Mario 2006

Gedicht van je "mama"                                                         
zoals je mij de laatste tijd
voor je overlijden vaak noemde.

Mario

Het gevoel dat je nu toch maar langzaamaan
eens terug moet komen,
voert in het vreselijke gemis de boventonen.
Bijna 42 jaar mocht ik je als moeder kennen.
Je dood zal voor mij en ons allen nooit wennen.
Het echt weten nu dat je er nooit meer zult zijn..
is ook na 4 maanden nog steeds een helse pijn.
Nog zovaak denk ik het is allemaal niet waar..
je kind verliezen is echt te zwaar.
We zullen er mee moeten leren leven,
en al de liefde voor jou,
aan de mooie herinneringen geven.

Met liefde Mam en Pap

Even keek ik naar jou foto
en de tijd stond bijna stil.
In mijn verbeelding dacht ik even
dat jij mij iets zeggen wil.
Maar de werkelijkheid is anders
jij bent er nu niet meer.
Ach jij had het wel begrepen
wat zovaak mijn onrust is..
Ik had je nog zo graag
willen zeggen, 
dat ik je zo vreselijk mis.

***

Voorbij
niets meer te zeggen.
Voorbij
is niet het juiste woord.
Voorbij
is over-afgelopen.
Voorbij
gaat een leven echter nooit.
Voorbij
gaat geen verdriet en herinnering.
Voorbij
onze grenzeloze gedachten
is het wonder dat wij niet verwachten.
Voorbij
de einder van de horizon,
gaat leven verder dat hier begon.

Cobie Verheij

****

Ik staar omhoog en zoek naar jou
in het zwart van de nacht.
Ik stel me voor dat jij daar bent
en gewoon tegen me lacht.
Ik zie je niet, ik hoor je niet,
maar omdat ik je zo mis.
Ben ik van het feit doordrongen
dat daarboven mij iets is.
Ik sluit mijn ogen en beleef
een intens moment.
Ik weet gewoon, ik voel gewoon,
dat jij dicht bij me bent.

**** 

Voorjaar 2009
Aan alles kan je zien hoeveel
vader en zoon van elkaar houden..

Jammer dat alles  gaan moest
zoals het ging.

Voor ons allen nog zoveel verdriet
de pijn van het gemis elke dag weer.

Stilte

In de stilte drijven de gedachte
als wolken in de lucht.
In de stilte vind ik rust
en ben ik niet meer op de vlucht.
In de stilte wil ik kijken,
kijken naar omhoog,
naar een ongekende verte,
naar het wonder van de regenboog.
In de stilte zie ik bomen wuiven in de wind,
in de stilte word pas tastbaar
dat liefde overwint.
In de stilte wil ik bidden
voor verlossing van leed en pijn.
In de stilte wil ik vragen
om weer heel te mogen zijn.