Onder het schrikbewind van de psychopathische PMS-directeur Horbert vielen er doden op het slagveld. Vaak denk ik nog aan mijn collega's die hun pensioen niet haalden. Geveld door de stress! In amper 10 jaar tijd waren er welgeteld 2 hartinfarcten, 3 kankers: borstkanker, darnkanker en longkanker, 1 beroerte, en 1 zelfmoord!

De overlevers hielden er ook een en ander aan over, die kwamen nooit helemaal in orde, of tot zichzelf, ze hielden er allemaal wat aan over, aan de onmenselijke werkdruk. De ene zat verwikkeld in een vechtscheiding, nog een andere liep constant  met een fles whisky onder de arm, of met overdosissen kalmeerpillen. Sterfgevallen, echtscheidingen, medicatiemisbruik en alcoholverslaving, dat waren de gevolgen van de onredelijke eisen van Horbert, de psychopaat. Gewetenloos, machtswellustig, manipulatief, emotionele schade berokkenend, en vatbaar voor het kwade, zo zat die Horbert ineen geknutseld. Zijn ouders hebben hem lange tijd 'Horror' genoemd...

Over mijn kroegentochtjes tijdens de diensturen heb ik al eens eerder verteld. Die verzon ik voor mezelf om te ontsnappen aan de hoge werkdruk, om te overleven. Ze werkten therapeutisch en gaven me adrenaline met hopen, en hevige strijdlust ook. 's Ochtends bekeek ik de dagplanning om te zien waar er gaatjes waren om te kunnen spijbelen en om te overleven dus. Knutselen aan een overlevingsstrategie die mijn hachje moest redden! Eigen gezondheid eerst! En ondertussen Horbert misleiden. Heerlijk!...

Alle wegen tussen het PMS en de scholen lagen bezaaid met verleidelijke cafeetjes, knusse terrasjes en onvergetelijke restaurantjes. Elke dag was er wel iéts illegaals te beleven onderweg. Illegale zijweggetjes zijn altijd boeiender dan de saaie hoofdweg, dat is in het echte leven ook zo...

Misschien heeft Lieve zonder het te beseffen ook iets overgehouden aan het helse werktempo? Ik weet het niet, want een zonderling ben ik altijd geweest... Maar de hel heb ik wél overleefd!...