De Pano-uitzending van 5 oktober over het Inclusieve Onderwijs blijft op m'n maag liggen. Niet te verteren. En daarom zal ik 't vanavond eens lekker van me af schrijven, op m'n blog dat als verloskamer mijn innerlijke gemoedsrust weer kan herstellen.

Volgens Pano zitten er teveel leerlingen in het bijzonder onderwijs en moet ernaar gestreefd worden om meer kinderen met een beperking in het reguliere onderwijs te integreren. Inclusieve scholen worden heilig verklaard. Hoe meer gehandicapten in een klas met gezonde kinderen hoe liever. Zo kunnen we de uitzending een beetje samenvatten.

Onderwijssocioloog Dirk Jacobs steekt het vuurtje aan met de bewering dat er veel leerlingen in het bijzonder onderwijs daar niet op hun plaats zitten. Dit afgezaagde deuntje kan weerlegd worden met de zaken om te keren: veel leerlingen met een beperking zitten niét op hun plaats in het gewone onderwijs!

Ik zal eens vertellen wat die hele Pano over het hoofd zag.

Gehandicapten, eender wat er aan hapert, worden in het gewone onderwijs pijnlijk geconfronteerd met hun gebreken, hun tekortkomingen. Zij ervaren dagelijks dat ze hun normale klasgenootjes nooit kunnen bijbenen. Terwijl ze op hun eigen vertrouwde plekje, in het buitengewoon onderwijs, zich geborgen voelen en meer kans maken op leervorderingen.

Wat Pano ook verzweeg was dat hoogbegaafden niet het onderwijs krijgen dat aansluit bij hun superieure verstandelijke capaciteiten wanneer er achterlijken in hun klas zitten die het lespeil doen dalen tot het gezakt is beneden alle peil. Discriminatie van de normaal begaafde leerling!

Ik zal het nog eens vertellen. Het streven naar inclusiviteit in het onderwijs neemt verontrustende vormen aan. De verloedering van het onderwijs heeft alles te maken met het alle-kinderen-gelijk-principe: doven en blinden, debielen en imbecielen, idioten en zwakzinnigen, autisten en hyperkineten, verlamden en kreupelen, ongeletterden en anderstaligen, domkoppen en uilskuikens... ze mogen allemaal deelnemen aan het reguliere onderwijs...