Eergisteren maandag en gisteren dinsdag stond in
het teken van Adolf. Christian kreeg,
via de paters, een telefoonnummer van een oogarts in het hospitaal Saint
Joseph.Maandag zijn we ( Christian, Jos en ik) er naartoe
gegaan om informatie te krijgen over de manier waarop zij werken i.v.m.
oogproblemen.Toen we eraan kwamen en
contact opgenomen hadden met de oogarts kwam zij onmiddellijk naar ons toe, in
de receptieruimte.Yvonne Nzungu gaf ons
de nodige informatie en we spraken af om dinsdag met Adolph langs te komen voor
een onderzoek van zijn blinde ogen.Het
ziekenhuis Saint Joseph is een ziekenhuis waar het organisatorisch goed
werkt.Je komt op een binnenplein via
een grote poort, waar een overdekte receptieruimte is.Dan zijn er een aantal bijgebouwen met consultatieruimten.
In het derde gebouw zijn de oogartsen ondergebracht.Een grote hal met buiten en binnen zitbanken
langs de muur voor de talrijke wachtende.Binnen is de ruimte verdeeld in aan aantal boxen, waar eerst de
assistente de nodige onderzoeken doet, en waar je dan doorschuift naar de
oogarts zelf.Maar eerst moet de fiche
medical opgemaakt worden.8000 fc (geen
10$) voor de Congolezen, 12000 fc voor de buitenlanders.Maar in dit bedrag zit ook het ereloon van de
dokter.
Het was de bedoeling om dinsdag met de taxi naar de familie te rijden, tot op
het verste punt mogelijk.Dit verste
punt viel nogal tegen, want het had geregend en waar we de asfaltweg verlaten
hadden, was het al vlug gedaan met rijden door de grote modderpoelen.Onze chauffeur heeft ons dan op een terrasje
van een cafeetje achter gelaten, en is zelf per brommer naar het punt van
afspraak gereden om Jean en Adolph op te halen.
Het is ons duidelijk geworden dat de familie bereiken bij regen, een
groot probleem wordt.Als het met de
auto niet kan, zullen wij ook op de brommer-taxi moeten stappen.Volgens de chauffeur zijn er twee droge
dagen nodig, na de regen, om terug te kunnen rijden in de straten met
zandbodem.
Na enige tijd kwamen ze er alle drie aan en zijn we op weg gegaan naar Saint
Joseph.Daar aangekomen kwamen we
terecht in een tumult op het binnenplein.Bleek er een Libanese jongen binnengebracht die zelfmoord gepleegd
had.Hij had in Kinshasa het geld van
zijn vader verbrast terwijl die in het buiteland zat.Was door de vader, bij diens terugkomst,het huis uitgegooid en zag geen uitweg
meer.De familie was juist aangekomen in
het ziekenhuis en vernam de dood van de jongen.Het is erop uitgedraaid dat heel die familie door de politie naar het
politiebureel gebracht is.
De menigte op het binnenplein van het ziekenhuis ventileerde hun agressie op de
autos van de
Libanese familie, door op de autos te kloppen.
Ondertussen zijn wij dan bij Yvonne Nzungu geweest met Adolph. Blijkt dat hij twee oogaandoeningen
heeft.De eerste is cataract en het
tweed is glaucoom.Als het enkel
cataract was geweest kon hij geholpen worden, maar door het ver gevorderde
stadium van glaucoom kan er niets meer gedaan worden.Heel spijtig.Het had voor Marie-Christine een grote hulp geweest als Adolph terug kon
zien.Wel is duidelijk geworden dat hij
dagelijks oogdruppeltjes moet nemen om te vermijden dat de ogen, door de druk,
gaan barsten.
Ondertussen was het al na de middag, en hebben we Jean en Adolph terug op weg
gezet naar huis.Voor ons was het te
laat om nog mee te gaan. We hebben de resterende uren als ontspanninggenomen , zwemmen, lezen en zonnen en een frisse Primus drinken.
Voor ik het vergeet, jullie moeten de groeten van de Jos hebben die morgen verslag uitbrengt van ons bezoek van vandaag aan de bonobo's (zijn niewe vriendjes) en ook ons bezoek aan 'le lac Ma Vallée'.
Van Pablo hebben we vernomen dat de Mama niet naar Bandal
kan gebracht worden, gezien haar toestand.Ondertussen is Pablo terug vertrokken naar Congo Brassavile.Hij komt terug naar hier, in de laatste week
van ons verblijf in Kinshasa.
