Moeder tot kind: "Doe jij je verdwaalbandje om, dan kan mama een dutje doen op het strand."

Redders aan zee klagen over hardleerse ouders die ondanks harde sensibilisering toch nog hun kinderen kwijtspelen.

Zeilers en surfers, zwemmers en pootjebaders, ze worden allemaal aan hun lot overgelaten als ze in de problemen komen, hopeloos verloren zijn ze. Redders kunnen niemand in nood nog helpen. Iedereen verdrinkt en zakt weg naar de bodem van de zee waar het bezaaid ligt met lijken van drenkelingen. Redders hebben immers hun handen vol met het zoeken naar verloren gewaaide kindjes. Die moeten ze dan opvangen en bezighouden tot hun ouders op hun positieven gekomen zijn van hun dutje op het strand en van hun onachtzaamheden.

Redders klagen over de onwetendheid van ouders omtrent getijden, over gevaren van zee en strand... Als je herkomst in een ver land ligt, raak je het noorden kwijt op je nieuwe bestemming. Dat is algemeen geweten. Toch slagen nieuwelingen er steeds in om gedesoriënteerd  en verward zich te handhaven in een nieuwe omgeving. Ze rekenen op hulp en bijstand van alle kanten. Verdraagzaam als we zijn. Eigen volk laatst. 

Anderstalige kindjes aan de kust zijn uit het lood geslagen en maken toertjes in het rond om tenslotte te verdwalen. Dat zit in hun genen, die desoriëntatie, ze verdwalen en lopen al vroeg verloren in hun jonge leventje. De verhuis vanuit een ver land naar hier brengt dat met zich mee. En als ze de weg kwijt zijn, zijn er de redders om hen op te vangen en terecht te brengen. Eigen volk ligt hulpeloos te spartelen in de golven van de wilde zee en vergeefs te wachten op redding...