Zijn er nog Mensen die geloven in de Multiculturele Samenleving?
Geplaatst door: E.J. Bron (via Twitter; Ronald Brok) (www.ejbron.wordpress.com)
Franse Rellen
Als we half Afrika hier binnenhalen en hen laven en spijzigen en hen binnenste buiten keren met gratis medische zorgen, dan moeten we ons verwachten aan Afrikaanse apenmanieren in onze samenleving, een samenleving die eerst zo netjes geordend was. De import van alles wat vreemd is gooit nu alles overhoop. Gezag, structuur, wetgeving, leefregels... alles tuimelt naar beneden. Foetsie! Niet meer te herstellen. De afrikanisering van onze westerse steden is een nieuw en onderschat gegeven waarmee onze ordediensten en overheid geen rekening gehouden hebben... En dan mogen die nieuwkomers ook nog eens wonen in een huisje waarvoor ze nooit hoefden te sparen.
Evenals George Floyd de bevelen van de politie negeerde, zo deed ook de 17-jarige Nahel (foto). Deze jongeman van Algerijnse afkomst nam het niet zo nauw met de instructies van de politie. Hoe komt het toch dat die bruin apen zoveel moeite hebben met het opvolgen van politiebevelen?
Misschien komt er hier ook wel een 'African Lives Matter', net zoals na de dood van supercrimineel George Floyd die de hemel in geprezen werd toen de Black Lives Matter-beweging uitgevonden werd.
De moeder van Nahel riep op tot een witte mars, ter nagedachtenis van haar zoon. Maar als een wild varken op een witte camion zette zij aan tot geweld, zij jutte de menigte op, en is dus medeschuldig aan de ontaarding van een witte mars die bedoeld was als eerbetoon aan haar zoon en als medeleven met zijn familie. Gisteren liep die 'witte mars' compleet uit de hand. Brandstichtingen, plunderingen en vandalisme hebben niets meer te maken met een stille optocht... En nu is het achterlijke oerwoudgedrag overgewaaid naar Brussel!
The Summer of '42
Onze jeugd blijft ons achtervolgen. Herinneringen aan vervlogen jeugdjaren zijn soms tedere beelden om je eindeloos in te verliezen. Beelden van vroeger kunnen plotseling oprijzen en daarna vervagen, en dat doet pijn, omdat er zoveel tijd overheen gegaan is.
De film 'The summer of 42' doet ons met weemoed terugdenken aan onze vergeelde herinneringen aan een Eerste Echte Liefde.
Herman Raucher vertelt over hoe hij als 16-jarige verliefd werd op een jonge vrouw tijdens de warme zomer van '42. 'De warme zomer van een jeugd'. Samen met twee boezemvrienden zagen ze op een dag de mooie Dorothy haar wasgoed aan de lijn ophangen. Voor de 16-jarige Hernie was er een Ophelia opgestaan. Een wonderlijke verliefdheid. Zijn vrienden Oscy en Benjie gingen hun eigen gang, maar voor Hernie begon er een groeiend hecht contact met Dorothy. Hij droeg ook graag haar boodschappen... Op een avond ging hij naar haar toe. Het huis was donker en hij zag Dorothy verdrietig en eenzaam, haar man was omgekomen. Dorothy gaf zich die nacht aan de knullige jongen die zo graag meer had willen betekenen. De volgende dag, een mistige ochtend... Dorothy was vertrokken. Het huis stond pijnlijk leeg. Aan de deur hing een tekst: "Ik zal je nooit kunnen uitleggen wat er gebeurd is. Omdat ik weet dat je je alles eens op de juiste manier zult herinneren"... Zo doofde langzaam The Summer of '42 uit.
The Summer of '42 is de meesterlijke verfilming van het romantisch verhaal van Herman Raucher. De nostalgische prent van regisseur Robert Mulligan gaat over een "wonderlijke liefde waaraan elke jongen alleen in zijn stoutste dromen denkt"... En: "In hem ontvlamt een typische jongensliefde: ongemotiveerd en eindeloos warm"... Onschuldige Verliefdheid...
Over Necrofilie en Moslims
Vandaag 28 juni vieren alle moslims het Offerfeest. Radio en televisie vonden het nodig dat alle Vlamingen dat zeker moesten weten. Het Offerfeest werd voorgesteld als een feest van vreugde, verzoening en aandacht voor mensen in armoede. Doet me denken aan de boodschap die de overheid vroeger in alle scholen verspreidde over de islam: "de islam is verzoenend, verdraagzaam, en is niet imperialistisch".
