Ons leven als kluizenaar loopt stilaan ten einde. Een deel van de schoolbevolking zit vandaag alweer in de klas. We hebben winkels zien heropenen en bedrijven marcheren alweer. We slaken voorzichtig een zuchtje van opluchting nadat we wekenlang beroofd werden van onze vrijheid, als gezonde mensen in quarantaine gezet om een hele gemeenschap te redden... om uiteindelijk Het Virus te onderdrukken dat later toch weer zal heropleven. 

Het normale leven komt nu geleidelijk weer op gang, stapje voor stapje. We hunkeren naar de vertrouwde wereld van vóór corona, maar die tijden van weleer zijn voorbij, alles zal er anders uitzien, een nieuwe wereld zal voor ons opengaan. Een populair voorbeeldje: een pintje drinken in een café zal gereserveerd moeten worden, geen barkrukken meer, drankjes zelf inschenken, binnen een kwartier moet je pint leeg zijn anders vlieg je gewoon buiten.

Ik kan me voorstellen dat sommigen al sidderen en beven bij het vooruitzicht dat alles weer gewoon wordt, alsof er nooit een virus rondwaarde. Dat we weer met z'n allen met elkaar omgaan als voorheen. Dat we met drommen dicht bijeen weer gaan leven en met elkaar spreken zonder mondmaskers. Dat we mogen betalen met levend geld en winkelbedienden die niet meer voor politie spelen.

De 'terugkeerangst' die sommigen parten speelt, zien we bij enkelingen wier vijzen toch al niet gesmeerd rondtoerden in hun hoofd, de op zichzelf aangewezen eenzelvigen die zich als schapen hebben laten meeslepen door de angst ons ingegeven door het coronabeleid van de overheid, de asociale misantropen besmet met straatvrees en in de spiegel het liefst alleen zichzelf graag zien. Zij willen veilig blijven leven in hun bubbel, als een foetus in de baarmoeder, een oord van opperste gelukzaligheid waar ze niet meer uit willen. Die mensenschuwe gestoorden kunnen niet meer geholpen worden.