Er is een plekje in mijn tuin waar ik wel honderd jaar kan worden. Ik noem het 'mijn prieeltje'. Als ik er zit te mijmeren staat de tijd stil en stopt de aarde met ronddraaien. Het is een lommerrijk hoekje waar je met een lekker drankje weer helemaal tot jezelf kan komen. Bomen en struiken werpen een donkere schaduw over mijn 'holletje' dat helemaal omringd is door het gebladerte van laurierbomen. De zon kan er niet bij met haar hete stralen.

Mijn tuin is een wildernis. Hij is nu zomer-rijp. Ik laat  de natuur haar gang gaan. Lange grassprieten slingeren rond mijn benen als ik me een weg baan naar mijn prieeltje. Dan zie ik wilde bloemen in allerlei kleuren. De bloemenpracht wordt afgewisseld met wispelturige grassoorten die ongeremd met hun stengels naar de lucht reiken. Zelfs de netels passen harmonieus in de wildgroei. Ik zie ook waterjuffertjes en libelletjes zwierig heen en weer vliegen. En witte fladdervlindertjes die met elkaar flikflooien. En kikkertjes die regelrecht van de waterrand op een waterlelie springen.

Ik zei dus dat mijn tuin een wildernis is. Geen gesnoei, geen grasmaaier die met het geluid van een straaljager alle grassprietjes vernietigt. Neen, geen kunstmatige ingrepen. Mijn buren klagen ook niet over de lange afhangende takken van mijn bomen over hun tuin, ze zeggen niets over mijn uitbundige struikgewas dat tot ver door de omheiningsdraad gegroeid is. En de blaadjes van mijn lauriers mogen hun gladgestreken gazonnetjes ook nog strelen.

Lieve, U heeft reeds (momenteel) Tweeoendertduusttweeoendertentwoalf op de teller.

Voor de Lievefans die géén Oostkustwestvlaams begrijpen: 200212 

16-07-2014 om 20:50 geschreven door Victor Van Vosselaer

Zo baasje : Zo tuin !!!!!!

16-07-2014 om 18:44 geschreven door johan1944

Mooi geschreven, het gaf mij het gevoel of ik was " Pallieter van Felix Timmermans " aan het lezen. Dus een gelukzalig gevoel.

16-07-2014 om 17:48 geschreven door Walter F