Het islamitisch Offerfeest wil ik nu graag meer glans en kleur geven met een macaber berichtje over ongebruikelijke perverse sekspraktijken bij een groeiend aantal moslims.
Necrofilie is een gestoorde afwijking in het seksleven van een moslim. Als necrofiel bekijkt een moslim lijken, hij betast ze en heeft er zelfs gemeenschap mee. Een necrofiel wordt bedwelmd door de seksuele aantrekkingskracht die van lijken uitgaat.
Necrofilie als sekspraktijk dreigt sociaal aanvaardbaar te worden als de moslimgemeenschap nog verder blijft groeien.
(Vertaling: E.J. Bron)
In de islamitische wereld komt het in de afgelopen jaren tot een toenemend vaker optredend probleem met necrofilie. Want in landen zoals Pakistan, Afghanistan of Egypte worden graven van pas gestorven vrouwen en meisjes vaak door islamitische mannen ontwijd en hun lijken geschonden. Een actueel geval uit Pakistan vestigt de aandacht eens temeer op dit barbaarse gedrag. Daar hebben ouders van een onlangs gestorven meisje het graf speciaal met een ijzeren hek laten beveiligen (foto).
Missverkiezing voor Transvrouwen
Om internationaal door te breken en wereldberoemd te worden moet je van geslacht veranderen. Je moet je overleveren aan een wereld van normverwildering en zedenverwildering.
Het overkwam Solange Dekker uit Amsterdam die onlangs de internationale missverkiezing voor transvrouwen won. Zij is nu de internationale transmiss. Een prestatie van wereldniveau.
Als klein jongetje worstelde Solange al met zijn geslachtsidentiteit.
Mannen die zich vermommen als vrouw, opgetut en verkleed, geopereerd en met kunstgrepen bewerkt, met haken en ogen aaneenhangen, om te kunnen deelnemen aan een transverkiezing, verliezen al hun mannelijke originaliteit. Als robotten stellen ze zich eindeloos aan en zijn altijd bezig met zichzelf en hun uiterlijk. Ze lopen over van zelfvertrouwen en eigenwaan, en verwachten dat iedereen transgenderisme accepteert, hun transitie goedkeurt en hun rechten respecteert.
Transvrouwen uit de hele wereld komen in Thailand bijeen om te zien wie van al die psychisch gestoorde mannen het meest lijkt op een mooie verleidelijke vrouw. En de meest geslaagde transversie gaat met de prijs lopen, wordt bekroond en vereerd, wordt op een troon met een kroon gezet, het kan niet gekker.
Dat mag ook wel na een pijnlijke castratie zonder verdoving.
De schoonheidswedstrijden willen de acceptatie van transvrouwen wereldwijd versterken... En tóch zullen transvrouwen altijd een karikatuur blijven van een natuurlijke vrouw. De natuur laat zich niet in doeken doen.
De Croo en Lagbib in Oekraïne
Het gestuntel van onze minister van Buitenlandse Zaken Hadja Lahbib begon al veel eerder. Toen ze een diplomatiek relletje veroorzaakte na een reis naar de Krim. De relaties tussen ons land en Oekraïne vertroebelden. Maar nu zijn de plooien gladgestreken, beweerde Vincent, en zijn we weer vriendjes met Oekraïne. En toch bleef de verontwaardiging over de Krim-reis nog lang smeulen.
Wie is Hadja Lahbib, vroeg ik me vorige zomer af toen tv-beelden lieten zien hoe zij in vliegende vaart door de MR gelanceerd werd tot minister van Buitenlandse Zaken. Een vrouw met buitenlandse roots in een machtspositie? Als dat maar goed afloopt!.. Mijn argwaan klopte.
Premier De Croo deed verwoede pogingen om Lahbib weer te verzoenen met Oekraïne, om zo de relaties met ons land weer op te vijzelen. Nu nog wringt De Croo zich in alle bochten om pal achter haar te blijven staan.
De Croo en Lahbib in Kiev
Op een grijze novemberochtend, toen de zon nog sliep, vertrok premier De Croo in alle stilte naar Kiev, samen met onze minister van Buitenlandse Zaken Hadja Lahbib. Hij wou president Zelensky verrassen met een onverwacht bezoek.
Missionaris De Croo en missiezuster Lahbib gingen met een koffertje vol geld op de koffie bij Zelensky (foto). Een koffertje met 37,4 miljoen euro Belgisch geld om Oekraïne te steunen, humanitair en militair. Lahbib hielp De Croo bij het dragen van het zware geldkoffertje.
