Geoniemen zijn woorden die hun naam te danken hebben aan hun plaats van herkomst.
De historie van de sinaasappel is simpel, hij komt uit China dus China-appelen, Appelen Chinaas of Sinaasappelen. Uiteindelijk werd de officiële naam Sinaasappel en de volksnaam Appelsien. De naam mayonaise is afgeleid van 'sauce mahonnaise', ofwel de saus van Mahon. Mahon is een plaats op het Spaanse eiland Menorca . Kalkoen: de geschiedenis van de naam van deze vogel is bijzonder gecompliceerd. De kalkoen is een grote hoenderachtige vogel uit Midden Amerika. De Europeanen kwamen voor het eerst in contact met kalkoenen in Mexico. Destijds hete dit echter nog (West-) Indië. Toen dat bekend werd als Amerika, bleef de connectie met India, en dus later India bestaan. De bekendste export haven toen in India was Calicut (niet te verwarren met Calcutta), aan de westkust. De kalkoen werd dus niet meer de vogel uit India, maar specifiek de vogel uit Calicut, de Calicutse haan, later kalikoetse haan en kalkoense haan. De hamburger is genoemd naar de Duitse stad Hamburg. Het principe van een 'platte gehaktbal' werd meegenomen uit Duitsland naar de VS door immigranten in de 19 e eeuw. Rond 1880 werd het gerecht, plaatselijk, bekend onder de naam Hamburg Steak, later Hamburger steak en Hamburger.
Andere voorbeelden zijn: Champagne, Parmaham, Bordeaux, Parmezaan, Gruyère en vele andere kaassoorten.
Het is niet alleen in de keuken dat er geoniemen voorkomen, denk maar eens aan limmerick en zelfs het Ebola-virus is genoemd naar een stroomgebied in Kongo.
Het was ooit mijn droom om eens de Taj Mahal in India te mogen bezoeken.
Ik hoop dat het bij geen droom zal blijven en ik samen met mijn echtgenote op het muurtje voor dit grandioze gebouw kan gaan zitten voor een fotootje, zoals Jean-Luc Dehaene met zijn Celie vele jaren terug tijdens een officieel bezoek aan India.
Ik zou zo fier zijn als een gieter wanneer ik die foto aan mijn vrienden mag tonen
Steeds meer en meer wordt op de scholen het gebruik van de brooddoos gepromoot.
Op alle mogelijke wijzen probeert men het boterhammetje dar verpakt is in aluminium folie of in vershoudfolie in polyethyleen te verdoemen.
Sommige gemeentes hebben de kinderen voor hun Sint een brooddoos cadeau gedaan. Hopelijk zaten er geen speculazen bij verpakt in het klassieke plastiekje.
Allemaal goed en wel, maar elke dag moet de brooddoos afgewassen worden met een of ander detergent, na een paar weken ruikt de doos niet meer zo fris.
Dit doet mij terugdenken aan de lagere school aan de kruiken met koffie, die met open stopsel op de radiator lagen om de drank warm te houden.
Als er dan nog eens verzuurde melk bijgevoegd was, dan kreeg moeder, desondanks het gebruik van ouderwetse trucjes, er de onsmakelijke geur er nooit meer uit.
In sommige scholen wordt de melk en choco nu terug aangeboden in glazen flesjes.
De zo handige brikverpakking waar melk zonder koeling een paar maanden kan bewaard worden : BUITEN !
In de plaats een ouderwetse fles, zwaar om te transporteren, breekbaar tot en met, meermalen gespoeld met duur water om alle vuil en bacteriën er toch maar uit te krijgen.
Sinterklaas wil zich aanpassen aan de moderne tijd.
Sinterklaas is op zoek naar een degelijke GPS
Sinterklaas heeft het soms moeilijk om zijn weg te vinden in de wirwar van de nieuw aangelegde straten in Vlaanderen. Piet wordt het een beetje beu om altijd paraat te staan met zijn wegenkaarten en stadsplannetjes om de weg terug te vinden.
Vooral nu half Vlaanderen een open bouwwerf geworden is: nieuwe fietspaden, rioleringen, verkeersremmers, kabels, kortom met de winter voor de deur zal het plezant worden.
Tijdens de nacht zal het moeilijk zijn voor de Sint om zijn weg terug te vinden met al de wegomleggingen.
De oplossing : een GPS toestel, aangepast voor op zijn paard, liefst met een groot scherm en met een mannenstem, voor een paar jaren had hij eens een vrouwelijke Piet moeten nemen om de weg aan te duiden en het had niet veel gescheeld of hij was al zijn pakjes niet op tijd kwijtgeraakt.
Ik vind rust wanneer ik de aardappelen schil. Ik kom tot rust als ik worteltjes kuis en ze in een fijne julienne kan snijden. Een appelsien schillen, daarvan kan ik genieten, de geur blijft aan mijn handen plakken. Een mandarijntje pellen is wel het toppunt, beentje na beentje villen tot op het uiterste. Geen gehaast, maar een paar momenten om te af te blazen.
