In de strijd tegen Het Virus lanceerde de overheid vorig jaar een aantal maatregelen - zonder wettelijke basis! - met een ingrijpende impact op de samenleving. Zoiets kan nooit meer goed komen.

"Het duurt maar heel even"... zo maakten ze ons wijs.

Mondkapjes en lockdowns, social distancing, quarantaines en ontsmettingsgels... het duurt maar heel even.

Avondklokken hebben zich suf geluid. Niet voor lang, voor maar heel even. En samenscholingen zijn heel even verboden.

Heel even duurt het dat we elkaar geen handen meer mogen schudden en 150 cm van elkaar verwijderd moeten blijven. Maar niet voor lang.

Heel even moeten grenzen gesloten worden en niet-essentiële verplaatsingen verboden worden. Het zou toch niet lang meer duren.

Doopsels, communiefeesten, huwelijken en begrafenissen, allemaal heel even uitstellen, het komt weer allemaal goed.

Café's en restaurants moeten tijdelijk op slot. Maar niet voor lang, want het leven gaat door.

Heel even kunnen we niet betalen met cash geld. Niemand wil nog geld aanraken van een ander, maar dat is tijdelijk, het duurt maar even, en dan mogen we weer betalen met briefjes en munten. Misschien?

Als we 'samen' heel even alle maatregelen volgen, kunnen we Het Virus verslaan, en dat zal niet lang meer duren, zo werd er gepredikt. Nog heel even samen de moed erin houden.

De tijdelijke beperkingen zullen niet meer lang duren want Frank heeft ons Het Rijk der Vrijheid beloofd en Annelies verzekerde ons dat we dra weer naar hartenlust mogen knuffelen en kussen.

We klampten ons vast aan de luchtspiegelingen van onze onbekwame regeringsleiders. Zij zijn ook zomaar wat bijeen gescharreld aan de hand van idiote genderquota: een transgender, een homo, en een paar blonde onervaren troela's. Aanhoudend stelden ze versoepelingen in 't vooruitzicht, versoepelingen van de strenge coronamaatregelen. Maar het leek er eerder op dat er nog meer regeltjes bijkwamen die verstopt zaten achter grote versoepelingen. Nieuwe stukjes vrijheid verdwijnen telkens achter gewijzigde maatregelen.

Onze vrijheden hebben we stukje per stukje moeten prijsgeven... om Het Virus uit te roeien hebben ze ons gezegd. We gaan echter een wereld tegemoet van gemuilkorfde mensen die als schapen in een kudde geen kant meer op kunnen en geregeerd worden door de Grote Herders.

Een jaar geleden, 30 augustus 2020, noteerde ik: "Op nauwelijks een half jaar tijd is mijn leven ingrijpend veranderd. Zodra de voordeur achter me dichtsloeg botste ik op restricties en obstakels, geboden en verboden, bedreigingen en boetes. Nooit eerder kwam de wereld me zo agressief tegemoet. Het gaf me een beklemmend gevoel, alsof ik leefde met een enkelband, of met een leiband om mijn hals, geregeerd door het coronabeleid. Leven met een enkelband, zo voelde ik het"... Ach, het duurt maar heel even... Toen wist ik nog niet dat het voor altijd zou blijven duren.

***

En nu, ruim anderhalf jaar later... Waar staan we nu? Nog veel verder af van het pre-coronatijdperk! De dictatoriale maatregelen hebben niét heel even geduurd. De dictatuur  duurde langer, veel te lang, had totaal geen effect en was zeker zinloos. En de machtshebbers zijn blijkbaar niet van plan om hun greep op de mensen op te geven.

Van vrijheidsberovende maatregelen zijn we onopvallend en geleidelijk weggegleden in een andere dictatuur, de vaccinatiedwang. Zonder vaccinatiepas zullen we uitgesloten worden van alle geneugten waarvan enkel gevaccineerden mogen genieten. Van dictatuur naar chantage!

Het leven in pandemietijden lijkt zwaarder dan in oorlogstijden. Maar het zal maar heel even duren?...