Gisteravond ging het op tv over de loonkloof tussen mannen en vrouwen. Dat was naar aanleiding van de uitreiking van de Nobelprijs Economie aan de Amerikaanse Claudia Goldin die gekend is voor haar onderzoek naar inkomensgelijkheid tussen mannen en vrouwen. 

De studiogast was Petra Foubert, professor sociaal recht, en ja, alweer een vrouw die het mag komen uitleggen.

Mannen verdienen nog steeds meer dan vrouwen... Ik begrijp de verontwaardiging hierover niet. Vrouwen zijn toch minder rendabel in een job dan een man? Kijk maar naar de verlofdagen en -uren die ze opnemen om hun kinderen op te vangen, als ze ziek zijn, of om hen naar school te brengen en af te halen. En na de bevalling kan het soms een half jaar duren vooraleer ze weer actief zijn. Als een werkgever eenzelfde opdracht geeft aan mannen en vrouwen, kan hij zich verwachten aan minderwaardige resultaten, want mannen zijn mannen en vrouwen zijn vrouwen.

Er is dus een loonkloof tussen mannen en vrouwen... Maar vrouwen maken die ongelijkheid goed als ze op een keer gaan scheiden van hun man. Dan gelden er geen kloven meer. Dan nemen scheidende vrouwen een ongeziene voorsprong, ze bouwen aan een onoverbrugbare kloof tussen man en vrouw. Na echtelijke miserie en scheidingsperikelen, inclusief een vechtscheiding, zijn mannen de verliezers en vrouwen de winnaars. Over deze kloof wordt er nooit geschreven of verslag over gemaakt. Toch komen mannen na een pijnlijke vechtscheiding verhakkeld uit de strijd, kaalgeplukt door hun vrouwen. Zijn laatste cent willen ze hebben. Zijn kostbare bezittingen ook. Hij steekt zich in de schulden om haar gekke alimentatie-eisen te kunnen inwilligen. Ze sleuren zijn hart uit zijn lijf via de portefeuille. Na de scheiding raken mannen op de sukkeltoer, ze kunnen de hoge alimentatie- en onderhoudsgelden nauwelijks ophoesten. Op de koop toe worden ze nog eens geplaagd door het bezoekrecht als ze hun kinderen willen zien. Bezoekrecht als pestrecht. En een co-ouderschapsregeling valt altijd uit in het voordeel van de vrouw... Een nooit te dichten kloof tussen man en vrouw.               

Bedankt voor je openhartige bijdrage. Die ex van je man, vindt die dat normaal dat ze elke maand 1/3 PIKT van zijn pensioen? En heb je ooit al een man gekend die alimentatie krijgt van zijn ex-vrouw? Het zijn bijzonder onrechtvaardige toestanden. En ook mannelijke rechters kiezen altijd de kant van scheidende of gescheiden vrouwen. Tussen haakjes: in de context van jouw verhaal zijn passionele moorden en gezinsdrama's volkomen begrijpelijk.

12-10-2023 om 12:31 geschreven door lieve

In 1994 ging mijn echtgenoot weg in zijn vorig huwelijk. Hij zei braaf dat hij de schuldige was en dat hij inderdaad met mij verder wou. Zijn ex heeft de echtscheding nog 5 jaar tegen kunnen houden. Wij huwden in 1999. Zijn ex kreeg alimentatie. Voor ons niet abnormaal, maar in 1995 ging die ex samenwonen met een 30 j jonger man. Zij werd in die periode tweemaal betrapt op die man zijn adres (waar zij woonde) Zij hield echter een nepadres, waar ze zogezegd woonde. Zelfs na die bertrappingen moest mijn man haar alimentatie blijven betalen, want ze woonde feitelijk samen en hadden dus geen verplichting tegenover elkaar. In 2007 veranderde de wet, maar alle alle echtscheidingen van voor die tijd bleven onder de oude wet. In 2002 ging mijn man met pensioen en moest vanaf dan 1/3 van zijn pensioen aan die ex betalen, die zelf een volwaardig pensioen had.  Telkens vrouwelijke rechters, die inderdaad die vrouwen voortrekt! We zijn nu 2023 in wij betalen nog steeds alimentatie aan die ex vrouw, nu 88 jaar oud en die nog steeds samenwoont met die man....Puur schandalig. Niks aan te doen. Tot de dood ons scheidt

11-10-2023 om 16:11 geschreven door Simone Cornelis