De bedoeling is nu om dinsdag terug op bezoek te gaan bij de Mama.We nemen opnieuw de taxi tot het punt waar we
te voet verder moeten. Daar zal de taxi ook wachten tot we terug komen van ons
bezoek.De afspraak is dat Jean ons zal
opwachten op dat taxi-punt, om verder de weg te wijzen, want het is daar een
doolhof.We vertrekken wel heel vroeg,
zodat we kort na de middag terug zijn.
Ondertussen hebben we van Jean een beetje vernomen wie wie
is in de familie:
Marie-Christine (zus van Christian) en Adolf
hebben in totaal 14 kinderen, waarvan er nog 9 in leven zijn.
Marie -Christine
Adolf
Jean
Ik heb de namen genoteerd in volgorde van oudste naar jongste:
Marie-Jeanne(heeft
ondertussen zelf al 11 kinderen)
Mireille
Bawala(meisje)
Dieu (jongen)
Christian
Fiston
Tsuke (meisje, ook Blanche genoemd)
Mboyo (jongen)
Jeremy
Gisteren was het de feestdag van de H.Franciscus van Assisi,
de patroonheilige/stichter van de Paters Capucijnen.We werden uitgenodigd op een feest.Ook de bisschop en nog een hoge geestelijke waren
er, samen de de Minister Capucijn voor Congo.s Avonds om 20:00u begon het feestje met een aperitief (ja! Martini,
Wisky, Porto) buiten in de tuin.En dan
aan tafel met zn vijftigen voor een lekkere feestmaaltijd. Er werden enkele religieuze liederen gezongen,
heel mooi met die warme, diepe mannenstemmen.
Deze voormiddag zijn we per taxi naar Gombe geweest.Daar een beetje rondgereden en gezien dat dit
een ander soort Kinshasa is, waar de straten er netjes bijliggen en waar er
grote en mooie gebouwen staan , en appartementen i.p.v. piepkleine huisjes om
in te wonen.
Dan zijn we richting Congostroom gegaan, waar we langs de oever de toerist
hebben uitgehangen.
Jullie moeten de groeten hebben van Jos, die aan de stroom
zijne STOP gevonden heeft.
Ook de groeten van Christian en mezelf natuurlijk. Ik sta achter de kamera.
Een dagje ontspanning met toch wat spanning.
We hebben vers geld nodig en gaan daarom naar de bankcontact, hier wat verder
op het centrale plein.Eerst moeten we
ons leven riskeren om de grote boulevard (een autostrade met 4 baanvakken in 2
richtingen) over te steken.
Bij.Bankcontact 1:transaction
refusée.Bankcontact 2: transaction
refusèe . En Jos zei we zijn in Congo.Bankcontact 3: transaction refusée, en Jos zei: ja we zijn in
Congo.
Dan naar binnen in de bank.Een ticketje
nemen en in de wachtruimte gaan zitten en onze beurt afwachten.Ook aan het loket: transaction refusée.Er is dus iets mis met onze kaarten.Dan maar naar de bank in Vrasene bellen.OK, bleek dat de dame daar onze bankkaarten
nog niet geactiveerd had voor Africa.Dit wordt dus opgelost.
Onderweg terug naar ons logement, zijn we nog even gestopt aan een
marktje.Daar verkochten ze handgemaakte
sandalen, handtassen, enz De sandalen
spraken Jos wel aan.
Ze waren artisanaal gemaakt van autobanden, bekleed met geweven vezels. Heel
mooi.Dus één paar gekocht, mits afbieden tot de
helft van de prijs.Terug thuis, bleken
bij nader inzicht, de sandalen van hetzelfde model en makelij te zijn, maar wel
van een verschillende maat. Een kleine (die paste)en een grotere.De oplossing: we gaan vandaag terug en kopen
nog een kleine en een grote.Dan heeft
Jos een paar voor hem en een paar voor Walter2, ter compensatie voor de goede
zorg voor poes en plant op het thuisfront.
Na de middag zijn we naar het zwembad getrokken voor een paar uurtjes
verfrissing en ontspanning.Le cercle
sportif Theresita ligt op ongeveer 1km van ons verblijf.Wij met de taxi ernaartoe (hier gaat alles
per taxi).Bleek dat er reuze mee te vallen.
Ge moet verplicht een douche nemen voordat je gaat zwemmen. Probleem, er komt
amper water uit die douche.
