arm, of met overdosissen kalmeerpillen. Sterfgevallen, echtscheidingen, medicatiemisbruik en alcoholverslaving, dat waren de gevolgen van de onredelijke eisen van Horbert: gewetenloos, machtswellustig, manipulatief, geestelijke schade berokkenend. Zijn ouders noemen hem nu nog altijd 'Horror'.

Over mijn kroegentochtjes tijdens de diensturen heb ik al eens eerder verteld. Die verzon ik voor mezelf, om te overleven. Ze werkten therapeutisch en gaven me adrenaline en strijdlust. 's Ochtends plande ik mijn spijbelmomenten. Eigen gezondheid eerst!

Alle wegen tussen het CLB en de scholen lagen bezaaid met verleidelijke cafeetjes, knusse terrasjes en restaurantjes. Elke dag was er wel iéts illegaals te beleven onderweg. En illegale zijweggetjes zijn altijd boeiender dan de saaie hoofdweg. Dat is in het echte leven ook zo.

Zover is het gekomen met deze Westerse samenleving.

Wandelen in een park kan leiden tot ernstige bijwerkingen. Zoals een mes in je rug.

Oorzaak van dit extreme geweld zou volgens de Franse media een lieve vluchteling zijn. Een man van 32, afkomstig uit Syrië. Hij kreeg in 2013 de status van vluchteling in Zweden. Hij probeerde ook de status van vluchteling te krijgen in Frankrijk, maar dat werd geweigerd omdat hij al in Zweden de status van vluchteling had.

Volgens de Franse politie gaat het niet om een terroristische aanval. Het gaat vermoedelijk om een verwarde man. Dat zou best kunnen want hij riep voortdurend “in the name of Jesus Christ”, vermoedelijk niet wetende dat Jesus Christ het Europese continent al een tijdje verlaten heeft.

Let op voor de onderstaande harde beelden.

Ze zijn evenwel niet harder dan de beelden van Heidi De Pauw die in een Syrisch vluchtelingenkamp een paar stenen naar haar hoofd kreeg gesmeten, nadat ze alles uit de kast haalde om Syrische terroristen naar België over te brengen. Want dat is waar het Westen nood aan heeft, Syrische vluchtelingen.

We plaatsen de beelden hier want Twitter is de video’s één voor één van haar platform aan het halen in het kader van de nieuwe richtlijnen van Elon Musk over Free Speech.

geschreven door Ben De Zwijger

Word weer meester, meester!

Een hele lange tijd geleden drong het tot vele vrouwen door dat er nog een ander leven voor hen bestond, buiten de haard, de stoof en de keuken. Zij gingen zich 'ontwikkelen' om in de mannenwereld hun draai te kunnen vinden. Weg met stofdoek, dweil en borstel.

Het was de tijd dat onthaalmoeders en crèches uitgevonden werden. Want kinderen waren een verschrikkelijke last in de zoektocht naar een eigen plekje voor de moderne vrouw in het bruisende wereldse leven. Help! Hoe geraak ik mijn kinderen kwijt? Deze kreet bleef aanzwellen, meer en meer vrouwen wilden weg van hun huishouden, van hun man en kinderen. Kinderhotels schoten als paddenstoelen uit de grond... Weeshuizen voor ouderloze kindjes!

De vrouwenemancipatie kwam stilaan goed op gang en werd toegejuicht. Maar de gevolgen op lange termijn zijn rampzalig. Neem nu het lerarenberoep. In het onderwijs zijn vrouwen oververtegenwoordigd, het lerarenberoep is hopeloos verwijfd. Dat schrikt jonge beginnende leraren af.

Het lerarenberoep heeft zijn glans verloren. Er is niets meer te redden. Waarom zouden jongeren nog voor leraar studeren? Met een lerarenkamer vol kwebbelende en koffieslurpende vrouwen? En een klas vol anderstaligen en gekleurde negerkes? Echte mannen haken af!