Vandaag, 24 november, zou mijn vader honderd geworden zijn.
Hij heeft het maar kunnen volhouden tot in 1978 op deze wereld.
Hij is gestorven aan een hartkwaal, te vroeg natuurlijk.
Toen bestonden er waarschijnlijk geen medicijnen om de cholesterolspiegel op het juiste peil te houden zoals nu. De hartchirurgie stond toen nog in zijn kinderschoenen en er was er nog geen sprake van de hometrainer en al die zaken.
Hij is geboren in Werken, een rustig dorpje waar hij tot rond zijn dertigste verbleven heeft. In 1937 is hij met mijn moeder getrouwd in Schaarbeek. Tien jaar later ben ik er nog bijgekomen.
Hij heeft als kind de eerste wereldoorlog meegemaakt en kon er eindeloos over vertellen: de 22 Duitse soldaten die bij hun thuis ingekwartierd waren, de kerk die verschillende keren in brand stond en hoe ze zijn weggevlucht naar Oosterzele in Oost-Vlaanderen, allemaal te voet, je kunt het je niet voorstellen.
Hij was een strenge vader en ik heb vele taffelingen gekregen, maar heeft als kind zelf veel kattenkwaad uitgehaald, ze gingen zwemmen in de Handzaamse vaart en paling peuren, in de winter waren de broeken bevroren en konden ze kilometersver schaverdijnen tot aan de kust. Hij had willen studeren voor onderwijzer in Torhout, maar met alle ellende van die tijd is zijn droom niet uitgekomen. Hij heeft dan maar de kleermakerstiel geleerd en er zijn beroep van gemaakt tot zijn 65ste in Brussel.
Toen hij nog vrijgezel was, is hij zonder het weten van zijn vader, naar Parijs geweest op bezoek bij zijn neven en nichten die in de Parijse banlieu woonden.
Het reizen zat hem in het bloed. Gans Europa is hij rondgereisd. In zijn eentje heeft hij Italië bezocht, alles met de trein.
Wij woonden in Strombeek, waar hij overleden is, hij kende iedereen om zo te zeggen en is altijd zijn West-Vlaams blijven spreken en heeft aan de verbrabantsing kunnen weerstaan.
Ik veronderstel dat hij leeg was, gezien zijn snelheid en het ontbreken van de klassieke uitdossing.
Ik vroeg me af waar die mooie wagens aangekocht worden.
Waarschijnlijk zijn er gespecialiseerde zaken waar men die wagens kan aankopen.
Er is tegenwoordig een enorm aanbod op de markt denk ik, alleen al voor de kleur, die is niet meer zwart zoals vroeger, maar varieert van antraciet tot lichtgrijs, en misschien zelfs wit.... , ze zijn allemaal om ter mooist uitgedost.
Zou je dat in uw testament kunnen laten vermelden in welk type van lijkwagen je zou willen vervoerd worden naar je laatste rustplaats? Tegenwoordig kan je zoveel zaken testamentair laten vastleggen, het kan soms niet gek genoeg zijn..
Wat me altijd gefascineerd heeft: is het zachte geronk van de motor en de snelheid of liever zijn gedempte traagheid waarmee ze je naar het kerkhof brengen.
Maar denk nu niet dat ik er al naar uitkijk, verre van, ik hoop hier nog jaren te mogen rondlopen.
Kijkend naar mijn tenen begon ik te mijmeren. Ze hebben al veel meegemaakt in die 57 jaren
Als kleine baby zaten ze keurig verpakt in wollen sokjes. Mijn eerste schoentjes staan nog op mijn hobbyzolder.
In al die jaren heb ik veel blauwe dikke tenen gehad. Telkens groeide er een nieuwtje onderuit. Het was soms akelig om de oude te verwijderen die er nog met een stukje bleef aanhangen. Een kort snakje en de nieuwe kreeg alle ruimte om terug te groeien.
Vijf jaar geleden werd mij aangeraden om steunzolen te dragen.
Wat een ramp; na een weekendje in Londen rond gelopen te hebben met mijn nieuwe steunzolen, kwam ik terug met twee blauwe tenen.
Ze zijn helaas nooit hersteld zoals vroeger.
Gelukkig komt Pharailde om de twee maanden om ze te "podologeren" .
Hierbij enkele tips in verband met wat je allemaal in mijn diepvriezer kan vinden naast de gewone zaken zoals vlees, vis en groenten. -Overschot van een blik tomatenconcentraat. -Enkele ansjovis rolletjes, er zitten er meestal teveel in een blikje. -Blokjes gerookt spek -Kleine porties van allerlei gemalen kazen. -Mosselsap voor een lekkere mosselsaus of voor een visbereiding -Schijfjes citroen Elk restje in de keuken vindt wel de weg naar de diepvriezer, alle fantasie is dus mogelijk.
