|
Ik heb medelijden met scholieren die hele dagen met een mondkapje in de klas moeten zitten. Gesnoerd en geboeid. Gemuilkorfd en 'monddood' gemaakt. Het geluid van hun stemmen sterft weg in de bedompte lucht van het klaslokaal, gedempt door het lapje textiel voor hun mond.
Langdurig mondkapjes dragen, dat leert je zwijgen. Je gedeisd houden in de klas is een prima oefening om later in de samenleving een leven als schaap te leiden, volgzaam en zwijgzaam, als willoze slaafjes keurig gedrild om later in de sociaalwenselijke pas te lopen. Het geeft de controle over mensen meer mogelijkheden. Het totalitaire streven naar een volgzame bevolking begint in de scholen. Jong geleerd...
Ongetwijfeld heeft het mondkapje een diepgaande impact op de psychische gezondheid van scholieren. Overmand door onrust, onzekerheid, angst en beschadigd zelfvertrouwen geven ze zich over aan buien van neerslachtigheid. Niet ineens, het gaat langzaam, eerst voelen ze zich nog gesteund door medeleerlingen die hetzelfde mondmakser-lot ondergaan, maar daarna drijven alle zekerheden stilaan weg. De jeugd zal niet meer streven naar doelstellingen, ze zal gaan leven van dag tot dag, een leven leiden volgens richtlijnen gedicteerd door politici en virologen.
In de winkel zie ik zwijgzame mensen, als zombies met een masker, onherkenbaar, mensen zonder gezicht. Alsof een legertje robotten door de rayons wandelt.
De laatste regel op de afbeelding 'sociale dood" is treffend! Mondkapjes verhinderen vlotte babbels, ze verstoren sociale contacten waardoor er minder mogelijkheden bestaan tot frontvorming, tot eensgezinde samenhorigheid. We stevenen af op een samenleving van losse individuen die elk apart deel uitmaken van een kudde onder de hoede van machtige herders.
|