En ook nog... Vorig jaar bij haar bezoek aan Qatar klampte Lahbib de grote FIFA-baas aan om haar regenboogarmbandje te tonen, "als een puisterig schoolmeisje"...
Onbetaalde SchoolrekeningenOnbetaalde schoolrekening? Dan geen rapport. Een school in Brussel heeft ermee gedreigd om rapporten en diploma's in te houden bij openstaande schoolfacturen. Boem!... Later geeft de schooldirecteur toe dat het om een foute communicatie ging en krijgen alle leerlingen alsnog hun rapport. Toch verwacht hij dat alle schoolfacturen betaald worden.
Wie zijn die wanbetalers? Wélke ouders zijn nalatig in het betalen van de schoolrekeningen? Daarover vernemen we niets, omdat de etniciteit een rol speelt. De media spreken alleen over 'ouders'.
Ik wil nu graag uit de doeken doen om welke 'bevolkingsgroep' het gaat die zich schuldig maakt aan wanbetalingen.
Vroeger kon ik in multiculturele klassen vaststellen dat Vlaamse ouders doorgaans altijd in regel waren bij het betalen van schoolrekeningen, wat bijlange niet het geval was met allochtone ouders.
Hierover schreef ik zowat 10 jaar geleden (9.2.14) al naar aanleiding van een nieuwsbericht over liefst 1.000 secundaire scholen die een incassobureau moesten inhuren omdat ouders de schoolrekening van hun kinderen niet konden betalen. Het ging om bedragen tussen 80 en 200 euro. In eerste instantie stelden scholen een spreidingsplan voor, maar zelfs dat bleek voor vele ouders te zwaar te zijn. Zoals gewoonlijk vernamen we niet wélke ouders nalieten om de schoolrekeningen van hun kinderen te betalen.
Het waren de ouders van migrantenleerlingen wiens klasagenda thuis vaak niet gecontroleerd werd, waardoor de berichten van de leerkracht ontsnapten aan de aandacht van hun ouders.
Mijn ervaring was dat deze nonchalance typisch was voor allochtone ouders. Hun ongevoeligheid voor spelregels, voor leefregels van de maatschappij, stuurt alle goede functionering van het schoolgebeuren, het 'samenleven' in de war!
CARTOON . . .
Tussendoor in 't Vlaams ParlementHet Vlaams Parlement werd gisteren omgetoverd in een losgeslagen kleuterklasje waar iedereen kweelt en tiert en niemand hoort wat de ander zegt. Politiek spektakel van de bovenste plank.
Ophef over Vlaamse vlag naast voorzittersstoel... Filip Dewinter had ostentatief een leeuwenvlag pal naast zijn voorzittersstoel geplaatst. Provocatie? De eerste die in de val trapte was Hannelore Goeman (Vooruit), een nerveus vrouwtje dat ongestoord kan blijven doorratelen. De volgende die zich liet vangen was driftkikker Jos D'Haese (PvdA). Dewinter slaagde in zijn opzet.
Ik heb geamuseerd zitten kijken. De camera bleef draaien, belust op sensatie. Er vielen helaas geen fysieke aanvallen te betreuren. Of misschien nog enige schermutselingen achter de coulissen?
Zwartwerk Jobstudenten
Gisteren hoorden we uitzendbedrijf Randstad klagen over zwartwerk bij jobstudenten. Hoe illegaal het is om zonder contract te werken. Alsof klussende studenten criminelen zijn.
25 procent van de studenten zou volgens de bevragingen zwartwerken. Bij minderjarigen zou het zelfs om 37 procent gaan.
Ik vind deze percentages veel te weinig. De gulzige fiscus pikt al zoveel van de mensen en nu willen ze ook nog onfortuinlijke studentjes belagen. Jonge mensen die de handen uit de mouwen willen steken zouden financieel aangemoedigd moeten worden. Hun zwartwerk moet beter beloond worden.
Werkwilligen aanklagen voor zwartwerk in tijden van een tekort aan arbeidskrachten is ongepast. Waarom niet het zwartwerk bij illegalen aanpakken? Of bij de eeuwigdurige werkloze migranten die illegaal bijklussen?
Ik stel ook voor dat moslims die hun koranverzen komen afhaspelen in de moskee, dat die belasting moeten betalen, net als een gewone werkende mens. In het zwart prevelen tot Allah kan echt niet.