Je kan er niet meer naast kijken als je gaat winkelen. We naderen 6 december Overal zie je de lekkere mandarijnen. Allerlei lekkers in marsepein. Sinten en Pieten in chocola. En zelfs al een kerststronk hier en daar !! Het kan niet meer stuk.
De donkere dagen worden hiermee een beetje opgefleurd.
Ik heb al de uurwerken weer eens moeten aanpassen deze morgen. Ik was op tijd wakker, mijn biologische zomerklok heeft zich nog niet aangepast, dus had ik ruim de tijd om mijn ronde te doen.
Persoonlijk zie ik niet zoveel voordelen in de indeling in seizoentijden. Het geeft me enkel een klein gevoel van vakantie, meer niet.
Al dat Haloween gedoe zou misschien beter vervangen worden door een feest om het "winteruur" te verwelkomen.
Begin jaren zestig besloot mijn vader om een auto te kopen.
Hij wou er zelf niet mee rijden, dus moest mijn moeder willen of niet maar het stuur in handen nemen. Het was in de begin jaren zestig en van een rijbewijs was er toen nog geen sprake in ons land.
De keuze van het merk was niet moeilijk, een Brusselse facteur die in onze straat woonde reed namelijk met een witte Dauphine. In Strombeek was er een garage in de Mechelsestraat die verdeler was van Renault. De verkoper wist mijn ouders te overhalen voor een model met een betere uitrusting en uiteraard hogere prijs. Het werd een Ondine, een mooiere versie van de Dauphine, vier versnellingen ipv drie, metaalkleur donkerblauw, stationeerlichten op de zijflanken, sportieve velgen, de voorloper van de lichtmetalen velgen van tegenwoordig, dus met alles erop en eraan.
De verkoper gaf mijn moeder, die toen al 58 was, een paar rijlessen.
Maar algauw had ze een aanrijding met een stilstaande auto. Geen paniek, er werd uitgekeken naar een serieuze autorijschool: Touring Wegenhulp gaf in die tijd rijlessen en op het einde van de cursus kreeg je een certificaat dat je deftig met een auto kon rijden. En inderdaad tot mijn achttiende verjaardag heeft ze gans het land afgebold en eenmaal zijn we zelfs naar Parijs gereden - in die tijd waren er nog geen autostrades langs Halle, Bergen, Laon tot in Colombes, een voorstad van Parijs.
Tot in 1970 heb ik er nog mee gereden en dan heb ik afscheid moeten nemen en is het Ondientje verkocht geweest voor 500 Belgische oude franken aan een opkoper in Limburg, een triestig einde.
Liever bloggen dan naar een stom TV programma te kijken
De teleurgang van de Nederlandse taal op VRT
Ik keek een 5-tal minuutjes toevallig eens naar "Brussel Vlaams". Meestal is er toch niet veel te zien op dit uur. Krijg ik daar een programma te verwerken met een oud koppel, erbarmelijk geschminkt op te koop toe. Ze spreken Antwaarps, de wereldtaal. De grote meerderheid van de Vlamingen moet zich weer eens aanpassen. Een West-vlaming op TV krijgt elke keer een ondertitteling. Onze Waalse vrienden beweren dat ze onze taal niet begrijpen. Natuurlijk niet, ze doen dan eens hun best om op school een beetje Nederlands aan te leren. Arme VRT, het is triestig gesteld met jullie taalgebruik op één.
Onlangs is mijn zoon op huwelijksreis geweest naar het eiland Kos, samen met zijn overgelukkige prinses; natuurlijk met wie anders.
Ze waren zo lief een kadootje mee te brengen.
Ik hou veel van kokkerellen, dus werd het iets dat ik wel kon gebruiken: een boekje om receptjes in te noteren, origineel van uitvoering houten vorkje, 3 vakjes elk gevuld met rijst, maïskorrels en korianderzaadjes.
Enkele dagen geleden heb ik me aan het experimenteren gezet, het leek erop dat het geen alledaagse combinatie zou worden. We hadden in de supermarkt eerder toevallig zwarte en witte pensen of beulingen gekocht. Thuis heb ik altijd horen spreken over witte en zwarte (of bloed)worsten, maar hier in Brabant kennen ze geen "bloewworsten"
Ter zake nu, het recept van mijn nieuw receptje.
-2 witte en 2 zwarte je weet wel
-1 kleine ananas
-2 stengeltjes rabarber
boter suiker en rijst
-Bak in boter de in schijven gesneden ananas samen met fijngehakte rabarber en betrooi met kristalsuiker. Haal uit de pan en houd warm.
-Bak de pensen gaar, verwijder het vet en dresseer ze op de gebakken ananas en rabarber en dien op met witte (en zwarte...) gekookte rijst.