Er liep ook parmantig een kip rond, die uiteindelijke haar slaapplaats opzocht
boven op vals plafonnetje aan de toog.
Dit wordt een adresje
waar we nog wel een paar keer zullen passeren, maar dan te voet.
We hebben gisteren de Mama ontmoet, in het huisje waar zij
wonen.
De weg ernaartoe was al een belevenis op zich, en gaf mij toch een emotionele
shock.Je hebt in Kinshasa de citè, maar
je hebt ook de cité van de cité.Daar
zijn we geweest.
Pablo had beloofd om ons af te halen om 8.00u s morgens.Hij en Jean waren er, zelfs te vroeg.Per toeval was er een taxi chauffeur die even
goeiedag kwam zeggen aan de portier van het verblijf. Hij was bereid om ons te vervoeren.We hadden drie valiezen met gerief voor de
familie mee.Twee valiezen (grote)
gingen in de koffer.De derde werd
achteraan op de passagierszetel gezet.
Ik kwam naast de valies te zitten, Christian naast mij en op het benepen
plaatsje naast Christian, kon Jean zich nog binnenwringen.Vooraan de chauffeur en Pablo.
Gelukkig kende deze chauffeur heel Kinshasa uit zn hoofd.Zelfs Jean wist op een bepaald moment niet
meer hoe we er naartoe moesten.
De route begon op de grote boulevard , om dan meer de stad in te rijden. Druk, maar wel asfaltwegen.Dan kwam het moment dat we de asfaltwegen
moesten verlaten om verder te rijden op aarden wegen, waar het steeds
moeilijker werd en de putten talrijker en steeds dieper. Uiteindelijk kwamen we op een punt waar we
niet door een diepe put moesten, maar over een omhoogstekend stuk
betonweg.Iedereen moest uit de wagen,
en voorzichtig heeft de chauffeur dan deze hindernis genomen.Iedereen terug de auto in en verder hobbelend
door de steeds nauwere straatjes, telkens een oei of aai lancerend als er
weer eens een wiel in een put schoot.Op
een bepaald moment reed een brommer ons voorbij, met daarop de rijder en Viktor
en zn vrouw, die ons ook gingen vergezellen.
Dan kwam het moment dat de wegen te smal en te moeilijk werden om met de auto
te kunnen rijden.Hier zijn we
uitgestapt.De chauffeur bleef daar
wachten op onze terugkeer.
Jean met twee valiezen, Pablo met 1 valies (later weer overgenomen door
Christian), zo zijn we te voet op weg gegaan.Viktor en zijn vrouw (Marie-Viviane) waren er ook.Marie-Viviane nam onmiddellijk mijn hand
vast, en zo hebben we hand in hand de ongeveer 1.5km stijgende zandweg gelopen.
Dit was werkelijk onze kronkel-fonkel-weg. Overal zijn er mensen, kleine stalletjes(met of zonder parasols) waar ze iets
verkopen, schoolgaande kindjes in een wit/blauw uniformpje, waterleidingen die
midden op de weg lopen en waar hier en daar water uitsijpelt met grote
modderplassen tot gevolg, brommers die zich hier nog proberen door te
wringen.Dit beeld van Kinshasa was
echt wel pakkend.Zelfs een kerk in een
schuur van plaatijzer en doeken, waaruit gezang en djembé klanken opstegen, kom je er nog tegen.Dan kwam een meisje van de familie ons tegemoet.Zij nam één van de valiezen over van Jean en
zette die op haar hoofd.Ook Jean ging
verder met die andere valies op zijn hoofd.Ondertussen hoorde je de mensen commentaar geven op onze passage.Nieuwsgierige blikken van kinderen, mamas
die ons groette,groepjes jongeren die
ons taxeerden. En dan de hitte van de zon loodrecht op ons hoofd.
Uiteindelijk,op het moment dat je dacht dat er verder geen huisjes meer zouden zijn,
kwamen we op het adres van de Mama en de familie. Ze zat buiten op een stoel te wachten.Marie-Viviane en ik waren er als eerste. Marie-Christine, halfzus van Christian was er
om ons te begroeten. En dan de Mama ze
wist wie ik was.Zachte ogen en een
mooie glimlach.Het was ontroerend om
mekaar nu in levende lijve te zien.Dan
kwam Christian eraan.Weer een innige
begroeting, vol ontroering.
