Einde jaren 90 maakte ik regelmatig gebruik van de gratis pendelbussen in het stadscentrum van Hasselt. Handig om korte afstanden af te leggen zonder veel tijd te verliezen en zonder parkeerproblemen.

Wat mij toen opviel waren spijbelende scholieren die voor de lol rondjes meedraaiden met de bus doorheen de stad, een soort sightseeing maakten ze ervan, het was tóch allemaal gratis. Voor andere reizigers waren ze een overlast door hun kabaal en de vele zitplaatsen die ze in beslag namen. Geen wonder dat buschauffeurs soms afgeleid werden en over hun toeren raakten door het gejengel en getier van onbesuisde passagiertjes. 

Was dát de bedoeling van Steve Stevaert toen hij in 1997 zijn 'gratisproject' voor Hasseltse stadsbussen lanceerde? Toen hij de gratis bussen uitvond om in het stadscentrum en langs de boulevards te toeren, gratis vervoer waarvan de jeugd handig misbruik maakte. Voor een bezoek aan oma, om naar vriendjes te gaan, om te gaan winkelen, ze gingen niet meer tevoet of met de fiets, neen, ze wérden gereden door de gratis bus, de verwende snotneuzen die hun benen of hun fiets niet meer hoefden te gebruiken om zich te verplaatsen van punt A naar punt B.

Later waren de Hasseltse bussen niet langer meer gratis omdat er bespaard moet worden. Alleen jongeren tot 19 jaar moesten niets betalen.  SP.A-burgemeester Hilde Claes noemde hen de 'doelgroep' die gratis mocht blijven busrijden. Uitgerekend een doelgroep met de fitste benen en de soepelste gewrichten.

De vondst van Steve Stevaert om bussen gratis te laten rijden in Hasselt, leek aanvankelijk succesvol. Maar het duurde niet lang of de bussen die op gratis diesel reden, werden controversieel zodra naar het kostenplaatje gekeken werd. Het project kostte De Lijn destijds 967.000 euro per jaar. Tien jaar na de lancering van Steve's stunt had De Lijn al 3,5 miljoen euro moeten betalen. Het stadsbestuur zelf moest 1,75 miljoen euro bijleggen voor een jarenlange 'dienstverlening' die impulsief uit de duim van Steve Stevaert gezogen werd.