Er bekroop me na 1974 een onbehaaglijk gevoel, het was verontrustend om te zien hoe het islamonderricht zich in onze Vlaamse scholen aan het uitbreiden was. En toch werd in alle toonaarden de expansiedrift van de islam ontkend.
Islamleraars waanden zich korankenners. Met forse snor en hoge eigendunk voelden ze zich geroepen om aan de openbaringen van de profeet een eigen draai en interpretatie te geven, om te schaven aan een optimale mentale paraatheid bij hun moslimleerlingen: de schoolgemeenschap als voorbereiding op de volwassen moslimgemeenschap!
Het islamonderricht escaleerde. Het nam onherroepelijke proporties aan. Niet meer terug te schroeven. En later hield ik m'n hart vast bij de komst van alweer een nieuwe islamleraar...