Een ander gevolg van de vrouwenemancipatie in het onderwijs is dat jongens in de schoolbankjes mannelijke rolmodellen missen. Ze presteren minder goed en worden vatbaar voor psychische stoornissen. Ze lijden vlugger aan 'aandoeningen' als autisme of hyperactiviteit, althans volgens de 'diagnoses' gesteld door emotionele vrouwen die druk gedrag en dagdromerijen vlugger bestempelen als een of ander syndroom, vlugger dan hun mannelijke collega's die liever met de grove borstel gaan doorheen hun probleemleerlingen.

Er zijn meer mannen nodig in het onderwijs om discipline en tucht erin te houden. Het lerarenberoep zal dan een stuk aantrekkelijker worden... voor échte mannen!

Op 17 maart jl. schreef ik: Ik begin deze mooie lentedag met onthullingen over de Reuzegommers in het proces van de gekleurde Sanda Dia: Breaking News van 'tScheldt: Wie zijn de Reuzegommers. Hier zijn hun namen en vooral waarom…

Jammer, 'k had alle namen dadelijk moeten kopiëren. Dan hadden ze hier in volle glans en glorie kunnen schitteren. Nu zijn de Reuzegommers gedoemd om incognito als spoken verder door het leven te gaan. Naamloos, kleurloos, anoniem en zonder identiteit...

Ik heb vroeger veel gefietst. Heel veel. Alles samen wel duizenden kilometers. En dan zwijg ik nog over de dagelijkse calvarietochten naar de nonnenschool tijdens mijn middelbare schooltijd.

Nu fiets ik alleen nog maar op mijn thuisfiets, ver weg van alle fietsterroristen, verlost van alle elektrisch fietsgewoel.

Aan het einde van mijn carrière maakte ik vele fietstochtjes in het landelijke Peer. In een onbewoonde wereld. Mijn lievelinsweggetjes. Om de stress van mij af te fietsen. Ik heb veel gefietst langs akkers en weilanden, langs maïsvelden en korenvelden. Het ontspande me en ik leerde ambetanteriken en vijanden naar de hel wensen. Het hielp waarachtig.

Tijdens mijn fietsroutekes pauzeerde ik bij kapelletjes. D'r waren twee soorten kapelletjes: de blauw-wit versierde veldkapelletjes met een Mariabeeldje en een bankje, en dan had je ook nog de kapelletjes waar bier geserveerd werd.

Ik hield van de Molhemstraat, daar waar je geen mens tegenkomt en je je alleen op de wereld waant. De Molhemstraat leidde me regelrecht naar de Wedelse Watermolen waar ik mezelf trakteerde op een trippel van Westmalle. Dat had ik wel verdiend na een rit onder de brandende zon en een staalblauwe hemel.

Op één van mijn tochtjes zag ik een man op een stoel zitten naast zijn voordeur. Hij zat te genieten van het mooie weer en van de eenzame passanten. De eerste keer dat ik hem zo zag zitten, wuifde hij naar me. Ik wuifde terug en vervolgde mijn weg.

Een volgende keer wenkte hij uitnodigend en wees op de tuinstoel naast zich. Ja, zo ging dat. We keuvelden wat over koetjes en kalfjes, want die man wist alles over koeien, kalfjes, tractoren en landbouw. Ik luisterde gespannen naar zijn verhalen. Het was voor mij een heel andere wereld.

Op een mooie dag hing er een groot spandoek over de weg waar hij woonde: "Albert Kenens, 80 jaar!". De man op het stoeletje aan de voordeur wenkte weer uitnodigend, en toen stond er waarachtig een kop koffie en een stuk taart voor me klaar. Om zijn tachtigste verjaardag te vieren.

'Mijn supporter' - zo noemde ik hem - was een lieve man. Hij is er helaas niet meer. Albert Kenens (foto), geboren op 24 mei 1922 en overleden op 10 juli 2011.