Archief

Bendegeweld in Zweden

Eindelijk begint Zweden een strenger migratiebeleid te voeren. Het land wil het aantal immigranten beperken en integratieproblemen aanpakken. Een keiharde maatregel in de strijd tegen de escalerende bendecriminaliteit is het opsluiten in de gevangenis van minderjarigen die zware feiten plegen. Geen gezever meer rond begeleiding en psychische hulp, neen, onmiddellijk de cel in. Van daaruit kunnen ze op hun mama roepen, wat niets uithaalt want die mama's zullen ook strafbaar zijn.

Zweden heeft lang aan de rand van de afgrond gestaan en bleef lustig de koers naar zelfvernietiging volgen. Het was een verloren en verdorven land dat geteisterd werd door verkrachtingen, schietpartijen en bomaanslagen. Kindhuwelijken en polygamie floreerden. Het aantal moskeeën steeg explosief. Moslims werden opgehemeld en kregen voorrang op eigen volk. Westerse normen en waarden werden er met de grond gelijk gemaakt.

En nu zelfs kinderen beginnen te schieten en te moorden, grijpt Zweden keihard in: ook 13-jarigen in de cel. Meedogenloze bendes ronselen kinderen massaal via sociale media om hen in te zetten als huurmoordenaar of andere grote criminaliteit... Een ijzingwekkende trend die steeds duidelijker zichtbaar wordt.

PVV-leider Geert Wilders: "Miljoenen Nederlanders hebben moeite om hun boodschappen te betalen”. Om dat probleem op te lossen, pleit hij voor het verlagen van de btw naar nul%. Die paar miljard inkomsten kunnen gecompenseerd worden door ontwikkelingshulp af te schaffen. "Dan hebben ze misschien iets meer honger in Afrika, maar hier niet."

“Religie van de vrede” . . .

(Lees HIER de volledige soera 9, “Berouw”)

Geplaatst door: E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

"Religie van de vrede": Voorstel tot nieuw lesonderwerp voor de vakken katholieke godsdienst, zedenleer en islamonderwijs in 't bijzonder... In alle Vlaamse scholen!

In de troebele beginjaren 90 werd het migrantenonderwijs verwend en in de watten gelegd met peperdure projecten, tussenkomsten van de overheid, gesofisticeerd didactisch materiaal, gloednieuwe klasmeubeltjes, extra dure leerkrachten en logopedisten. Het kon allemaal niet genoeg geld kosten, dat migrantenwereldje in de scholen. Het was de tijd dat men geloofde in sprookjes waarin kleine Turkjes plotsklaps Nederlands konden spreken, lezen en schrijven. Als de betutteling maar duur genoeg was.

Voor mij was die extreme aandacht voor migrantenleerlingen een uitdaging om, in het kader van de migrantenbegeleiding, een alternatief programma uit te werken, zo eentje dat geen geld kostte en succes garandeerde. Een taalprogramma voor Turkse kleuters! Ik verdeelde de oefeningen in drie groepen: taal zien, taal horen, taal verwoorden. Zelfs baas Horbert was geïnteresseerd en steunde mijn werk.

Zowel voor de instructies als de oefeningen zelf, streefde ik naar eenvoud, duidelijkheid en bondigheid. Alles hanteerbaar op kleuterniveau. De toepassing zou dagelijks een half uurtje per kleuter vergen. Met een beetje goede wil van de kleuterjuf en Turkse tolk Gülnür moest die intensieve taaltraining organisatorisch mogelijk zijn. Maar toen begon het schoentje te knellen.

Het taalprogramma werd door Gülnür verworpen en weggewuifd met de woorden: "Daarvoor heb ik geen tijd". Geen tijd dus. En Horbert trapte erin. De ware reden was dat de oefeningen te simpel waren en geen geld gekost hadden. Mijn taalprogramma paste niet in het geheel van de geldverslindende migrantenprojecten.

Migrantenwerkster Martine Moens, kompaan van Gülnür, dacht er ook zo over. En zo stierf  het taalprogramma voor Turkse kleuters een langzame dood.

Hilde Crevits kennen we als de voormalige Onderwijsminister die continu op zoek was naar nieuw geld voor nieuwe scholen.

