Nachtelijke schranspartijen
Eten, drinken en feesten tot de zon wakker wordt
Gulzigheid die het daglicht niet kan verdragen
Vanmiddag Irène gezien toen ze in 't café stilletjes aan haar koffie-met-borreltje zat te nippen. Zij begon haar carrière in een roomblank atheneum waar ze Turkjes en Marokkaantjes één voor één zag binnensijpelen. En toen ging het meteen bergafwaarts met het onderwijspeil.
Juffrouw Irène zag er niet goed uit. Bedrukt en depri. Wallen onder de ogen, verward kapsel, en geen make-up. "Wat is er gebeurd?" vroeg ik, "waar is de tijd dat we zo konden lachen met het multicultureel gezwets van vroeger in school?" drong ik verder aan...
"Ach Lieve, vannacht heb ik weer geen oog dichtgedaan. Mijn buren zijn moslims, en die vieren 's nachts luidruchtig feest, als een stelletje wildemannen, uitgelaten en onbesuisd. De kinderen doen mee, en dat is dan een kakofonie van geluiden en kreten, om gék van te worden! En dan komen die snotapen met slaapogen naar school, waar ze natuurlijk te laat aankomen, ofwel verschijnen ze helemaal niét. Na zonsondergang begint het kabaal al. Overdag zijn ze stil, dan kan ik wel even een dutje doen. Ik heb geen leven meer, ik wil verhuizen maar mijn man heeft hier zijn werk. Neem jij mijn borreltje maar, ik heb nergens meer zin in. En de wijkagent wilt niets ondernemen, die staat aan de kant van de moslims".
Haar verhaal deed me denken aan het flutfoldertje dat vroeger in alle scholen verspreid werd, waarin met klem beweerd werd dat "de nachtelijke overlast tijdens de ramadan wel meevalt, en dat er geen noemenswaardige klachten zijn over nachtelijk lawaai... De moslimcultuur en het islamitisch geloof zijn best verenigbaar met onze westerse samenleving"... En zo ging het indoctrinerende geleuter maar door. Tot aan de apotheose, toen ze ons wilden wijsmaken dat "moslims gevoelig zijn voor redelijke argumenten en rekening houden met onze gewoonten. Communicatie tussen beide groepen en verdraagzaamheid vereisen echter wederzijdse inspanningen"...
|
