|
Rectoren en academici zijn zeveraars. Eerst moeien ze zich met de regularisering van de familie van Mawda, en dan plagen ze Theo Francken met het verwijt dat hij migranten 'verontmenselijkt'.
De oproep van rectoren voor meer menselijkheid moet met een korreltje zout genomen worden. Dat deed ik ook toen rectoren van Vlaamse universiteiten vorig jaar zeiden dat hun aula's te wit zijn. En om er meer kleur aan te geven, wilden ze meer migrantenstudenten aantrekken. De Antwerpse rector Herman Van Goethem ging zelfs zo ver om hen halalmaaltijden aan te bieden opdat ze zich thuis zouden voelen aan de universiteit... En VUB-rector Caroline Pauwels wilde gendergelijkheid in het professorenkorps. Om het quotum van 1 op 3 te bereiken ging ze huisbezoeken afleggen om vrouwen van achter het fornuis weg te sleuren en hen te promoveren tot professor. Of ze geschikt waren of niet, maakte niet uit...
Zulke avonturen doen de geloofwaardigheid van rectoren meteen in duigen vallen, om in vele splintertjes uiteen te spatten.
Terug naar de oproep tot meer menselijkheid. Ik ben het er niet mee eens dat politici bij de uitvoering van hun taken hun gemoed laten meespelen, of meespreken, of gevoelige snaren betokkelen. In een nuchter en efficiënt beleid passen geen emoties, geen gevoelens, of andere sentimentele rommel. En zeker niet in het migratiebeleid. In het geval van Mawda zou regularisering van de ouders een beloning zijn van hun criminele onverantwoordelijkheid jegens hun dochtertje.
Menselijkheid, menslievendheid, en meer van die samaritaanse barmhartigheid moeten geweerd worden uit de politiek. Het zijn zwakke schakels in een harde politieke wereld waarin alleen de zuivere ratio mag gelden. Een stel gezonde hersenen en een hart van steen, dat zijn de belangrijkste ingrediënten om een goed beleid te voeren... Ik beroep mij op mijn vrijheid van gevoelsuiting.
|