Van alle kanten kwamen kinderen, kleinkinderen, buren erbij.Er was een zoon (van Marie-Christine) die ook
Christian noemt en er was er één die Jeremy noemt (zoals onze neef).Dan was er natuurlijk ook nog Dolf (blind),
de man van Marie-Christine, die binnen op ons zat te wachten.
Op het perceel van de buren was men djembe aan het spelen, helemaal Congo!
De namen van alle familieleden zullen ons bij herhaling moeten ingepompt
worden, want het zijn er heel wat.
Eens allemaal binnen in het salonnetje, is het
palaveren begonnen.Marie-Christine, de
Mama spreken enkel Lingala.Marie-Christine wou zoveel vertellen, maar ik verstond haar niet.Zo nu en dan werd er toch iets vertaald.Blijkt dat de Mama nu veel zorg nodig heeft
omdat de ouderdom begint mee te spelen.Ze is heel slecht te been en daardoor geïsoleerd.Langs de andere kan, is de plek waar ze wonen
veel minder druk dan in de cité, de smog is er ook een stuk minder en er is
natuur (bomen, grassen, riet).Het grote
nadeel is dat alles wat verder weg is.Nochtans zijn er ter plekke ook wel kraampjes met voeding en drank en
allerlei benodigdheden.Eens we wat geld
hadden gegeven werd er snel drank aangevoerd: Cola, water en bier.Hun groot probleem is om dagelijks aan eten
te geraken.
Natuurlijk kon het traditionele schoot zitten niet ontbreken.Van de Mama moest Christian op haar schoot
komen zitten, zo dat ze nog even in de tijd terug kon toen haar twee Europese
kinderen klein waren en dicht bij haar.Maar lang mocht dit niet duren, gezien het gewicht van zoonlief.
Iedereenmoest lachen met die grote beer
op de broze knieën van de Mama.
Zo hebben we nog een hele tijd gepalaverd, fotos getrokken en een beetje
rondgekeken.
De Mama zei heel weinig, maar volgde, en hield Christian goed in t oog.
En dan was het tijd om terug te gaan, met bedoeling om vrijdag terug op bezoek
te gaan, maar dan in Bandal.Mama zou
naar daar gebracht worden. In de hitte ging het terug naar beneden
hand in hand met Marie-Viviane, tot waar de auto op ons stond te wachten voor
Pablo, Jean en ons.Marie-Viviane en
Viktor zijn dan terug op een motor-taxi gestapt.Toen we al een eindje onderweg waren, zagen
we plots Marie-Viviane en Viktor langs de kant van de weg.Bleek dat de moto met hen erop, gevallen was
(je kan al raden waar: op het stuk waar de beton omhoog stak en wij de auto
moesten verlaten), met schrammen en
blutsen als gevolg.Dan moest Jean maar
de auto uit, zodat we de gehavende Marie-Viviane bij haar thuis konden afzetten.
Het doel was bereikt: moeder en zoon hebben mekaar terug in de armen kunnen
nemen, en dit gaat nog gebeuren in de
komende weken.
Na de mislukking van gisteren is onze strategie
aangepast.Al onze hoop is nu gericht op
Pablo.
Pablo is familie, nl. de kleinzoon van de broer van de Mama.Hij is chirurg in Congo-Brassaville.
Vandaag is hij overgekomen, en deze namiddag, samen met Victor Bolenge(ook
verre familie) en Jean (halfbroer van Christian) bij ons geweest.
Hij zal ons deze ochtend rond 8.30u komen halen, en dan gaan we naar het adres
in Selembao.
Volgens Jean konden wij zelf het adres
niet vinden, vermits je er met de auto niet kan geraken.We zullen de laatste kms te voet moeten
doen.
Het opladen van de fotos lukt nog niet.We blijven proberen!
Gisteren was het de bedoeling om de Mama op te zoeken.Het is niet gelukt.
Men zou ons tussen 13:00u en 14:00 komen oppikken om naar Salembao , waar de
Mama woont, te gaan.Drie uur later dan
voorzien was de auto er en zijn we met zn drieën vertrokken voor een
indrukwekkende rit.
