|
Ik heb hier al meermaals zitten roepen over schrijvelaars en nieuwslezers op tv die rond de pot draaien en het vertikken om terroristen aan te wijzen als dolgedraaide moslims die in naam van de islam aanslagen plegen op westerse doelwitten.
Onze berichtgeving heeft het over 'geradicaliseerde misdadigers' en niet over ' geradicaliseerde moslims', over 'terroristen' en niet over 'moslims die aanslagen plegen'. Alsof er een vredelievende islam bestaat zonder terreur...
WIE zijn die terroristen? Welk geloof belijden ze? Welke godsdienst hangen ze aan? Ik zou het zo graag eens horen zeggen op tv, heel expliciet: "De terroristen zijn moslims en de islam is de oorzaak van alle ellende". Het terroristisch geboefte leeft te midden van ons. Het is binnengehaald door onze leiders, de verraders.
Betonblokken tegen terreur? Zónder betonblokken slaagde Chérif Chekatt er in om te schieten op onschuldige kerstmarktbezoekers, en de beveiliging van de kerstmarkt stelde ook al weinig voor.
Chérif Chekatt werd beschreven als geradicaliseerd en gevaarlijk... en liep toch vrij rond? Eerst mochten we niet weten wie de aanslag pleegde, en nu verspreiden ze een opsporingsbericht. Hoe voorzichtig springen de media om met die mislukte moslim! Ondertussen heeft de kerel alle kansen gekregen om te ontsnappen en ergens onder te duiken - eindelijk is ie doodgeschoten, maar naar de maagdjes in de moslimhemel zal ie kunnen fluiten. Verkrampte pogingen om de islam buiten schot te houden hebben de speurtocht naar de dader zeker vertraagd.
En dan lees ik dat die agressieve moslim zich hele dagen suf bidt, daarbij met z'n kop op de vloer botst en daarom een souvenir op z'n voorhoofd heeft overgehouden aan al zijn vrome momenten in gevangenissen en elders.
Mensen branden kaarsjes, leggen bloemetjes, een priester herdenkt de slachtoffers tijdens een ceremonie, een bord met opschrift: "Je suis Strasbourg", neen, balonnen zijn er nog niet opgelaten... En telkens na een aanslag begaan we dezelfde fouten, dezelfde zinloze rituelen om niet geconfronteerd te moeten worden met de gruwel van een aanslag. We lassen ingetogen momenten in met kaarsjes, bloemetjes en lieve tekstjes, gedreven door angst voor terrorisme stellen we ons tolerant op tegenover de pathologische islam en zijn knotsgekke aanhangers. En zo geven we moslims nieuwe ademruimte om nog meer terreuracties te verzinnen, nieuwe doelwitten uit te kiezen en nieuwe slachtpartijen aan te richten. Wij worden willoos overgeleverd aan een samenleving waarin moslims ooit de baas gaan spelen.
|
