Als ik Tine Nys was zou er helemaal geen euthanasieproces geweest zijn en de euthanasiewetgeving zou blijven zoals ze was. Geen politiek gezeur.

Onopgemerkt en geruisloos, zonder iemand te ambeteren, zou ik sluipend wegglijden van de aardbol en verdwijnen. Zoals Steve Stevaert... in 't kanaal springen. Die man heeft niemand belast met zijn intenties om zichzelf van kant te maken. Hij deed het helemaal alleen. Geen dokter, geen psychiater, geen advocaten. Geen ophefmakend theater zoals dat rond Tine Nys.

Tine heeft de fout gemaakt om mensen in haar omgeving te betrekken in haar 'lijden'. Iemand die echt lijdt verdraagt niemand om zich heen. En dan kunnen we ons afvragen in hoeverre de 'lijdensweg' van Tine oprecht was.

Wanneer wordt psychisch lijden ondraaglijk? Als je samen met zussen en vriendinnen of vrienden jezelf gaat wentelen in de miserie, als een bloemzak vol zelfbeklag je laat meeslepen door je omgeving die het pad naar de dood effent. Psychisch lijden wordt ondraaglijk als je jezelf niet hard aanpakt, jezelf niet dwingt om overeind te kruipen uit het diepe dal, om te vechten tegen treurnis en tegenvallers. Tine heeft dit niet gedaan, ze is gestopt met de behandeling maar ze is wel voortgegaan met contacten met vriendinnen... Tine Nys is schuldig aan haar 'euthanasie'!

"In de zon gezeten met een glaasje wijn, gelachen en gezeverd. Er was niets dramatisch aan"... Dit was de laatste dag van Tine die ze doorbracht met een vriend... Zon en wijn, lachen en zeveren... bij ondraaglijke psychische pijn die naar de dood doet verlangen???