Nieuwe kindjes bleven aan de bomen groeien, uit bloemkolen komen, d'r kwam geen eind aan. Te weinig schoolbankjes, overal plaatstekort, scholen barstten uit hun voegen. Plaatsen bijmaken en nieuwe scholen bouwen kostten heel veel geld. Crevits wist op de kadans van geboorte- en migratiegolven miljoenen euro's door te sluizen naar scholenbouw en schoolrenovaties. 'Capaciteitsuitbreiding' was het dure woord dat miljoenen euro's opslokte... 'Miljoenen Vlaamse Euro's voor Miljoenen Vreemde Kinderen', klonk het toen op mijn blog (o5.o9.2019).

De Bodemloze Miljoenenput van Hilde Crevits

En nu, als minister van Integratie en Inburgering, heeft ze 11 miljoen euro losgepeuterd om te investeren in "extra oefenkansen Nederlands voor anderstaligen". Dat wil zeggen: 11 miljoen euro om nieuwkomers Nederlands buiten de klas te laten oefenen. Die oefenkansen zijn activiteiten waarbij Nederlands geleerd wordt buiten de muren van een klaslokaal.

Crevits: "Nederlands kunnen spreken en schrijven is voor nieuwkomers de sleutel tot integratie. Een taal leer je in het echte leven: in je eigen buurt, tijdens gesprekken, via ontmoetingen...Met die 11 miljoen euro kunnen lokale besturen meer initiatieven organiseren..."

Het is bekend dat nieuwkomers niet makkelijk vaarwel zeggen aan hun eigen taal en cultuur. Zich engageren in een vreemde omgeving kost heel wat aanpassingsvermogen. Eerst moeten ze op adem en tot zichzelve komen, en met een beetje geluk zullen ze later ontvankelijk zijn voor het aanleren van de Nederlandse taal.

Als belastingbetalers kijken we nu graag uit naar een evaluatie van het initiatief van Crevits om anderstalige nieuwkomers Nederlands te leren. Wat hebben die 11 miljoen euro opgeleverd?

Het Vaticaan onderwerpt zich aan de islam

Het Vaticaan heeft een speciale gebedsruimte voor moslims ingericht in de eeuwenoude Apostolische Bibliotheek. Het initiatief kwam er na een bezoek van islamitische onderzoekers en moslimgeleerden aan de bibliotheek.  

Het Vaticaan, als centrum van het katholicisme, installeerde de gebedsruimte met bidtapijtjes die wijzen naar Mekka. Mekka daarentegen tolereert geen niet-moslims. Het is er verboden toegang voor wie geen moslim is, daar in Mekka, de heilige stad van de islam. Het Vaticaan buigt wél voor de islam, en moslims kunnen er in hun gebedsruimte naar believen prevelen tot Allah met hun achterste in de lucht.

Ook vorige paus Franciscus belazerde de christenen. Als leider van de rooms-katholieke kerk bezocht hij moslimlanden, wou de dialoog met de islam versterken en deed verzoeningspogingen om islam en christendom dichter bij elkaar te brengen. Op een keer vloog hij zelfs naar Griekenland om christenen te vertellen van moslims te houden. Waarom vloog hij niet naar Irak om moslims te vertellen van christenen te houden?

In het blanke schooltje van directeur Appelboom werd er op hoog niveau lesgegeven. Er heerste tucht en discipline. Appelboom wilde dat zo houden. Daarom keek hij nauwlettend toe op alle nieuwe inschrijvingen en de meeste allochtonen werden wandelen gestuurd. Een kleine bruine minderheid is eerder geneigd om zich aan te passen, zo redeneerde Appelboom.

Hij vergeleek zijn school met het Aards Paradijs dat uitsluitend voorbehouden was voor Adam en Eva en hun nakomelingen. En natuurlijk ook voor de Slang, de bewaker van het Aards Paradijs. Aan de grote toegangspoort hield hij alle indringers tegen die gratis wilden meesnoepen van de sappige appels. Wanneer de Slang een vrije dag had werd hij vervangen door een adder. Het Paradijs mocht nooit onbewaakt blijven. En dan sloop de Slang naar Adam en Eva om hun vleselijke lusten op te wekken, hij lokte hen naar de verleidelijke appelboom, de Boom der Lusten. Onder die boom bezweken Adam en Eva, maar ze leefden nog lang en gelukkig.

