Er zijn van die dagen dat ernstige proza en andere gewichtigdoenerij me niet liggen, ze kunnen de boom in. Vandaag was het zo'n dag. Een mooie lentedag was het alweer met de zon in een glansrol, en helderblauwe luchten aan een eindeloos-uitgestrekt heelal. Fluitende vogeltjes en kwakende kikkertjes geven een gratis concert.

Lente! Tijd om het midlifegevoel van me af te schudden. Om mijn ego een glansbeurt te geven en wat op te vijzelen. En mezelf wijsmaken dat ik zo oud ben als ik me voel. Veertig dus, of vijftig of zo... In het ergste geval zestig als ik slecht geslapen heb of een paar verslenste bloemetjes buiten gezet heb.

Mannen hebben het makkelijk. Die gooien hun postzegelverzameling aan de kant en beginnen rond te toeren op een zware motor, of gaan valschermspringen, of diepzeeduiken, of snoepen van groene blaadjes.

Maar hoe moeten vrouwen vechten tegen het oldtimergevoel? Zij zijn aangewezen op body- en andere liftings, ergens in een afgelegen beautyboerderij. Of ze gaan zich bezinnen in een of andere abdij, waar paters lekkere biertjes brouwen. Of ze brengen haarextensies aan, zo van die losse wulpse haarsliertjes. Ze kunnen zich ook hullen in frivole kleding die de vetrolletjes camoufleren, kleding die verhult en tegelijk uitdaagt.

Dames die kampen met een storend midlifegevoel raad ik aan om zeker geen kookcursussen te gaan volgen, en nog veel minder een cursus bloemschikken, dat zijn van die bezigheidstherapieën die je nog verder doen zakken in het drijfzand des levens.