|
In de straat van Bertie, cafébazin en entertainer van haar dorstige klanten, is een zwart gezin komen wonen. In het huis van de pastoor... De structuur van het gezin was nog wat wazig, zo van: wie is wie? Dat krijg je als je verwarring en onrust toelaat te midden van landelijke rust en netjes geordende gezinnetjes met huisjes, tuintjes, boompjes en beestjes... Algauw kreeg ik in de gaten dat het stamhoofd van de familie een bazige lelijke neger was, een oerwoudtype, dat het aan de stok kreeg met een brave Vlaamse chauffeur die misschien wat te hard passeerde aan het huis van de negerfamilie. Die afzichtelijke neger bazuinde luid en krachtig zijn ongenoegen uit, in plaats van stilletjes dankbaar te zijn dat hij een huis toegewezen kreeg.
Ik heb de indruk dat de nieuwe burgemeester van Peer zomaar wat wildvreemden deponeert in onze vertrouwde omgeving. Zonder de bevolking te waarschuwen, zonder ons te verwittigen dat ons rustige leventje verstoord gaat worden. Welk is het intelligentiepeil van een man die van het landelijke Peer één grote bouwwerf gaat maken en loslopend wild op de bevolking loslaat? Wat bezielt zo iemand om vreemd tuig tussen de mensen te zetten? In het gemeenteblaadje wordt er niets aangekondigd, daar staan alleen maar koppels in die glunderend naar de fotograaf kijken omdat ze 50 jaar getrouwd zijn.
We verhuizen nu even van Kleine-Brogel-Peer naar Linde-Peer. Onder de grote lindeboom aan het kerkje speelden vanmiddag vier kleine negertjes, en er was ook een dikke negerin bij, heel waarschijnlijk de moeder. Ja, de moeder. Het tafereeltje maakte een vreemde indruk op mij. Het kerkje en de lindeboom, als een schilderij van een Vlaamse kunstenaar... en dan zie je daar zwartjes ronddwarrelen. Het wringt. Het prentje is verstoord en verscheurd, het deed pijn aan m'n ogen, die brousse-achtige toestanden onder de lindeboom aan het kerkje...
|