De chauffeur was duidelijk bekend met het gegeven verkeer in Kinshasa.Hij reed op de millimeter en wrong zich, in
alle kalmte, overal tussen en voorbij,
de ene keer rechts op de rijweg, de andere keer links.Op de auto stond een officiële insigne,
waardoor de politie agenten die we passeerden steeds gingen salueren naar
Christian, die deze groet waardig in ontvangst nam.In de cités is het druk,maar echt druk.Er rijden in alle richtingen brommer, autos
en kleine busjes. Die zitten stampvol en de bijrijder hangt buiten aan de auto,
zich met de handen aan het dak
vasthoudend. En die bijrijder roept libre, libre om
mensen te lokken, terwijl dat busje al stapvol zit. En toch wringen mensen zich
er nog bij in, desnoods hangend aan het dak, en om zich met een zwaai, met de
voeten eerst binnen te werken. De smog
die ze hier produceren is niet te harden.Onze ogen pikten, en de filter van onze luchtwegen moest in hoogste
stand zijn werk doen.Ook ons afweer
systeem was in gang geschoten en de pollutie binnen in de auto nam toe.We hebben zo een twee uur rond gereden, en
het adres van de Mama niet gevonden.Volgens Google Map zouden we de afstand in 20 minuten kunnen doen. Omdat het te laat werd, hebben we het
opgegeven.Vandaag doen we een nieuwe
poging, hopelijk met de hulp van Pablo die overkomt vanuit Congo-Brassaville.
Hij is iemand van de familie, die weet hoe we het best de dingen aanpakken, en
ook echt weet waar ze wonen.
Het is hier nu 6:00u s morgens en aan de overkant van de straat is de
Nigeriaanse kerk met de gerenommeerde evangelist psalmist international al in
gang geschoten.Die hebben een
geluidsinstallatie om de halvewijk te
bereiken, met hun opzwepende preken en muziek. Ambiance vollen bak.
Zoals jullie kunnen zien zijn we in een mooi logement
terecht gekomen.We hebben een kamer met
airco (die soms werkt), douche en soms internet aansluiting.Het gastenverblijf is in een mooie tuin
gelegen.Het is hier een oase van rust
in de drukke stad, een klein paradijs.
Kok Philippe bereidt elke middag en avond een lekker maaltijd, steeds met verse
groentjes uit de tuin.
Zo hebben we al saka saka met kip en vis gekregen, en een andere afrikaanse
groente (bètekouteni of zoiets).Ook
zijn er steeds verse tomaten (uit de volle grond) bij enkeuze tussen aardappelen en rijst.We hebben hier ook al lekkere frietjes
gegeten.Ze zorgen dat we hier
altijdfris gefilterd water hebben en
wij hebben onze voorraad Primus aangelegd.Miet , je hebt gelijk, de pintjes smaken hier echt wel lekker!
En het weer?Lekker Luilekkerland
weer.Warm, een beetje bewolkt, wachten
op de eerste regen van het regenseizoen.
We zijn goed aangekomen in Kinshasa. Vertrokken vanuit Brussel en na 3.15u vliegen geland in Cassablanca. Na 3 uur wachten zijn we ingechecked voor Kinshasa. Nog eens 6 uur later waren we in Kinshasa. En dan was het even spannend: controle van de papieren, en de aanval van de bagagedragers op onze bagage. Met drie tegelijk hebben ze onze valiezen, op karretjes, voorbij de douane geloodst. Nog geen 30m tot buiten, en ze vroegen al 50 euro, tot grote ontsteltenis van Christian. Gelukkig was onze chauffeur er op tijd om ons op te pikken. De koffer van de personenwagen stampvol met valiezen en de passagierszetel vooraan vol handbage, en wij met drie vanachter in de auto, vertrokken voor een rustige nachtelijke rit naar Limete, waar er iemand klaar stond om ons binnen te laten en onze kamers toe te wijzen. En dan het bed in en slapen. En zaterdag na het ontbijt terug gaan slapen, en na het middageten, weer gaan slapen. Vandaag doen we het ook nog rustig aan. We kregen al bezoek van Albert Mpeti. Zijn chauffeur en lijfwacht brengt ons morgen om 14:00 u naar de Mama. Het echte doel komt in zicht.
Hunkering intensief naar twee verlangende armen een warm lijf, massief die hunkering, dat verlangen, dat nu bewaarheid wordt. Alleen maar die twee armen het leven is zo kort. D.P.
Bedankt Pia voor dit gedichtje+ 'k heb al een zakdoek nodig, en we zijn nog niet vertrokken!
Nu is het aftellen tot Vrijdag. Om 13:45u gaan we de lucht in om een eerste keer te landen in Cassablanca Marokko. En dan weer omhoog naar Kinshasa waar we om 2:15u. aankomen.