Op zekere dag hoorde Appelboom slecht nieuws vanuit Brussel. Hij was verplicht om een kleuterjuf van Turkse origine aan te nemen! Hola!... Met cliche-nonsens kondigden de heren in Brussel de Turkse juf aan: "In België geboren, volkomen geïntegreerd, spreekt vlot Nederlands, kent de gebruiken van de autochtoon, draagt geen hoofddoek"... Allemaal leugens. Appelboom liet zich niet in doeken doen en werkte meteen aan een plannetje om zijn elitaire school te behoeden voor ondergang. Hij trommelde enkele bevriende onderwijzers bijeen, en maakte zijn plannetje aan hen bekend. Alles verliep gesmeerd. Binnen de kortste tijd hadden Appelboom en zijn vertrouwelingen al een hele rij van nalatigheden en tekortkomingen kunnen verzamelen. Op haar eerste werkdag was ze al een kwartier te laat. Genoteerd. Na een week profiteerde ze al van ziektedagen en belastte ze haar collega's met de opvang van haar kleutertjes. Genoteerd. Met een bandopnemertje legden de onderwijzers het brabbeltaaltje vast waarmee de Turkse juf tegen haar kindjes praatte. Genoteerd. Haar gebrekkige kennis van de Nederlandse taal was het meest overtuigende argument om haar te ontslaan.

Directeur Appelboom: "Stiptheid, plichtsbesef, verantwoordelijkheidsgevoel... deze geroemde eigenschappen zijn onvoldoende aanwezig bij allochtone werknemers. Zal wel met hun cultuur of hun aard te maken hebben? Laat die Turkse juf maar gaan werken in een bedrijf dat graag failliet gaat"...

Waarschuwingssignalen . . .

Geplaatst door: E.J. Bron (www.ejbron.wordpress.com)

Vroeger in de nonnenschool maakten ze ons wijs dat de negerkes in Afrika heel arm waren. Ze woonden in hutjes en droegen strooien rokjes en hadden altijd honger. En daarom moesten wij, rijke blanke kindjes, hen helpen. De nonnen zadelden ons op met een schuldgevoel, en om dat te verzachten spaarden we zilverpapiertjes die rond chocoladerepen gewikkeld waren. Zilverpapier voor de negerkes. De school stuurde ze op naar de negerkes in het arme Afrika.

Op de winkeltoog van elke kruidenier stond er een klein zwart negerke, een lelijk postuurke met een gleufje in de kom die het negerke op z'n schoot hield. En als je in dat gleufje een paar centjes dropte, bewoog het negerkopke op en neer om zijn dankbaarheid te betuigen. Toen voelden we ons als kind opgelucht en was het alsof we meewerkten aan de heropbouw van het arme Afrika.

De nonnen vertelden over missionarissen die naar de brousse gingen om negerkes te leren lezen, schrijven en rekenen. 't Zal niet veel uitgehaald hebben want over missionarissen hebben we niets meer gehoord. Ik denk dat ze vervangen werden door ontwikkelingshulp, door onze regering kwistig weggeschonken om die zwarte sloebers te helpen in hun strijd tegen eeuwige hongersnood. Maar ze bleven arm en zielig. Niets kwam er van de grond. Wat is er gebeurd met ontwikkelingsgelden? Ondertussen bleven de negers in Afrika, daar waar ze thuishoorden.

Helaas, de zwarte bevolking kwam in bootjes naar Europa varen, een invasie van zwarte opportunisten die niet zo slim waren om in hun thuislanden de handen uit de mouwen te steken. In gammele bootjes trotseerden ze woeste golven, toch mislukte het wel eens waardoor ze overboord zwiepten. Op de zeebodem liggen ze nu te zieltogen.

Vroeger was er hier nooit een neger te zien. Dat was een zeldzame bezienswaardigheid. Nu lopen ze hier met bosjes rond, met een air van "ik ben hier geboren en getogen, en mijn wortels liggen in Vlaamse bodem". We moeten oppassen om zelf niet in armoede verzeild te raken, want dat donkere volk legt beslag op onze huizen, op onze sociale en medische voorzieningen, op onze welvaart en onze mooi-opgebouwde maatschappelijke structuur.

Gisteren zag ik twee kleine zwarte negerkes op twee kleine witte fietskes. Dat vertederende beeld maakte alles weer goed in mijn gemoed.